Webmaidens Grimoire

In mijn droom liep ik een winkel binnen en achter de toonbank stond de godin. "Wat verkoopt u hier, Vrouwe?" vroeg ik. "Alles wat je maar wilt," zei de godin. "O," zei ik, "echt waar? Ik wil graag vrede op aarde. Vrijheid en respect voor iedereen. Geen honger, ziekte en armoede meer, maar gezondheid, onderdak en genoeg eten voor alle mensen op aarde. En een antwoord op het klimaatvraagstuk." De godin stak haar hand op. "Wacht even," zei ze, "je begreep me verkeerd. Wij verkopen hier geen vruchten, alleen maar zaden. Die kan je zelf zaaien".

Ik ben elk begin en elk einde Mijn naam is Dea Zij die mijn weg gaan zijn mijn gezegende kinderen De wereld ligt onder mijn voeten En ik ben Aarde zelf Mijn naam is Gaia Zij die mij respecteren zijn mijn gezegende kinderen Ik ben de Vrouwe van het geluk En ik heers over ongeluk Mijn naam is Fortuna Zij die mij accepteren zijn mijn gezegende kinderen Maar ik ben de Moeder van allen De Moeder van het heelal Mijn naam is Maria Zij die liefhebben zijn mijn gezegende kinderen Ik weef de draden van het leven Ik spin de draden van het lot en knip wanneer ik wil Ik ben het heden, het verleden en de toekomst Mijn naam is Urd Ik ben de gastvrouw van het dodenrijk Ik koester de zielen en laat ze weer los in nieuw leven Zij die klaar zijn, worden herboren Ik ben verleiding Mijn schoonheid vind je in elke vrouw Mijn naam is Venus, Aphrodite, Freya, Inanna, Shakti Zij die mij vinden, worden een met mij Ik word genoemd met vele namen Maar ik heb geen naam Ik ben ...

Sometimes a wild god comes to the table. He is awkward and does not know the ways Of porcelain, of fork and mustard and silver. His voice makes vinegar from wine. When the wild god arrives at the door, You will probably fear him. He reminds you of something dark That you might have dreamt, Or the secret you do not wish to be shared. He will not ring the doorbell; Instead he scrapes with his fingers Leaving blood on the paintwork, Though primroses grow In circles round his feet. You do not want to let him in. You are very busy. It is late, or early, and besides… You cannot look at him straight Because he makes you want to cry. The dog barks. The wild god smiles, Holds out his hand. The dog licks his wounds And leads him inside. The wild god stands in your kitchen. Ivy is taking over your sideboard; Mistletoe has moved into the lampshades And wrens have begun to sing An old song in the mouth of your kettle. ‘I haven’t much,’ you say And give him the...

Who made the world, my child? Father made the rain silver and forever. Mother’s hand drew riverbeds and hollowed seas, drew riverbeds and hollowed seas to bring the rain home. Father bridled winds, my child, to keep the world new. Mother clashed fire free from stone and breathed it strong and dancing, and breathed it strong and dancing the color of her hair. He armed the thunderclouds rolled out of heaven; Her fingers flickered hummingbirds weaving the delicate white snow, weaving the delicate white snow a waterfall of flowers. And if you live long, my child, you'll see snow burst from thunderclouds and lightning in the snow; listen to Mother and Father laughing, listen to Mother and Father laughing behind the locked door. Gedicht: "Song of creation"  door Linda Sillitoe, uit: “Dialogue”, winter 1979