Heilig (pseudo)graan: amarant
Nu we in ons kot moeten blijven omwille van de coronacrisis, ontdekken we weer het nut van wat mijn grootmoeder “de provisiekelder” noemde, een ruimte volgestockt met weck-potten met ingemaakte groenten, zelfgemaakte confituur en toiletpapier. In die provisiekamer stond ook een grote diepvriezer die volzat met hazenruggen (van de hazen die de pachters van haar weilanden een keer per jaar kwamen brengen), zelfgedopte erwten en kilo’s kroketten. Ik denk dat ik het van haar heb, dat hamsteren voor minder goede tijden. Mijn liefste rolt elke keer met zijn ogen als hij onze stampvolle voorraadkast opentrekt en hij heeft me formeel verboden om de komende vijf jaar nog confituur te kopen of te maken. Wij zullen alleszins niet van honger omkomen tijdens deze crisis :-) en dus malen we vande nood een deugd en eten al drie weken van wat nog in onze diepvries en onze kasten steekt. Eén van de dingen die ik van helemaal vanachter in de kast tevoorschijn haal is een zak amarant die ik ooit eens...