Webmaidens Grimoire

Ik ben grootgebracht in de jaren zeventig en tachtig en voor die tijd aten wij thuis behoorlijk avontuurlijk. Terwijl de kinderen uit mijn klas spaghetti bolognaise al exotisch vonden, schotelde mijn moeder ons ratatouille, hâchis parmentier, couscous en riz cantonnais voor. Naar onze huidige normen is dat nochtans heel klassiek, 't is te zeggen: wij aten heel klassieke Vlaamse gerechten - zoals stoemp met worst - maar ook de klassiekers uit de internationale keuken. Mijn vader was een grote fan van de oosterse keuken en dus stond er ook dikwijls rijst op tafel. Waarschijnlijk verbruikten wij ook meer sambal dan het gemiddelde Chinese restaurant in Vlaanderen :-). Mijn favoriete "Chinese" gerechten zijn eigenlijk Indisch of Thais. Ik had in het laatste nummer van Delicious een Indisch currygerecht gezien dat ik wel eens wilde uitproberen. Het etentje met een spelletje achteraf met Eirinn en Ed vorig weekend was dus een prima excuus. Het werd een succes en het is ...

Sint-Amands, het graf van Emile Verhaeren. Het was één van de favoriete plekjes van een ex-collega uit de gouden Variety-jaren, en vandaag was het de plek waarop we allemaal samen afscheid van hem namen. Toen Fjierra me vorig weekend belde om te melden dat hij zich van het leven had beroofd, was ik gechoqueerd. In ons hoofd denken we allemaal nog dat we twintig zijn, en het is pas op dagen dat de dood ons op de ene of de andere manier "aanraakt" dat we beseffen dat de tijd ons aan het inhalen is. Hij was een grote luide man, Jo, vol wilde plannen, genre twaalf stielen en dertien ongelukken, die altijd vol optimisme vooruit stormde, maar ik heb toch steeds het gevoel gehad dat hij kwetsbaar was. Het trof me dat de kerk vol zat, zoveel vrienden had hij en toch bleek hij eenzaam. Ik voelde me ongemakkelijk. Hadden we allemaal beter ons beste moeten doen? Het gedicht van Pater Marcel Weemaes dat tijdens de kerkdienst als eerste lezing werd gebruikt, vatte het gevoel perfect sam...

De laatste keer dat ik met knikkende knieën en een verkrampte keel uit de bioscoop kwam, was nadat ik Schindler's List had gezien, en dat is al heel wat jaren geleden. Waar is de tijd dat ik één keer per week naar de cinema ging! Door de komst van de kinderen en een drukke job horen die dagen al lang tot het verleden. Deze week bleven de kleintjes echter een avondje bij de oma en de opa en gingen mijn liefste en ik nog eens ouderwets gezellig samen naar de film. Avatar . Er is al heel wat inkt over die film gevloeid en de 3D effecten zijn inderdaad spectaculair geweldig, maar het was vooral de inhoud van de film die mij nogal emotioneel maakte. Ik had al gelezen dat er nogal wat controverse is over het zogeheten racistische en "koloniale" thema van de witte messiasfiguur die een achtergesteld bijna dierlijk gekleurd ras komt redden van de ondergang, maar dat is niet de film die ik heb gezien. Voor mij was dit een film van hoop, ook al lag de terug-naar-de-natuur boods...

Kaat is geboren op 1 maart. De geboorte ging niet van een leien dakje - understatement van het jaar - en ze kon best een (spiritueel) duwtje in de rug gebruiken. Van Fjierra kreeg ze een "martenitsa", een soort popje van rode en witte draden dat ik in een boom moest hangen om geluk en vorspoed te brengen voor het komende jaar. Fjierra heeft een tijdje in Bulgarije gewoond en daar heeft ze het gebruik van de martenitsa's opgepikt. Ik vind het altijd interessant om iets op te pikken van andere culturen, zeker kleine maar zinvolle dingetjes zoals deze. Geert Van Istendael zou het "charmant" noemen. Op 1 maart geven de Bulgaren elkaar martenitsa's. Je kan ze niet voor jezelf kopen of maken, je moet ze krijgen van iemand die het goed met je voorheeft: familie, vrienden, collega's ... Meestal zijn het inderdaad rood-witte poppetjes of gevlochten armbandjes. Je kan ze kopen of zelf maken. De bedoeling is dat je die op je draagt, op je jas gespeld of rond j...

Zorg dat je comfortabel zit of ligt en adem diep in en uit. Adem in door je neus en uit door je mond. In en uit. Voel hoe je lichaam zich ontspant, van de toppen van je tenen langzaam naar boven tot aan de bovenkant van je hoofd. Alle spanning vloeit uit je weg en je wordt helemaal ontspannen en rustig. Concentreer je op je wortelchakra. Stel je een stralend rode roos voor die zich helemaal opent. Concentreer je vervolgens op je sacraalchakra. Stel je een oranje roos voor die zich helemaal opent. Concentreer je dan op je zonnevlecht of navelchakra. Stel je een gele roos voor die zich helemaal opent. Concentreer je dan op je hartchakra. Stel je een groene roos voor die zich helemaal opent. Concentreer je op je keelchakra. Stel je een blauwe roos voor die zich helemaal opent. Concentreer je op je derde oog of voorhoofdchakra. Stel je een indigo roos voor die zich helemaal opent. Concentreer je op je kruinchakra. Stel je een witte roos voor die zich helemaal opent. Stel je nu voor dat je ...

Zoals reeds gezegd bestond het keltische pantheon uit honderden verschillende goden. Die werden niet allemaal door alle kelten aanbeden. Elke keltische stam had waarschijnlijk zijn eigen goden die wel dezelfde functies vervulden als die van de andere stammen. Elke stam zal wel zijn eigen beschermgod hebben gehad of een godin die over de vruchtbaarheid waakte enz. … Eigenlijk weten we zo goed als niets van de keltische goden. Behalve archeologische vondsten met inscripties – voor zover die bestaan – en de door de Ierse monniken opgeschreven mythologie van Ierland en Wales zijn er eigenlijk geen historische bronnen waaruit we hun namen zouden kunnen halen. Het blijkt ook dat de namen die we wel terugvinden veelal titels zijn of aanroepingen, eerder dan de echte naam van de godheid in kwestie. Misschien dat de eigenlijke namen van de goden zelf te veel kracht in zich hadden of te heilig waren om zomaar te worden gebruikt? Er zijn slechts een paar goden en godinnen die we – mits regionale ...

Vooraleer we dieper ingaan op Brigindu zelf, is het misschien interessant om ook wat meer achtergrond te geven bij de geschiedenis van onze kontreiën en van de kelten. Wij zijn immers evenzeer keltisch als de Ieren of de Schotten, al lijken we dat zelf niet te willen geloven. Historici spreken over een Indo-Europese beschaving die als thuisland het gebied tussen de Zwarte en de Kaspische Zee, de Karpaten, Kazachstan en de Kaukasus had. Vandaar uit zwermden ze uit over heel Europa. Rond 3.000 voor Christus zien we een verhuizing van Zuid-Frankrijjk en Spanje naar West- en Midden-Europa. Zij introduceren het wiel, de metaalbewerking en trekdieren zoals paard en os, wat de beschaving grondig zou veranderen. Rond 2.000 voor Christus zien we twee volkeren opduiken in het gebied van de Donau, de kelten en de italiërs. De kelten trokken naar het westen, de italiërs gingen over de alpen naar het zuiden. Een deel van de kelten trok verder naar het noorden, waar ze zich mengden met de balten en...

Brigindo, Brigandu, Brigindu, Brigantia, Bridget, ... volgens veel mensen zijn het allemaal avatars van éénzelfde keltische godin. Over Bridget zijn hele websites volgeschreven, maar over Brigindu, de continentale oerversie van de godin, is bitter weinig te vinden. De oorspronkelijke keltische beschaving was er een met een orale traditie (het Ogham alfabet werd pas in de 4de eeuw na Christus door de Ieren uitgevonden). Daardoor zijn er geen geschreven bronnen van de kelten zelf. Het is zelfs zo dat er zelfs geen afbeeldingen zijn van hun goden, die doken pas op in die delen van Gallië die beïnvloed zijn door Rome of Griekenland. Bij ons werden bijvoorbeeld heilige stenen met rudimentaire gelaatstrekken gevonden. Door woorden en lijnen te gebruiken, zouden ze zich immers vergrijpen aan de goddelijke oneindigheid. Ze roepen immers begrenzingen op, limiteerden de kracht. Het verhaal gaat dat Brennus, de aanvoerder van de Galliërs die de tempel van Delphi verwoestten rond 500 voor christu...

Zaterdag liet Fjeirra me een filmpje op Youtube zien van een Ierse televisieman, waarschijnlijk van een jongerenzender, die op zoek is naar het "occulte" Ierland. Hij brengt een bezoekje aan Janet Farrar en Gavin Bone en wordt binnengeleid in een voor hem totaal onbekende wereld. Hij reageert lacherig en springerig en weet niet wat hem overkomt als Gavin hem een gewaad doet aantrekken, en hem geblinddoekt en gebonden voorleidt naar een kamer waar hij de goden van zijn Egyptische voorouders kan ontmoeten. De man raakt helemaal onder de indruk. Wat mij vooral opviel was hoe die goden gemaskerd en zwijgend naar de man keken, waarbij het masker de persoon eronder als het ware boven zichzelf uittilde en het aura van goddelijkheid gaf. Tijdens de kerstvakantie ben ik met de kleintjes naar het Afrika Museum geweest. Daar liep op dat moment de tentoonstelling "Persona", een overzicht van maskers uit Afrika. Maskers worden daar om verschillende redenen gedragen, één daar...

Het was winter, een vreselijke sneeuwstorm was het; de sneeuw stoof wervelend door straten en stegen; de ruiten waren van buiten met sneeuw beplakt, de sneeuw viel in hopen van de daken en de mensen hadden zo'n vaart, ze renden, ze holden, ze vlogen tegen elkaar op en pakten elkaar dan even beet, om houvast te hebben. Rijtuigen en paarden leken wel gepoederd, de lakeien stonden met hun rug naar het rijtuig en reden met de wind in de rug. De voetganger bleef in de beschutting van het rijtuig, dat maar langzaam vooruitkwam in de diepe sneeuw; en toen de sneeuwstorm eindelijk ging liggen en er een smal paadje langs de huizen ontstond, bleven de mensen daar staan, als ze elkaar tegenkwamen. Niemand had zin om de eerste stap in de diepe sneeuw te nemen om de ander voorbij te laten. Zwijgend bleven ze staan, om ten slotte, als na een stilzwijgende afspraak, ieder één been prijs te geven en in die sneeuwhoop te laten zakken. Maar 's avonds was het rustig. De hemel zag eruit alsof hij ...