Webmaidens Grimoire

In de zomer komen we met onze coven niet officieel samen – iedereen is op vakantie, wij vertekken zelf morgen ook – maar een jaarfeest als Lughnasadh wil ik toch graag vieren, ook al is het in mijn eentje.  Met Lughnasadh – het eerste oogstfeest – vieren we de vruchtbaarheid van de zomer, met haar lange dagen vol licht en warmte, de rijke kleuren van de overvloedige natuur en de eerste graanoogst. Het is ook het moment om onze eigen oogst te vieren, de zaadjes die we in ons eigen leven geplant hebben met het oog op een welvarende toekomst en waarvan we nu kunnen oogsten. Photo by Melissa Askew on Unsplash LUGHNASADH RITUEEL Nodig voor het ritueel: 3 gele of rode kaarsen (eentje voor de Grote Moeder, eentje voor haar zoon/de God die zich opoffert en eentje voor de zon en de warmte die ze brengt). Heb je geen gekleurde kaarsen, gebruik dan witte kaarsen of theelichtjes (witte kaarsen kan je gebruiken als een vervanger voor gelijk welke kleur kaars). Gebruik kaarsen die niet te lang ...

Nu we het met de meisjes van onze Tuatha lesgroep over de kracht van kristallen hebben en hoe die te gebruiken voor healing en magisch werk, neemt Amara Fay hen mee naar de kleurrijk glinsterende kristallengrot van Arcadia. Daar ben ik zelf ook nog nooit geweest en dus reis ik graag mee … Eerst laat ze ons aarden door onze voeten wortels te laten krijgen die diep naar beneden in de aarde groeien, daar zijwortels krijgen die op hun beurt zijworteltjes krijgen en zijworteltjes van zijworteltjes tot we stevig geankerd staan. Dan beginnen we er aan. Onze reis start op het dorpsplein van Arcadia. Ik sta in het midden van het plein. Er is geen zuchtje wind, je hoort helemaal niets. Elke keer als ik hier kom is het alsof alles stil staat en bevroren is in de tijd. Het plein is rechthoekig, met grijze kasseitjes en witgekalkte bakstenen huizen met een zwartgeverfde strook onderaan. Denk aan iets als Bokrijk voor heksen :-). Op het plein staat een ouderwetse waterpomp, maar ook een eik met daar...

De laatste paar dagen loop ik rond met een beklemd gevoel, alsof ik net niet genoeg lucht krijg. Het verrast me hoe erg de Russische inval in Oekraïne me raakt en nu Vladimir Poetin ermee dreigt om zelfs kernwapens in te zetten wordt het er niet beter op. Het is moeilijk weg te kijken van de beelden die ons via de nieuwszenders en de social media bereiken. En ik wil ook niet wegkijken van de vrouw die aan de Poolse grens met trillende stem en bevende handen, doodsbang, vertelt hoe haar man achtergebleven is, van de oude dame die zich huilend afvraagt waar ze nu naartoe moet nu ze alles kwijt is, van het kleine jongetje dat met zijn machinegeweer van Lego vastberaden vertelt dat hij zijn land gaat verdedigen, van de pasgeboren babies die uit hun couveuses zijn gehaald en samen met de verpleegsters van de neonatologie schuilen tegen bominslagen in een berghok ergens in de kelder van het hospitaal ... Maar na vier dagen blitzkrieg heeft hij Oekraine nog niet klein gekregen. Integendeel, d...

Omdat wij elke maand op een vaste donderdag samenkomen en Earth Day – 22 april - dit jaar net op een donderdag valt, hadden we onze maandelijkse bijeenkomst een weekje uitgesteld zodat we samen Earth Day konden vieren, een thema dat wel op het lijf geschreven lijkt van Juniper, die niet bezig is met goden en godinnen maar met de aarde en haar vele bewoners, all creatures great and small. Michael Jackson mag dan van zijn voetstuk gevallen zijn, zijn Earth Song is actueler dan ooit, nu we ons allemaal bewust zijn van de klimaatopwarming en wat die met zich mee zal brengen. Het lijken zo’n grote problemen dat we ons machteloos voelen en helemaal niets doen. We zijn dus allemaal een deel van het probleem. Denk aan de legbatterijen waar we onze eieren halen, de grootschalige vleesindustrie, kinderen die stenen gooien naar dieren, walvissen die aanspoelen op het strand omdat onze schepen hun sonar in de war brengt, het regenwoud dat in brand wordt gestoken met de orang oetans er nog in omdat...

Binnen een week is het alweer de Hersftevening en dat is te merken aan het weer! Twee weken geleden zaten we nog in korte mouwen in de zon, nu is het al regen en wind dat de klok slaat. Het lijkt wel alsof de herfst iets in te halen heeft.  Voor wie er dus nog aan twijfelde: de donkere periode staat voor de deur. Dat is traditioneel de periode waarop we aan reflectie doen. We kijken wat het het afgelopen jaar goed hebben gedaan en waar we volgend jaar meer aandacht aan moeten besteden. We staan stil bij wat we dit jaar hebben geoogst en wat we willen zaaien voor volgend jaar.  Als maatschappij oogt de oogst dit jaar bijzonder mager: het coronavirus waart rond en maakt wereldwijd miljoenen doden, de economie hapert overal, de armoedecijfers stijgen schrikbarend, de dierenpopulaties zijn over de laatste vijftig jaar met maar liefst 68% geslonken en dan hebben we het nog niet eens gehad over het klimaat … Er is iets grondig mis met de natuur en met onze aarde en dat hebben we hel...

Dat de maan invloed heeft op de aarde en de wederzijdse aantrekkingskracht tussen beide hemellichamen zorgt voor eb en vloed weten we onderhand al. Dat de zon iets gelijkaardigs doet, daar had ik eigenlijk nog niet bij stil gestaan. Je leert al eens wat in de wetenschapspagina’s van de krant :-) Dat atmosferische zonnetij, zoals het fenomeen wetenschappelijk heet, is net zoiets als eb en vloed. Elke keer als de zon opkomt en weer ondergaat verandert de luchtdruk in onze atmosfeer. Als de zon opkomt, warmt de atmosfeer op zodat de luchtdruk stijgt en de lucht wordt samengedrukt. Als de zon ’s avonds weer ondergaat daalt de temperatuur en zet de atmosfeer weer uit. Op en neer, als eb en vloed. Het is alsof de aarde ademhaalt. Je kan het je zo voor de geest halen, Moeder Aarde die diep in- en uitademt, net zoals wij. Onze band voelt meteen heel erg tastbaar. Bron: https://www.standaard.be/cnt/dmf20200301_04871360

De eerste keer dat ik hoorde over de grotten van Postojna, was in de tabletop roleplay Call of Cthulhu. We speelden een bont allegaartje dat in de jaren twintig half Europa doorreisde om duistere krachten tegen te houden die één van oude gruwelgoden wilde doen herrijzen. Onze party sloop in het geniep de grot binnen en verstopte zich in het treintje dat naar het hart van de grot leidde, waar een groep cultisten een luguber ritueel wilde uitvoeren We gingen allemaal dood of werden knettergek 😊. Natuurlijk was dat allemaal fantasie, maar de grot van Postojna bestaat wel echt. Zelfs het treintje is geen uitvindsel! De grot van Postojna, in Slovenië, is de grootste publiek toegankelijke grot van Europa en de op één na grootste druipsteengrot ter wereld (de grootste grot ter wereld is de Hang Son Doong grot in Vietnam). Van de 24 km lange grot is slechts een klein gedeelte te bezoeken en een deel staat ook nog eens onder water. Maar dat is niet erg, want anders zouden we niet kennis kunn...

DE 1000 GODDESSES GATHERING Toen ik over de 1000 Goddesses Gathering hoorde, wist ik meteen dat wij met onze coven moesten meedoen. Met Arcadia proberen we al sinds jaar en dag samen te werken met verschillende Godinnen en hen ook letterlijk samen te brengen, wat perfect aansluit bij de opzet van dit initiatief. Het doel van de 1000 Goddesses Gathering is om het Goddelijke Vrouwelijke (de archetypische energie van wijsheid, mededogen, onschuld enz. …) op te roepen om onze wereld die volledig uit evenwicht is te helpen helen. De bedoeling is uitdrukkelijk om de Goddelijke vrouwelijke energie uit verschillende pantheons en geloofsovertuigingen samen te brengen in een soort van wereldwijd grid van energie om wijsheid, mededogen en heling te brengen naar onze wereld en het Goddelijke vrouwelijke stevig te verankeren. Zo brengen we opnieuw evenwicht tussen het vrouwelijke en mannelijke  in onze wereld. Deze Gathering is gebaseerd op een oude indiaanse traditie van Wisdom Gathering...

Vanavond was het afspraak bij Zeva, die ons kennis wilde laten maken met Pacha Mama en ons mee zou nemen in een creatief rondje wroeten in de klei om haar eer te bewijzen. Het was lang geleden dat we nog een praktische hands-on avond haden gehad, dus ik keek er erg naar uit. Het huis van Zeva is één groot schildersatelier. Haar schilderijen hangen overal. Ze zijn een beetje duister naar mijn smaak, maar je hoeft geen kunstpaus te zijn om te zien dat het meisje kan schilderen 😊 En niet alleen schilderen, zoals het prachtige terracotta beeld in het midden van de tafel liet zien. Dat beeld had ze ooit zelf gemaakt als opdracht voor de kunstacademie. Wow! Het was de bedoeling dat we vanavond zelf ons eigen Moeder Aarde beeldje zouden boetseren, nadat we eerst in een visualisatie kennis hadden gemaakt met de godin. Ik hoopte maar dat het resultaat even wow zou zijn als het beeldje van Zeva, al betwijfelde ik dat sterk 😊 Voor we zelf de klei in doken, vertelde Zeva ons bij een hee...

WAT IS EEN DESPACHO? We maken ons in deze periode stilaan op voor de winter. Het laatste graan wordt binnengehaald, de mais geoogst, groenten ingemaakt en winterappelen in de kelder gelegd. De voorraden om een lange, koude winter door te komen worden aangelegd. De dag van vandaag staan we er nauwelijks nog bij stil, maar in vroeger dagen was de winter geen pretje. Overleven was enkel maar verzekerd door een goede oogst, met een geslaagde nieuwe start van het landbouwjaar in de lente. Die goede oogst kwam er door hard werken en de gulheid van moeder natuur. Dat is wel iets anders dan in januari fluitend naar de Albert Heijn trekken voor aardbeien uit Marokko 😊. Ons hele bestaan danken we aan de onvoorwaardelijke generositeit van moeder aarde. De herfst is dus de periode bij uitstek om even stil te staan en dankbaar te zijn voor wat ze voor ons betekent. Als we denken aan de natuur, dan denken we aan de eeuwigdurende cyclus van het leven: de wormen en bacteriën zorgen voor vruchtbar...