Webmaidens Grimoire

We hadden allemaal de poepers, Amara Fay, Aurora, Tara Rea en ik, want we hadden geen idee hoeveel mensen er zouden komen opdagen voor ons open Samhain ritueel. Er was best wat interesse op ons Facebook event en de Pagan Federation had zelf ook nog reclame gemaakt, maar het bleef gissen. Toen Fjierra had gezegd dat zij dit jaar alle jaarfeesten zou organiseren en dat die allemaal open zouden zijn – zoals altijd: diegene die organiseert bepaalt wie wordt uitgenodigd – had ze er meteen bij gezegd dat Samhain niet ging lukken. Nu waren we met ons vieren sowieso al bezig met de covenbijeenkomsten rond de elementen, dus één avond meer of minder zou het niet maken. Dat dacht ik alleszins, dus toen Aurora een Facebook eventje had aangemaakt, gooide ik dat meteen open op onze socials. Ik ging er van uit dat dat net als alle andere ook een open ritueel zou zijn. De andere meisjes hadden dat zo niet begrepen, maar het kwaad was al geschied. Nu ja, het kwaad. Eerder het tegenovergestelde! Uiteind...

Deze week vieren we Samhain en in ons ritueel willen we de Morrigan aanroepen. Amara Fay is een priesteres van deze Godin en aangezien zij één van de trekkers is van ons open Samhain jaarfeest, is het ook logisch dat we met Haar werken. Daar ging de Morrigan zelf zeker ook van uit :-) De Morrigan kan vele gedaantes aannemen, vaak die van een raaf of een kraai, maar ook van een mooie jonge vrouw of een griezelig oud wijf, een vogel, een wolf, een paling of een koe. Ze is een shapeshifter en kan zowel op het droge, in het water als in de lucht verschijnen, de drie aspecten van de wereld volgens de Kelten, en dat toont ook al meteen aan hoe machtig deze Godin is.  De Morrigan is eigenlijk niet één maar drie Godinnen: ook haar zussen Badb (Baev) en Macha (Ma’ka) en de Morrigu worden The Morrigan genoemd (en soms ook Nemain). De drie zussen Badb, Macha en Morrigu staan gezamenlijk bekend als de drie Morrigans.  Badb (Baev) betekent ‘Fighting Lady’ en zij is een Godin van de strijd,...

Elk jaar herdenken we rond deze tijd de vrienden en familie die ons al zijn voorgegaan naar een andere wereld. Hier in het westen is dat een droevige gebeurtenis. Het lijkt wel alsof de hele wereld met ons mee treurt: het is grijs en donker buiten en de druilerige miezerregen maakt het er niet beter op. Geen wonder dat wij de kleur zwart associëren met de dood. Bij de kelten was dat niet zo. De kleur die zij associeerden met de dood was rood. Dat komt misschien omdat het de kleur is van bloed en dus ook van de strijd, iets waar de kelten niet vies van waren. Het zal wel geen toeval zijn dat de Ierse oorlogsgodin Morrigan een “rode” godin was (al denken wij vooral aan het zwart van de raven waarmee ze in verband wordt gebracht): een roodharige vrouw met een wit vel, bloedrode mond en rode wenkbrauwen met een rode mantel om de schouders. “Morrigan”, door Michael C. Hayes Eigenlijk was het niet zozeer de dood die “rood” kleurde, maar eerder de anderwereld (en dus ook de dood). Die...

Als ik door het park rij 's ochtends nadat ik met de kinderen naar school ben gefietst, kijk ik altijd vol bewondering naar de kraaien die hun kostje bij elkaar aan het scharrelen zijn. Er valt er altijd minstens één te spotten, maar meestal zie je ze in groepjes van een vogel of vijf. Kraaien en hun familie, de Corvidae, zijn onze grootste zangvogels. Dat zou je niet zeggen als je hun schorre krakra door het park hoort schallen. Die familie bestaat niet alleen uit kraaien (corvus corone) maar ook uit eksters (pica pica), kauwen (corvus monedula), Vlaamse gaaien (Garrulus Glandarius), roeken (corvus frugilegus) en natuurlijk ook de grote raven (corvus corax), al zijn die bij ons zo goed als uitgestorven. Raven zijn overigens de grootste zangvogels van heel Europa. Onze lokale reuzen zijn dus geen raven maar kraaien of roeken, ook best indrukwekkende beesten, groot en pikzwart als ze zijn. Ze zijn 40 tot 50 cm groot en hebben een spanwijdte van wel een meter! Ter vergelijking: een...

Samhain is voor mij een moeilijk feest. Elke keer denk ik terug aan de Samhain voor de geboorte van Kaat. Samhain 2003 vierden we tijdens een Arcadia weekend. Toen ik in een meditatie naar beneden ging, kwam ik in een zomerlandschap terecht, een appelboomgaard die in volle bloei stond en waar mijn grootouders me stonden op te wachten. Trots kwam ik hen het kindje in mijn buik voorstellen. Het was het verderzetten van de lijn en ik was heel trots en blij om dit met hen te kunnen delen. Het was een prachtig moment maar het afscheid was loodzwaar, ik had er eeuwig kunnen blijven, omringd door hun liefde. Gelukkig dat ze me 4 maand later zelf van hun eiland afschopten bij de even loodzware bevalling van Kaat. :-) Sindsdien heb ik moeite met Samhain. Het lijkt alsof je helemaal opnieuw moet beginnen met rouwen, al zijn het heel gelukkige momenten daar beneden. De prijs die je betaalt voor die momenten is echter een pijnlijk afscheid en daarvoor ben ik nu dus op mijn hoede. Deze Samhain was ...