Webmaidens Grimoire

“No magic is stronger than sisterhood. Cast by fate, tested by time, and never broken.” Toen werd aangekondigd dat er een vervolg kwam op Practical Magic, beslisten we meteen om die met onze coven te gaan zien. Als er één film is die draait rond sisterhood, dan is het deze wel! Toen de film in 1998 uitkwam, flopte hij in de cinema, maar ondertussen is hij een cultklassieker. Dat komt omdat hij thema’s aansnijdt die een gevoelige snaar raken bij het (overwegend vrouwelijk) publiek. Er schuilt een heel herkenbaar verhaal over verbondenheid, kwetsbaarheid en de kracht van vrouwen die elkaar overeind houden achter de spells, de liefdesperikelen van de hoofdpersonages en de magische gebeurtenissen in de film. Die rode draad, en dat is niet anders in het vervolg, is de magie van zusterschap. Dat mag je in Practical Magic zelfs letterlijk nemen.  ... our blood. In Practical Magic stonden Sally en Gillian Owens centraal, twee zussen die opgroeien in een familie waar magie heel gewoon is, n...

Als we de herfstequinox in de agenda zien staan, dan weten we dat we zo langzamerhand afscheid moeten nemen van de luie zomerdagen, ook al zorgt de klimaatverandering ervoor dat we overdag met een beetje geluk nog altijd kunnen genieten van een warm zomerweertje. Dit jaarfeest markeert de overgang van het luchtige zomerseizoen vol licht en warmte naar de donkere en koude helft van het jaar. Vandaag zijn dag en nacht even lang en zijn licht en donker perfect in balans. Vanaf morgen worden de nachten weer langer en de dagen korter. Gedaan met de overvloed en wilde groei van de natuur. Die trekt zich nu langzaam terug en maakt zich klaar voor de winter. De bomen laten hun bladeren vallen, de bloembollen trekken zich terug in de grond, alles gaat in rust. Het is de perfecte periode om ook te verstillen en na te denken over het afgelopen jaar en wat dat ons heeft gebracht of wat we moeten loslaten. Ook wij mensen zetten ons schrap voor de koude wintermaanden. In vroeger dagen was dat veel b...

Voor onze eerste covenbijeenkomst na de zomer nemen we de draad weer op van ons eerbetoon aan Clara Goessen, de Antwerpse die in 1603 op de Grote Markt als heks werd verbrand. We willen voor haar een gedenksteen plaatsen in Het Steen, waar ze gevangen heeft gezeten en werd gemarteld om haar te laten bekennen.  Daarom wilde ik onze covenbijeenkomst vanavond graag starten met een klein ogenblikje van dankbaarheid en erkenning voor deze vrouw, die zo onrechtvaardig werd behandeld. Ze is tenslotte één van onze voormoeders van plaats én spirit. Gelukkig bleef het in Antwerpen maar bij één heksenverbranding …  GEDENKMOMENTJE   KLAAR ZETTEN VAN HET ALTAAR    Op de tafel ligt het voormoederkleed van Arcadia waarop de naam van Clara Goessen prominent staat. In het midden staat de Arcadia-kaars samen met een kaars voor Clara Goessen en de heksenfles die we voor haar hebben gemaakt.  Voor elk van de aanwezige heksen staat er ook een theelichtje.  ZUIVERING EN WIJDING...

In 1999 was ik samen met mijn ouders en een hele hoop anderen te gast in het buitenhuis van één van hun vrienden in Luxemburg om samen naar de zonsverduistering te kijken. Daar kon je immers een volledige zonsverduistering zien, iets wat zo speciaal was dat je overal eclipsbrilletjes kon kopen of ze gratis bij de krant kreeg. Op het moment van de eclips zelf stonden we naast onze auto’s op de weg, samen met een hele hoop andere mensen die ook op zoek waren geweest naar een goed plekje en keken vol verwondering naar het duister dat over de heuvels kwam rollen. Als je ooit een film hebt gezien waarin zo’n reuze ruimteschip over een stad komt hoveren met als resultaat een gigantische schaduw die over de stad komt schuiven, dan weet je precies wat ik bedoel. Het werd ijskoud, het werd stil en toen begonnen alle honden begonnen te blaffen en de koeien te loeien. Die kwamen allemaal de heuvels afgewandeld, alsof het al tijd was om naar de stal te gaan. Een heel bijzonder moment. Toen we hoor...

Geef toe, als je vakantiehuis op vijf kilometer van de bron van de grootste rivier van Spanje ligt, dan wil je daar misschien wel eens naar op zoek. Van alle rivieren die in de Middellandse Zee uitmonden is alleen de Nijl langer! Dat wil wat zeggen … Die machtige rivier ontspringt hier dus een dorpje verder, in Fontibre. Je hoort het al in de naam: die komt van het Latijnse Fontes Hiberis en dat betekent letterlijk bron van de Ebro. We parkeren de wagen en lopen verder het kleine dorpje in, langs het kerkje en zo verder naar beneden. Het is een klein maar fijn wandelingetje in het groen langs het water en dan is ze daar, de bron van de Ebro. De groene oase is een heiligdom van de Virgen del Pilar. Dat is de belangrijkste beschermheilige van de Spaanstalige wereld. Haar bekendste heiligdom is de grote basiliek in Zaragoza, waar de Ebro ook langs stroomt. In het water van de bron staat een stenen pilaar met een beeldje van de madonna en in de rotswand is een nis uitgehakt voor een soort ...

Vandaag stillen we onze culturele honger met een bezoekje aan het Guggenheim in Bilbao. Nu we hier een nacht verblijven onderweg naar Cantabrië konden we daar toch niet om heen. Alleen het gebouw van de Canadees-Amerikaanse architect Frank Gehry al is de moeite waard. Met zijn witte stenen en zilveren muurbedekking rijst het als een glanzend baken in de verte op.  De gigant installatie in cortenstaal van de Amerikaanse kunstenaar Richard Serra is een echte belevenis. Je loopt doorheen de kronkelende kloven van het werk en wordt zo zelf een deel van het kunstwerk. Het voelt alsof je je weg zoekt doorheen een labyrinth, een heel speciaal gevoel. Je kan je echt verliezen in de spiralen en kronkels en dat is ook de bedoeling. De zoektocht doorheen het werk is een haast spirituele ervaring. De Amerikaanse minimalistische kunstenaar is vooral gekend om zijn gigantische installaties in cortenstaal waar je doorheen of omheen moet lopen om ze volledig te ervaren. De installatie in het ...

Ik las de Odyssee en de Ilias van Homeros – de proza versie wel te verstaan – toen ik een jaar of dertien veertien was, net als de komedies van Shakespeare. De mythische verhalen stonden broederlijk naast Tolkien, Rosemary Sutcliff en Thea Beckman in de grote ouderwetse boekenkasten in de studiezaal van het college. Die dateerden waarschijnlijk nog van ergens midden negentiende eeuw en waren altijd op slot alsof ze iets kostbaars bevatten. Dat was eigenlijk ook zo want ze waren een echte grot van Ali Baba voor nieuwsgierige lezertjes zoals ik die niet konden wachten tot de kasten ‘s middags tijdens de lunchpauze werden geopend. De mythische verhalen van Homeros stonden broederlijk naast Tolkien, Rosemary Sutcliff en Thea Beckman. Ze waren de fantasy novels van die tijd en ik verslond ze allemaal. Matt Damon als Odysseus Gisteren zijn mijn liefste en ik naar Christopher Nolans verfilming van de Odyssee gaan kijken. Iedereen heeft er de mond van vol. Sommigen zijn vol bewondering en lof ...

Is er een beter moment om smudgesticks te maken dan met de zomerzonnnewende, als de zon op haar hoogste punt staat en de kruiden die e nodig hebben om ze te maken volop de tijd hebben gehad om de kracht van de zon op te slorpen? Elk jaar profiteren we ervan met Litha om een nieuwe kruidenwis te maken, maar dit jaar kwamen we met een ander doel samen op de Konijnenwei in Antwerpen: we zouden kruiden plukken om smudgesticks te maken die we zouden verkopen op Witchfest om geld in  te zamelen voor ons “Eerherstel voor Clara Goessen”-project.  Smudgesticks zijn eigenlijk niks meer dan bundeltjes gedroogde kruiden die samengebonden worden met touw en worden verbrand om met de rook personen, plaatsen of dingen te zuiveren. Je steekt zo’n smudgestick aan één kant aan, blaast de vlam uit en verspreidt de rook vervolgens doorheen de ruimte of langs een persoon of voorwerp, eventueel met de hulp van een waaier of veren of zelfs gewoon je handen. Wij maken ze gewoon zelf met een basis van...

Tegenwoordig is het niet moeilijk om fantasy novels te vinden, maar fantasy die niet zomaar als dertien in een dozijn aanvoelt, dat is al heel wat moeilijker. De boeken van T. Kingfisher vallen wat mij betreft in die categorie. Kingfisher is het pseudoniem van Ursula Vernon, een Amerikaanse schrijfster van fantasy, horror en science fiction. Ze won de prestigieuze Nebula en Hugo awards en is dus best een grote naam in het wereldje. In haar fantasy en horror novels weet ze altijd wel een origineel uitgangspunt te vinden voor mythologie en lore in een modern of onverwacht jasje. Dat is niet anders in Snake-Eater. We volgen Selena, een jonge vrouw die na de dood van haar moeder New York en een abusieve relatie ontvlucht. Samen met haar labrador Copper trekt ze naar haar tante Amelia in Quartz Creek, een afgelegen woestijnstadje van maar een paar huizen groot ergens in het Amerikaanse hol van Pluto. Daar trekt ze in het huis van haar tante die jammer genoeg overleden is. Doorheen het boek ...