Webmaidens Grimoire

Ik was gisteren op het Taalfeest in Antwerpen, de tweejaarlijkse hoogmis van het Nederlands, waarop vanuit verschillende invalshoeken naar het Nederlands wordt gekeken, van de taal die wordt gebruikt in sportverslaggeving (en hoe die ook de sport zelf kan veranderen), de manier waarop we over en met dieren praten, de taal die we gebruiken om ons creatief uit te drukken in kunst en cultuur, de geschiedenis van onze moderne spelling, enz. … Het evenement richt zich naar iedereen met liefde voor het Nederlands, van de taalprof tot de nieuwkomer die enthousiast Nederlands leert als taal van zijn nieuwe thuisland en van hoop.  Als ik zie hoeveel moeite de jongeman van vreemde origine doet om de weg te vragen naar de workshop van Loesje, en hoe trots hij is dat hij dat gedurfd heeft, als ik die gevoelens aflees van zijn gezicht, bedenk ik me dat taal eigenlijk niet vrijblijvend is. Door je uit te drukken in een taal, geef je iets van jezelf vrij. Taal is nooit zomaar een verzameling woor...

De meeste heksen zijn vertrouwd met de termen deosil en widdershins, respectievelijk met de klok mee en in tegenwijzerzin. Maar waar komen de termen nu vandaan? Deosil is een Engelse verbastering van het  Schots keltische woord deiseal of deiseil , dat zo ongeveer wordt uitgesproken als “dzjeesjil”. Nu zitten er in het traditionele Gaelic-alfabet (zowel het Schots-Gaelisch als het Iers-Gaelisch) maar 18 letters. 8 letters die wij in het Nederlands (en het Engels) wel kennen zitten niet in het alfabet. Daar horen ook de J en de Z bij, die je hoort als je deiseal correct uitspreekt. Als je dat Keltische woord dus ziet staan en je weet niet hoe je het moet uitspreken, dan krijg je op de duur het woord dat wij als deosil kennen en dat we uit Engeland hebben geïmporteerd. Het woord komt waarschijnlijk van een ouder proto-indo-europees woord (net als het oud-Ierse dessel dat hetzelfde betekent als deiseal). Het betekent letterlijk “met de zon mee”. Net als Schotland en Ierland ligt onze...

Hmmm, het ruikt hier lekker. De geur van vers gebak is sowieso één van de lekkerste geuren die er is, maar de geur van pecan pie heeft zo’n warme zoete geur waar je vanzelf van begint te watertanden, alsof je te veel speeksel in je mond hebt. Bij de supermarkt kan je ze niet zomaar vinden, maar afgelopen weekend kon ik niet weerstaan aan de lokroep van de 1+2 gratis deal bij Holland & Barrett en dus had ik mijn mandje volgeladen met pecannoten. Nu de herfst zo langzamerhand toch de zomer begint in te halen – het is bijna midden oktober begot! – is immers het ook weer notentijd, ook pecannotentijd.  Als er twee dingen zijn die ik meteen associeer met de herfst en Amerika, dan is het pumpkin spice en pecan pie. In de herfst vieren de Amerikanen en Canadezen Thanksgiving. Pecan pie is een Noord-amerikaanse klassieker die dan gegarandeerd op tafel komt, met een rijke vulling van stroperige siroop, suiker en pecannoten, véél pecannoten. Het Amerikaanse feest is een traditie die komt...

“No magic is stronger than sisterhood. Cast by fate, tested by time, and never broken.” Toen werd aangekondigd dat er een vervolg kwam op Practical Magic, beslisten we meteen om die met onze coven te gaan zien. Als er één film is die draait rond sisterhood, dan is het deze wel! Toen de film in 1998 uitkwam, flopte hij in de cinema, maar ondertussen is hij een cultklassieker. Dat komt omdat hij thema’s aansnijdt die een gevoelige snaar raken bij het (overwegend vrouwelijk) publiek. Er zit een heel herkenbaar verhaal in over verbondenheid, kwetsbaarheid en de kracht van vrouwen die elkaar overeind houden. Die rode draad, en dat is niet anders in het vervolg, is de magie van zusterschap. Dat mag je in Practical Magic zelfs letterlijk nemen.  ... our blood. In Practical Magic stonden Sally en Gillian Owens centraal, twee zussen die opgroeien in een familie van heksen, waar magie heel gewoon is, net als de vloek die op hun liefdesleven lijkt te rusten. Zussen kunnen elkaar niet kiezen e...

Als we de herfstequinox in de agenda zien staan, dan weten we dat we zo langzamerhand afscheid moeten nemen van de luie zomerdagen, ook al zorgt de klimaatverandering ervoor dat we overdag met een beetje geluk nog altijd kunnen genieten van een warm zomerweertje. Dit jaarfeest markeert de overgang van het luchtige zomerseizoen vol licht en warmte naar de donkere en koude helft van het jaar. Vandaag zijn dag en nacht even lang en zijn licht en donker perfect in balans. Vanaf morgen worden de nachten weer langer en de dagen korter. Gedaan met de overvloed en wilde groei van de natuur. Die trekt zich nu langzaam terug en maakt zich klaar voor de winter. De bomen laten hun bladeren vallen, de bloembollen trekken zich terug in de grond, alles gaat in rust. Het is de perfecte periode om ook te verstillen en na te denken over het afgelopen jaar en wat dat ons heeft gebracht of wat we moeten loslaten. Ook wij mensen zetten ons schrap voor de koude wintermaanden. In vroeger dagen was dat veel b...

Voor onze eerste covenbijeenkomst na de zomer nemen we de draad weer op van ons eerbetoon aan Clara Goessen, de Antwerpse die in 1603 op de Grote Markt als heks werd verbrand. We willen voor haar een gedenksteen plaatsen in Het Steen, waar ze gevangen heeft gezeten en werd gemarteld om haar te laten bekennen.  Daarom wilde ik onze covenbijeenkomst vanavond graag starten met een klein ogenblikje van dankbaarheid en erkenning voor deze vrouw, die zo onrechtvaardig werd behandeld. Ze is tenslotte één van onze voormoeders van plaats én spirit. Gelukkig bleef het in Antwerpen maar bij één heksenverbranding …  GEDENKMOMENTJE   KLAAR ZETTEN VAN HET ALTAAR    Op de tafel ligt het voormoederkleed van Arcadia waarop de naam van Clara Goessen prominent staat. In het midden staat de Arcadia-kaars samen met een kaars voor Clara Goessen en de heksenfles die we voor haar hebben gemaakt.  Voor elk van de aanwezige heksen staat er ook een theelichtje.  ZUIVERING EN WIJDING...

In 1999 was ik samen met mijn ouders en een hele hoop anderen te gast in het buitenhuis van één van hun vrienden in Luxemburg om samen naar de zonsverduistering te kijken. Daar kon je immers een volledige zonsverduistering zien, iets wat zo speciaal was dat je overal eclipsbrilletjes kon kopen of ze gratis bij de krant kreeg. Op het moment van de eclips zelf stonden we naast onze auto’s op de weg, samen met een hele hoop andere mensen die ook op zoek waren geweest naar een goed plekje en keken vol verwondering naar het duister dat over de heuvels kwam rollen. Als je ooit een film hebt gezien waarin zo’n reuze ruimteschip over een stad komt hoveren met als resultaat een gigantische schaduw die over de stad komt schuiven, dan weet je precies wat ik bedoel. Het werd ijskoud, het werd stil en toen begonnen alle honden begonnen te blaffen en de koeien te loeien. Die kwamen allemaal de heuvels afgewandeld, alsof het al tijd was om naar de stal te gaan. Een heel bijzonder moment. Toen we hoor...

Geef toe, als je vakantiehuis op vijf kilometer van de bron van de grootste rivier van Spanje ligt, dan wil je daar misschien wel eens naar op zoek. Van alle rivieren die in de Middellandse Zee uitmonden is alleen de Nijl langer! Dat wil wat zeggen … Die machtige rivier ontspringt hier dus een dorpje verder, in Fontibre. Je hoort het al in de naam: die komt van het Latijnse Fontes Hiberis en dat betekent letterlijk bron van de Ebro. We parkeren de wagen en lopen verder het kleine dorpje in, langs het kerkje en zo verder naar beneden. Het is een klein maar fijn wandelingetje in het groen langs het water en dan is ze daar, de bron van de Ebro. De groene oase is een heiligdom van de Virgen del Pilar. Dat is de belangrijkste beschermheilige van de Spaanstalige wereld. Haar bekendste heiligdom is de grote basiliek in Zaragoza, waar de Ebro ook langs stroomt. In het water van de bron staat een stenen pilaar met een beeldje van de madonna en in de rotswand is een nis uitgehakt voor een soort ...

Vandaag stillen we onze culturele honger met een bezoekje aan het Guggenheim in Bilbao. Nu we hier een nacht verblijven onderweg naar Cantabrië konden we daar toch niet om heen. Alleen het gebouw van de Canadees-Amerikaanse architect Frank Gehry al is de moeite waard. Met zijn witte stenen en zilveren muurbedekking rijst het als een glanzend baken in de verte op.  De gigant installatie in cortenstaal van de Amerikaanse kunstenaar Richard Serra is een echte belevenis. Je loopt doorheen de kronkelende kloven van het werk en wordt zo zelf een deel van het kunstwerk. Het voelt alsof je je weg zoekt doorheen een labyrinth, een heel speciaal gevoel. Je kan je echt verliezen in de spiralen en kronkels en dat is ook de bedoeling. De zoektocht doorheen het werk is een haast spirituele ervaring. De Amerikaanse minimalistische kunstenaar is vooral gekend om zijn gigantische installaties in cortenstaal waar je doorheen of omheen moet lopen om ze volledig te ervaren. De installatie in het ...