Webmaidens Grimoire

Ik sta op een open plek in het bos, met in het midden een vuur. We staan er allemaal: ik herken Yza, Juniper, Hamamelis en de anderen. Het vuur met ons in onze cirkel errond doen me denke aan de theelichthouder die ik net bij de Action heb gekocht, allemaal mannetjes die hand in hand rond het theelichtje staan en een cirkel vormen. Elk van ons is verbonden met het vuur door een vuurstraal vanuit onze zonnevlecht naar het vuur (of vice versa). We vormen een zonnewiel. Het lijkt wel of ik een soort van afgeronde swastika zie die snel rond draait tot ik de spaken van het wiel niet meer kan zien. Achteraf denk ik er pas aan dat de beentjes van een Duitse swastika naar rechts staan in plaats van naar links ... Ik hoor een feeëriek aandoend gefluit. Het is alsof de hele wereld zwijgt als de fluit klinkt, alsof ik alleen dat geluid kan horen en al de rest wegvalt. Ik loop het bos in en val bijna over hem :-). Ik moet helemaal niet ver gaan. De bomen staan hier rdeelijk dicht op elka...

Sometimes a wild god comes to the table. He is awkward and does not know the ways Of porcelain, of fork and mustard and silver. His voice makes vinegar from wine. When the wild god arrives at the door, You will probably fear him. He reminds you of something dark That you might have dreamt, Or the secret you do not wish to be shared. He will not ring the doorbell; Instead he scrapes with his fingers Leaving blood on the paintwork, Though primroses grow In circles round his feet. You do not want to let him in. You are very busy. It is late, or early, and besides… You cannot look at him straight Because he makes you want to cry. The dog barks. The wild god smiles, Holds out his hand. The dog licks his wounds And leads him inside. The wild god stands in your kitchen. Ivy is taking over your sideboard; Mistletoe has moved into the lampshades And wrens have begun to sing An old song in the mouth of your kettle. ‘I haven’t much,’ you say And give him the...