Webmaidens Grimoire

Vanavond vieren wij hier thuis Imbolc, met veel kaarsen en natuurlijk ook pannenkoeken. Want in Vlaanderen wordt het feest gevierd als Maria Lichtmis, en daar horen traditioneel pannenkoeken bij. Maria Lichtmis is maar één van de vele traditionele feesten die overal in de wereld rond deze tijd werden en worden gevierd, zoals Groundhog Day in Amerika, en ook al wortelen ze in verschillende tradities en religies, en is soms hun oorsprong wat troebel en soms zelfs helemaal vergeten, bijna allemaal gaan ze over de komst van de lente. Als wij Imbolc vieren, dan vieren we de terugkeer van het licht na de donkere maanden van de winter. Dat is wat mij betreft iets dat absoluut mag worden gevierd. Dat tekort aan zonlicht en warmte begint op de duur wel door te wegen. De winterblues, weet je wel? Dat moet in vroeger tijden nog veel erger geweest zijn, want leven met de seizoenen betekende in die dagen letterlijk leven in de zomer en doodgaan van kou en honger in de winter als je je niet goed had...

Deze laatste covenbijeenkomst van het jaar zouden we doorbrengen met het element aarde, meteen ook onze laatste stop in het jaartraject rond de elementen dat we het afgelopen jaar hebben afgelegd. En omdat het geplande open Yule-ritueel van Fjierra door onvoorziene medische omstandigheden niet langer kon plaatsvinden, beslisten we om deze bijeenkomst voor één keer ook open te stellen voor de meisjes van de Tuatha lesgroep en er meteen ook een bescheiden Yule-viering aan te hangen. Een avond rond het element aarde zonder effectief aarde op het altaar zou een beetje raar zijn, en dus hadden we allemaal een beetje aarde meegebracht. Dat zouden we gebruiken in ons magisch werk vanavond. Met de aarde die we hadden meegebracht in onze handen, reisden we met de hulp van Amara Fay’s stem naar beneden, door een gat in de aarde tussen de wortels van een grote boom in een winters landschap. Beneden in de aarde was een holletje dat perfect paste. Het voelde helemala niet claustrofobisch, eerder al...

Nog een laatste koffietje en we zijn weg. De katten voelen dat er iets op til staat. De kinderen liggen nog in hun bed, nog een paar uren zou ik denken.  Het is nog donker, pokkenvroeg als we naar Zaventem rijden. We zijn daar niet alleen. Een horde journalisten staat in de grote entreehal. De Red Lions  vertrekken vandaag naar India voor de world cup. En wij naar Zweden. Sverige, här kommer vi! Het hotel is geweldig. We logeren bij Hotel Hellsten in een junior suite, met een hemelbed en een prachtige witte tegelstoof. De Earth Bar ziet er veelbelovend uit. Daar gaan we zeker nog eens doorzakken. Voorlopig houden we het bij een goeie cappuccino in de hotellounge. Het heeft hier gesneeuwd en nog niet zo'n klein beetje. Dat belooft, met die gladde Puma's van mij… Voor we de stad in trekken, gaan we nog eerst een hapje eten in Bröd & Salt, een lunchbar in de buurt van het hotel. De zelf samengestelde pokebowl was al goed, de kardemombulle achteraf nog beter. Het moet hier voo...

Als wij, moderne heksen, Samhain vieren als één van de grote jaarfeesten, dan is dat omdat het in het Middeleeuwse Ierland op 1 november werd gevierd om het begin van de winter in te luiden. Het was één van de vier grote seizoensfeesten, samen met Imbolc (1 februari), Bealtaine (1 mei) en Lughnasa (1 augustus). Op elk van die grote feesten kwamen de stammen samen, werden de wapens even neergelegd om samen te eten en te drinken, dingen te bespreken, wedstrijden te houden. Dat weten we uit wat de monniken in de 10de eeuw neerschreven van de Ierse mondelinge overlevering. Een veel oudere bron is de kalender van Coligny, die al dateert van de 1ste eeuw voor Christus en die werd gebruikt om de Keltische kalender te reconstrueren. Op het tablet, dat in 1897werd gevonden in het Franse Coligny en dat je nu kan gaan bekijken in het Gallo-Romeins museum van Lyon, staat een lunisolaire kalender met een vijfjarige cyclus van 62 maanden, twaalf maanden per jaar van 354 dagen. De namen van de maande...

 In de aanloop naar Ostara gingen we tijdens de covenbijeenkomst aan de slag met eitjes. Aurora vertelde ons over het concept van zegeningseitjes. Eigenlijk kan je ze vergelijken met mojo bags: mooi versierd en gevuld met kruiden, kristallen, enz.... en het belangrijkste niet vergeten: een magisch doel of een wens die je niet alleen spiritueel maar ook letterlijk in je eitje kan steken onder devorm van papiertjes met symbolen, spells of sigils. Je kan ze voor jezelf maken of als cadeautje voor iemand anders. In plaats van een paashaas kan je dan de paasheks spelen :-) Om te beginnen moesten we dus wel eerst een eitje uitblazen en dat daarna reinigen, zowel fysiek als energetisch. Ik moet toegeven dat ik een beetje vals heb gespeeld. Er mag dan in coronatijden geen werk zijn in de eventsector, heel af en toe is er toch iets virtueels te doen en dan is het weer eventjes alle hens an dek. Zoals nu. In plaats van eitjes uit te blazen, zette ik eieren op het menu en zorgde ervoor dat di...

Voor het eerst sinds 2012 vriest het nog eens dat het kraakt. Er worden zelfs zes opeenvolgende vriesdagen verwacht, dagen waarop het kwik zelfs overdag niet boven de 0° stijgt, alsof het weer zich van continent  heeft vergist en de sneeuw en ijs die bedoeld waren voor het hoge Noorden eventjes hier heeft uitgekapt.  Nu ik toch thuis zit te werken door corona en zelfs de kinderen thuis afstandsonderwijs krijgen in een "afkoelingsweek" (geen grapje, al is het hilarisch :-)) om de verspreiding van het virus af te remmen, kan ik daar alleen maar de voordelen van zien.  Met open mond kijk ik naar de schoonheid van de frêle witte sneeuwlaagjes die op de smalle boomtakken glinsteren in het winterzonnetje. Van het geluid van de knerpende sneeuw onder mijn bergbottinen, die ik voor de zekerheid toch maar heb aangetrokken, krijg ik jamneigingen: steek er een basgitaartje bij en een klarinet ofzo en voor je het weet dans je lachend de wijde witte wereld in. En op de blozende roze w...

 Omdat we ondertussen al tien maanden niet mogen samenkomen en ook covenbijeenkomsten en jaarfeesten niet fysiek mogen, organiseren we voor Yule een klein Ritual Apart Together-ritueeltje dat we elk apart kunnen doen.  Yule gaat om de terugkeer van het licht in de wereld. Dat is letterlijk, met de terugkeer van de zon, maar in coronatijden kan je dat ook figuurlijk nemen.  Daarom een klein ritueeltje, niet te serieus of te hoogdravig, maar klein en plezierig met een vleugje humor en vooral veel positieve vibes.  YULE RAT   Nodig voor dit ritueeltje:  een kaars (en lucifers, vergeet de lucifers niet :-))  1 vel papier  Balpen (of kleurpotloden, stiften, whatever als je je wil uitleven)  Maak een happertje (zie instructies: https://www.youtube.com/watch?v=Hh6Dup06kfs ).  Schrijf op de binnenflapjes 8 cijfers of symbolen (die dienen om uit te kunnen kiezen). Ik gebruikte hier zelf de 8 eerste runen van de oude Futhark voor, de Aett van Frey...

De winter is een periode waar ik moeite mee heb. Het ligt volgens mij aan de kleur van het licht, of gewoonweg het ontbreken van licht. Vroeg opstaan is al niet mijn ding, laat staan opstaan in het donker! In dat donker hangt een soort van zwaarte, alsof alles stil staat en aan het wachten is op wat gaat komen, en in zekere zin is dat natuurlijk ook zo. Als je het bekijkt vanuit de cyclus van planten en oogsten, dan is het nu inderdaad wachten tot de zaden kiemen voor de volgende oogst en ondertussen teren op wat nog overschiet van de vorige.  De winter - en midwinter in het bijzonder - is dus een overgangsperiode, waarin we op de schraag zitten tussen twee oogsten. Het is de periode waarin we zelf ook stil zitten, de tijd hebben om te mijmeren, terug te blikken naar het afgelopen jaar en daar lessen uit te trekken, en vooruit te kijken naar het volgende, blij dat we lekker warm en comfortabel binnen zitten, beschermd tegen de koude en de schone maar verraderlijke grillen van de wi...