Webmaidens Grimoire

Vandaag stillen we onze culturele honger met een bezoekje aan het Guggenheim in Bilbao. Nu we hier een nacht verblijven onderweg naar Cantabrië konden we daar toch niet om heen. Alleen het gebouw van de Canadees-Amerikaanse architect Frank Gehry al is de moeite waard. Met zijn witte stenen en zilveren muurbedekking rijst het als een glanzend baken in de verte op.  De gigant installatie in cortenstaal van de Amerikaanse kunstenaar Richard Serra is een echte belevenis. Je loopt doorheen de kronkelende kloven van het werk en wordt zo zelf een deel van het kunstwerk. Het voelt alsof je je weg zoekt doorheen een labyrinth, een heel speciaal gevoel. Je kan je echt verliezen in de spiralen en kronkels en dat is ook de bedoeling. De zoektocht doorheen het werk is een haast spirituele ervaring. De Amerikaanse minimalistische kunstenaar is vooral gekend om zijn gigantische installaties in cortenstaal waar je doorheen of omheen moet lopen om ze volledig te ervaren. De installatie in het ...

Werken met een labyrinth, het stond al een hele tijd op mijn heksenbucketlist, en nu we met de hele Hagazussa coven in Zweden zitten en labyrinthen ook iets typisch Zweeds zijn, kon ik niet anders dan dit op de planning zetten deze vakantie :-). We zitten hier aan de oever van het Vänermeer, met een privéstrand. Plek zat dus om een eigen labyrinth te leggen. De laatste jaren is er opnieuw veel interesse voor labyrinthen en zeker voor de spirituele kant van een labyrinth. Een labyrinth is niet hetzelfde als een doolhof, al worden ze allebei wel door elkaar gehaald. Een doolhof is meestal gemaakt van heggen en heeft verschillende paadjes waarvan er veel doodlopen. De naam zegt het al: in een doolhof dool je rond en zoek je een uitweg. Dit soort labyrinth dient puur voor het entertainment van de mensen die er met plezier in “verdwalen”. Een echt labyrinth heeft echter maar één weg die de volledige oppervlakte van het labyrinth inneemt en naar het midden leidt, zonder zijpade...

Toen ik in een boek van Willow Polson* las over een Samhain ritueel waarin de reis naar de dodenwereld echt "live" werd uitgespeeld, voelde ik het prikken. Ik zag het al helemaal voor me! Enthousiast begon ik te plannen en mensen te contacteren: die jarenlange LARP-ervaring kwam goed van pas en iedereen was even enthousiast. Het hielp natuurlijk wel dat de meeste van onze echtgenoten ook thuis zijn in het LARP-milieu :-) De toeters en bellen waren snel in orde: een geschikte locatie, figuranten, kostuums, geluid&licht, enz. .... en tot mijn grote verbazing lukte het wonderwel om dat allemaal geheim te houden voo de meisjes van Arcadia! Alleen Elenor, Eirinn en ikzelf wisten wat er zou gaan gebeuren. De LARP-echtgenoten vonden het geweldig dat ze voor één kee meer wisten over een heksenavondje dan hun heksenvrouwen zelf :-) Toen dat allemaal in kannen en kruiken was, was het misschien wel wat jammer dat we dat zo enkel voor onszelf zouden houden. Omdat we tijdens de A...

Ik roetsj langs de wenteltrap naar beneden, en dan over het pad langs de velden en langs het riviertje. De boom van vorige keer lijkt smachtend naar me te kijken, met een hart van bloemen om hem heen, maar de stem van Fjierra leidt ons ongeduldig voort, naar een andere boom. Die staat verderop, een massieve en immens grote eik, met knoestige wortels die half uit de grond steken en zo als het ware een grot vormen. In de grot zie ik een trap, diep uitgesleten in de grond en enkel op zijn plaats gehouden door de boomwortels. De trap gaat naar beneden. Langs de zijkanten branden fakkels. Beneden zie ik een witte stip, het licht van wat er achter ligt. Voorzichtig loop ik naar beneden. Ik heb een beetje last van hoogtevrees en ben vast van plan om niet te struikelen. Beneden eindigt de trap in een gat in de wand. Ik sta aan de rand van het gat en kijk uit over een prachtig aangelegde tuin. Het gat bevindt zich een meter of drie boven de grond, in een stoffige, lemen heuvel, en ik zie hoe kl...