Webmaidens Grimoire

Ik kijk met trots – en een beetje afgunst – naar mijn mooie dochter die met veel aplomb een crop top draagt die haar blote buik laat zien. Ze heeft alle juiste rondingen op alle juiste plekken. Ik zou moeten vermageren, zegt ze, terwijl ze zich uitrekt en dat stukje blote buik nog bloter wordt.  Ik zwijg en denk aan hoe onzeker ik was toen ik zo oud was als zij. Als ik nu terugdenk, had ik een perfect lijf. Niet te dik en niet te mager. En toch vond ik dat ik moest vermageren. De modellen in de magazines hadden geen rondingen en influencers en social media waren er nog niet. Maar het hoeft niet altijd kommer en kwel te zijn: body positivity is gelukkig geen fringe dingetje meer en dat hebben we waarschijnlijk ook te danken aan het internet. Ik moet denken aan een reportage die ik zag over de beeldvorming onder het Trump regime. De mannen lijken er wel een uniform te dragen met hun blauwe pakken en rode das. Hetzelfde geldt voor de vrouwen in zijn entourage: brains en expertise was ...

Mijn vader heeft Whatsapp ontdekt. In tegenstelling tot mijn moeder, die niets van computers weet maar wel met veel enthousiasme de sociale media heeft omarmd als communicatiemiddel met haar kroost, heeft mijn vader een uitgesproken mening over sociale media. Op Facebook of Twitter moest je hem dus niet gaan zoeken, maar voor Whatsapp heeft hij sinds kort een uitzondering gemaakt. Op gezette tijden krijgen we in ons familiegroepje een beeldje gepost met een grappige meme over corona, de laatste van Lectrr of een ander tenenkrullend grapje. Elke keer als ik het pingetje van mijn smartphone hoor rol ik weer met mijn ogen, maar stiekem ben ik ook een beetje opgelucht. Zolang hij kan fulmineren over de organisatie van de gezondheidszorg gaat (niet zo moeilijk in coronatijden :-) weet ik dat het goed gaat ginder. Waar corona al niet goed voor is :-)  Meer cartoons van Lectrr:  https://lectrr.be/nl/tags/coronavirus

Sinds deze namiddag staat de kerstboom weer uitbundig opgetuigd in de living. Elk jaar maken we daar samen met de kinderen werk van. De boom en de bakken met versieringen worden uit de kelder gehaald en dan kiezen we voor de kleuren waar we dat jaar voor gaan. Het is een echte boom sinds we katten hebben die zo'n extra klimpaal heel interessant vinden, en stiekem vind ik dat niet erg omdat de naalden zo'n pest zijn als je gewend bent om op blote voeten door het huis te banjeren.  Ondertussen hebben we versiering voor wel vier bomen, maar elk jaar is er wel iets in de uitverkoop dat zo mooi is dat ik er niet aan kan weerstaan: de rode draakjes van vorig jaar, de witte hertjes van het jaar daarvoor, de glazen sneeuwmannetjes van nog een jaartje eerder en zo kan ik jaren teruggaan. Ik weet nu al dat ik me zal moeten inhouden in januari, nu de winkels door de lange lockdown nog vol hangen met broze kerstspulletjes. Het mooie aan de kerstboom is voor mij niet dat die een heidense ac...

Omdat we allemaal op vakantie waren in juli, ging de geplande covenbijeenkomst toen uiteindelijk niet door. Het was alsof dat zo moest zijn, want we zouden tijdens die bijeenkomst werken met de voormoeders. Antwerpen wordt moederdag altijd gevierd op 15 augustus, Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaart, en zo’n Voormoederdag kon dus bijna niet symbolischer qua periode :-). We mogen nog altijd niet fysiek bij elkaar komen omwille van Covid19, maar in plaats van nog maar eens een RAT had ik gevraagd om er een weliswaar virtueel maar wél een live bijeenkomst van te maken, zodat we samen konden werken in plaats van elk op onszelf.  Ik zette daarom het altaar zoals ik dat zou doen voor een ‘echte’ bijeenkomst, met kaarsen, wierook, alles erop en eraan. Behalve de klassiekers – een steen voor het element aarde, wierook voor het element lucht, een kommetje water voor het element water en het vuur van de kaarsen voor het element vuur – had Elenor ons ook gevraagd om symbolen op het altaar te zetten vo...

Het begon met de Sioux van het Standing Rock Indian Reservation in Dakota, USA. Zij protesteerden tegen  de aanleg van een pijplijn die ruwe olie dwars door vier Amerikaanse staten van de ene kant van he land naar de andere kant zou brengen. De native Americans namen het niet dat door de aanleg hun historische heilige gronden en begraafplaatsen zouden worden verstoord, maar ook dat de pijplijn een milieurisico inhoudt. Een olielek in de Missouri is immers niet alleen een catastrofe voor het milieu maar ook voor 1/3 van de landbouw in de Verenigde Staten en voor het drinkwater van meer dan een miljoen mensen. Foto: Alyssa Schukar, STR. Volgens een overeenkomst die de Amerikaanse regering in 1868 met de native Americans heeft afgesloten, kan de pijplijn niet door hun gebied in Standing Rock lopen. Maar dat was ook het geval in de Black Hills en het verdrag bleek niet meer dan een vodje papier toen er goud in de bergen bleek te zitten. Voor de eerste keer in vijfhonderd jaar ...

Telkens ik het Franse woord “ficelle” hoor, moet ik denken aan die keren dat ik met mijn grootouders mee naar Frankrijk trok. Mijn grootvader is geboren in Vaires-sur-Marne en ook al was hij mijn grootmoeder gevolgd naar België, hij bracht regelmatig bezoekjes aan zijn achtergebleven broers en zussen in de streek rond Parijs. Hij had ook een appartementsblok in Vaires waar hij af en toe een kijkje ging nemen. Als die uitjes in de grote vakantie vielen, dan mocht ik dikwijls mee. Ik herinner me met veel plezier het ingenieuze kippenhok waar Tonton Julien zo fier op was, en de vrieskou aan tafel toen mijn oma het aandurfde om tegen Tante Henriette te verkondigen dat Napoléon misschien toch geen heiligverklaring verdiende waarop zowel mijn opa als zijn broer geamuseerd naar elkaar keken en met hun ogen rolden. Of Tante Léontine die in een klein kasteeltje woonde en tot mijn grote verrukking gedecideerd een grote zak aardappelchips openscheurde bij het diner omdat ze geen zin had om aard...

Vorige zaterdag was het familiefeest langs de kant van Barts moeder. Elk jaar wordt de hele zwik opgetrommeld om te genieten van het gezellig samenzijn in één of ander pretpark. Zo gingen we al naar de Efteling, Walibi en Bokrijk. Dit jaar stond het Boudewijn Seapark op het programma met in de voormiddag een wandeling met gids doorheen Brugge die Scone. Daarvoor moesten we wel om 9u30 aan het station van Brugge staan en dat is hemeltergend pokkevroeg op een zaterdag, zeker als je de dag ervoor nog tot een kot in de nacht achter de computer hebt gezeten omdat je niet kon slapen, courtesy de energiebal die ik van Freya in mijn maag kreeg gesplitst tijdens Elenors trance prophecy probeeravond , en al om 7u00 uit je warme gezellige nest wordt gekoterd door je kroost. Al vind ik 9u30 op een zaterdag altijd pokkevroeg, hoor! Maar om 9u30 stonden wij dus met ons gezinnetje paraat aan het station, alwaar wij tijdens het wachten een kop hete koffie achterover sloegen. Bart was verbaasd dat ik...

Vorig weekend was het weer tijd voor een familie-uitje. De hele clan - we zijn al met z'n eenentwintigen ondertussen - verhuisde tijdelijk naar een huis aan de oevers van de Maas in Anseremme, waar het prettig vertoeven was onder het grote afdak. Het was een krakend oud huis dat ooit een hotel moet zijn geweest, met hoge plafonds en een schitterend jaren 20 stijl gigantisch terras. En ook al was er geen grote tuin, de kinderen vermaakten zich best en het zicht op het water maakte alles goed. Bart en ik hadden vrijdag al een dagje vrijaf genomen zodat we met de kinderen nog een uitstapje aan het weekend konden plakken. Bestemming werd de schitterende tuinen van Annevoie , de mooiste watertuin van Europa en geklasseerd als Belangrijkste Erfgoed van Wallonië. De combinatie van weelderig groen en een speeltuin voor de kleintjes leek ideaal en het feit dat ze maar een half uurtje rijden van Anseremme vandaan liggen zorgde ervoor dat de beslissing snel genomen was. Al vanaf de eerste voe...

Nadat ik al voor de tweede keer een ontmoeting heb gehad in mijn droomlandschap met een vrouw die me een appel aanbiedt, wilde ik toch wel weten waar die appels voor staan en wie de vrouw zou kunnen zijn. Dus ging ik links en rechts wat rondsurfen en rondlezen, en zie ... Volgens de Keltische mythologie is Avalon eigenlijk Avallach, het Eiland van de Appels, het eiland van de Godin, waar Elfenkoningin Morgan le Fay regeert. Dit is de onderwereld, het land van de elfen of faerie en de doden, waar Koning Arthur door zijn zus Morgan naartoe werd gebracht om te genezen. In het midden van Avalon staat volgens de oude verhalen een zeer speciale appelboom die je eeuwig leven en jeugd geeft. Die appelboom is de Boom van het Leven. Net als in de Noordelijke tradities werden appels in de Keltische traditie verbonden met healing, genezing, wedergeboorte en jeugd. De appelboom is trouwens ook één van de magische bomen in het Keltische Ogham bomenalfabet, Quert. Avalon is dus het mythische zomerla...