Webmaidens Grimoire

We kennen Vrouw Holle als de vriendelijke oude vrouw uit het sprookje die onder in de waterput woont en meisjes die hard werken beloont met rijkdom. Dat sprookje is echter niet zomaar een verhaal voor kinderen maar heeft zijn wortels in de mythologie. Vrouw Holle – afgeleid van Holda – is de Germaanse godin van vruchtbaarheid, landbouw, huis en haard en de daarbij horende nijverheid zoals spinnen en weven. Volgens de Duitse folklore is ze de koningin van de heksen en staat ze aan het hoofd van een legertje van heksen dat op een spinrok en gewapend met een sikkel door de lucht rijdt. Dat toont ons al meteen haar connectie met het lot en de cyclus van leven en dood. In sommige regionen is ze de leidster van de Wilde Jacht die als een wilde horde van vrouwelijke spirits te paard door de nacht rijdt en iedereen die daar getuige van is ongeluk of zelfs de dood brengt ofwel ontvoert naar de anderwereld. In Scandinavië is ze de koningin van het Huldrefolk, de Scandinaafse versie van het kle...

In vroeger dagen, voordat de Juliaanse kalender in de zestiende eeuw werd vervangen door de Gregoriaanse waar we nu nog altijd mee werken, viel de langste nacht van het jaar rond 13 december.  Dat is de feestdag van Sint-Lucia. Na die langste nacht beginnen de dagen weer te lengen en wint het licht het van het donker. In Scandinavië (en vooral in Zweden, waar het feest oorspronkelijk vandaan komt) is dit nog altijd één van de belangrijkste feesten van het jaar. Op de ochtend van de 13de december staan de kinderen van het gezin vroeg op. Eén van de meisjes wordt uitgekozen om Lucia te zijn. Zij draagt een kroon van wintergroen met zeven kaarsen en brengt samen met de andere kinderen koffie en traditionele saffraanbroodjes of “Lussekatter” – typische Sint-Luciabroodjes – naar de grote mensen die nog in bed liggen. De kinderen zijn helemaal in het wit gekleed, met een rood lint als ceintuur en een groene kroon op het hoofd. Het zijn de schilderijen van Carl Larsson, die zijn docht...

Beltain is één van de vier Keltische feesten die het begin van de seizoenen markeren. Met Beltain – de tegenhanger van Samhain – wordt op 1 mei het begin van de zomer gevierd. Dat klinkt een beetje raar omdat we dan nog midden in de lente zitten, maar dat komt omdat men denkt dat onze voorouders in nog vroegere dagen  maar twee keerpunten kenden: de winter en de zomer. Met Beltain is de aarde op haar hoogtepunt wat vruchtbaarheid betreft: de bloesems spatten van de bomen, de bloemen komen tevoorschijn, de bladeren kunnen niet groener zijn dan nu... Beltain staat dikwijls in het teken van de gehoornde god, de heer van het woud, die uit zijn bos komt om de Meikoningin op te eisen als zijn bruid. Maar eigenlijk is het verhaal dikwijls omgekeerd en ligt de focus niet op de mannelijke maar op de vrouwelijke spirit van het land. In het pre-keltische tijdperk werd de aarde beschouwd als een levend wezen dat zijn – of liever: haar – geschenken rijkelijk schonk aan hen die haar eerden en ...