Webmaidens Grimoire

Tegenwoordig is het niet moeilijk om fantasy novels te vinden, maar fantasy die niet zomaar als dertien in een dozijn aanvoelt, dat is al heel wat moeilijker. De boeken van T. Kingfisher vallen wat mij betreft in die categorie. Kingfisher is het pseudoniem van Ursula Vernon, een Amerikaanse schrijfster van fantasy, horror en science fiction. Ze won de prestigieuze Nebula en Hugo awards en is dus best een grote naam in het wereldje. In haar fantasy en horror novels weet ze altijd wel een origineel uitgangspunt te vinden voor mythologie en lore in een modern of onverwacht jasje. Dat is niet anders in Snake-Eater. We volgen Selena, een jonge vrouw die na de dood van haar moeder New York en een abusieve relatie ontvlucht. Samen met haar labrador Copper trekt ze naar haar tante Amelia in Quartz Creek, een afgelegen woestijnstadje van maar een paar huizen groot ergens in het Amerikaanse hol van Pluto. Daar trekt ze in het huis van haar tante die jammer genoeg overleden is. Doorheen het boek ...

“Laat u onderdompelen in deze zeer mysterieuze odyssee tussen heksen en magiërs, voodoo, sjamanisme en wicca.” zo lees ik op de folder die ik meepik aan de balie van het Witchcraft Museum in Brugge. Dries had Brugge voorgesteld voor een mogelijk uitstapje en dus wilde ik ervan profiteren om daar eens binnen te lopen. Amara Fay was er ook al eens geweest en had me foto’s laten zien, als inspiratie voor onze eigen (H)expo volgend jaar. Ik was benieuwd. Het museum zit verstopt in de kelder van een wafelhuis annex torture museum in de Wollestraat, midden in een toeristenbuurt.  Zo’n commercieel initiatief lijkt meer een toeristenval dan een echt museum dus ik verwacht er niet te veel van. Maar het valt mee. Misschien is Dirk Van den Bossche, de eigenaar van het House of Waffles, stiekem een heks :-). Hij kreeg het idee voor zijn hekserijmuseum in 2016. Toen werd in het Brugse Sint-Janshospitaal in Brugge onder de titel “De heksen van Breughel” een tentoonstelling gewijd aan heksen en d...

Ik heb mijzelf een drum gekocht. Al jàààren zeg ik dat ik eens een drumworkshop wil volgen. Niet om te leren drummen, maar om zelf een drum te maken (dat kan bij Pascale Lafutte bijvoorbeeld, een aanrader). Zo’n ideetje om eens met de coven te doen dat dan eeuwen wordt uitgesteld en nooit gebeurt. Toen ik zag dat Patrik Niels zijn fysieke Merlyn -winkel sloot, ging ik naar zijn webshop en kocht mijzelf – eindelijk – een drum. Het was dus een halve impulsaankoop :-) maar eentje die ik mij nog niet heb beklaagd. Het ritme van de drum begeleidt heel wat van onze rituelen en geleide visualisaties. Dat ritmisch gedrum zorgt ervoor dat je je ontspant en helemaal gefocust geraakt op het geluid en het ritme van de drum dat als het ware je hartslag volgt. Dat snelle repetitieve drummen met een frequentie van ongeveer twee tot 8 Herz of ongeveer 220 bpm (beats per minuut) brengt je immers als vanzelf in een meditatieve trancetoestand. Het is dus geen toeval dat dat “sjamaans drummen” wordt geno...

Iedereen die in Antwerpen bezig is met spiritualiteit heeft waarschijnlijk al gehoord van de Verscholen Tuin in Deurne of er al deelgenomen aan een ritueel. Ook wij hebben er met onze coven al verschillende open bijeenkomsten georganiseerd, zowel in de tuin als in de fantastische baarmoedertempel of op één van de zolders. Loes en Luc hebben van een driehonderd jaar oud boerderijtje en een schitterende tuin immers een prachtig ecologisch oord gemaakt waar het heerlijk toeven is.  Jammer genoeg hebben projectontwikkelaars een vergunning gekregen voor het bouwen van een appartementencomplex naast de Verscholen Tuin, zonder dat er rekening werd gehouden met de milieueffecten van hun project. Als het bouwproject (en andere projecten die nog op stapel staan) kan doorgaan, riskeert de Verscholen Tuin gevolgen zoals wateroverlast. De Verscholen Tuin ligt immers op het laagste punt in de buurt. Loes en Luc zitten dus met de handen in het haar en hebben samen met andere buurtbewoners klacht ...

Eirinn heeft ons uitgenodigd om een jaar lang samen met haar de seizoenen te vieren. Samen met een groep gelijkgestemde vrouwen wil ze samenkomsten organiseren met overdag samen koken en voorbereiden en dan ’s avonds een Keltisch geïnspireerde ceremonie. Vandaag vierden we de lente en het ontwaken van de natuur en het ontkiemen van wat we hebben gezaaid. Ter voorbereiding liet ze ons een kwartier lang fantaseren en schrijven over hoe we ons ideale leven zouden zien. Dat waren de kiemen, die nu met deze ceremonie verder zouden kunnen groeien in de vruchtbare aarde waar we ze vandaag in zouden stoppen. Tijdens de ceremonie neemt Eirinn ons mee naar de anderwereld, waar we de zaadjes die we hebben geplant kunnen opgraven om de kiemen licht te geven. We moeten één van onze voorouders uitnodigen om mee te reizen (wat ik om de ene of de andere reden prompt vergeet) en verbinding maken met één van de typische Keltische dieren – zalm voor wijsheid, beer voor kracht, paard voor levensenergie en...

Na honderd jaar vond mijn grootmoeder dat het genoeg was geweest. En dus was ze zachtjes weggegaan, met achterlating van een gigantisch huis vol familieherinneringen gevat in foto's, boeken, en de vele voorwerpen van een goed geleefd leven.  Onze familie is groot, héél groot, en het huis in Opwijk is al bijna tweehonderd jaar zo'n beetje het punt waar we allemaal wel eens opnieuw naartoe werden getrokken, als het centrum van een almaar uitdeinende mandala. Met het vertrek van bomama valt die mandala uit elkaar.  Het huis wordt verkocht en moest worden leeggemaakt. De dozen op zolder met oude gueuzeglazen van de familiebrouwerij, de etsen uit de gang, de oude typmachine van bompapa, de wollen dekens, de potten en pannen in de keuken, en boeken, boeken, boeken ... alles moest weg.  De hele familie kwam nog een laatste keer goeiedag zeggen aan het huis uit onze jeugd. Dat deed pijn want waarschijnlijk gaat dat grote classicistische witte herenhuis met de mooie tuin tegen de ...

De ochtend begint zacht, zoals bijna elke ochtend hier. Je wordt wakker zonder wekker, ergens tussen vroeg en laat, wanneer het licht al voorzichtig door de grote ramen naar binnen glijdt. Het is stil in huis, op het zachte kraken van oude balken na—alsof het huis zelf ook langzaam ontwaakt. Je blijft nog even liggen, luisterend naar de wind die door de bomen ruist, en je weet: dit is precies het leven waar je ooit alleen maar van kon dromen. In de keuken zet je koffie. Het vertrouwde ritueel. De geur vult de ruimte terwijl je ondertussen een kom yoghurt neemt—je eigen yoghurt—en die afwerkt met blauwe bessen en een scheutje honing. Het brood dat je gisteren hebt gebakken snij je in dikke plakken. Buiten wacht het terras al op je. Je neemt alles mee naar buiten en gaat zitten aan de houten tafel, die inmiddels zacht verweerd is door zon en seizoenen. Voor je ligt de tuin: wild, levendig, een tikje ongehoorzaam. Bloemen groeien waar ze willen, kleuren lopen door elkaar zoals in een schi...

Ik snuif met gesloten ogen de geur in van de wagen waar ik net ben ingestapt. Het is de geur van nieuw, die typische geur die maar heel eventjes blijft hangen. Die geur is een combinatie van vluchtige organische stoffen die vrijkomen uit materialen als leer, lijm, plastic en verf. Puur chemie dus maar wel zo lekker. Geur heeft een directe, krachtige invloed op je brein. Uit onderzoek blijkt dat de hersengolven in je hersenen veranderen zodra je iets ruikt. Dat komt omdat je reukzin het enige zintuig is dat direct verbonden is met het zogenaamde limbisch systeem, het gebied in je hersenen voor emoties en herinneringen. Geur kan dus onbewust je stemming beïnvloeden, stress verminderen (denk aan de kalmerende geur van lavendel), je concentratie en focus verhogen (citrus!) en levendige herinneringen ophalen. De geur van nieuw is zo’n kenmerkende geur omdat zo’n nieuwe wagen kopen spannend is en een positie gevoel geeft. Je krijgt er dus een dopamineshotje van :-). Vandaar dat lekker gevoel...

Ik moest eigenlijk in Brussel zijn voor de opbouw van een evenement maar eerst kon ik het plaatsen van de straatnaam voor Clara Goessen toch niet laten passeren!  Clara Goessen is de enige die in Antwerpen op de brandstapel terechtkwam voor hekserij. Veel mensen zijnverbaasd dat er maar één heks in Antwerpen werd verbrand. Er werden wel meer mensen beschuldigd, vijftien in totaal, maar die werden bijna allemaal vrijgesproken en als ze al werden veroordeeld dan werden ze verbannen, gegeseld of op bedevaart gestuurd. Ze werden niet verbrand. Behalve Clara Goessen dan. Op 22 augustus 1603 werd zij veroordeeld en terechtgesteld op de Grote Markt. Daarna was het meteen gedaan met de heksenvervolging in de koekenstad, want Clara is de laatste die van hekserij werd beschuldigd. Het lijkt wel of Antwerpen genoeg had van brandstapels. Dat kan best zo zijn, want tijdens de godsdienstoorlogen werden er heel wat mensen op de brandstapel gezet wegens ketterij. Maar dat is niet hetzelfde als hek...