Webmaidens Grimoire

Ik had de kinderen beloofd om tijdens het krokusverlof een dagje op uitstap te gaan, maar er lag weer zoveel werk op de plank dat het er bijna niet van was gekomen tot Kaat me fijntjes wees op de Museumpas die tot nu toe ongebruikt was gebleven. En dus sprongen we deze woensdagnamiddag in de auto op zoek naar wat cultuur. Gelukkig was ik iets minder impulsief dan anders geweest, want de Ensor-tentoonstelling die ik vaagweg in gedachten had gehad bleek nog niet open :-). Dus trokken we naar Tervuren, met in het achterhoofd dat we nadien nog even konden binnenwippen bij oma en opa. Ik wip daar wel eens vaker binnen, maar de kinderen komen er niet zo veel. Mijn moeder zou in de wolken zijn. Ik was al jaren niet meer in het Afrika Museum geweest. Het museum had een fikse renovatie achter de rug en ik was benieuwd of er nog iets van de charme van die ouderwetse negentiende-eeuwse sfeer overgebleven zou zijn. Ik herinner me nog hoe mijn tien jaar jongere broertje en zusje – we noemen hen som...

Meisjes van de nacht. Het klinkt als iets uit een griezelroman, heel toepasselijk in deze pre-Halloweentijd. Het is de term die gebruikt wordt voor de vele piepjonge Nigeriaanse hoertjes die bij ons in peeskamertjes werken in Antwerpen en Brussel. Meer dan duizend jonge meisjes worden elk jaar naar Europa gesmokkeld, een gevaarlijke tocht door de woestijn en over de Middellandse zee, om hier bij ons in de seksindustrie te werken. Dat is in Nigeria geen schande, de manier waarop deze meisjes met valse beloften naar hier worden gelokt is dat wel. Veelal werken ze tegen belachelijke tarieven en moeten ze de kosten voor hun reis aan hun “madam” terugbetalen, een gigantische en haast onoverkomelijke schuld. Mensenhandel eerste klas. Deze week was er veel aandacht in de media voor een proces waarop een Nigeriaanse “madam” terecht stond voor mensenhandel. Dat is an sich al speciaal omdat veel slachtoffers niet durven getuigen omdat ze bang zijn. Wat pas écht de aandacht trok, is echter dat ...

Gisteravond keek ik op Canvas naar pop-O-rama, een programma waarin een aantal zeer diverse bands onder de aandacht worden gebracht. Ik weet niet of er een echt thema in de afleveringen zit, maar de rode draad van deze aflevering leek met de Congolese band Konono N°1, het Kortrijkse Amenra en de Amerikaanse soundscape artiesten van Matmos religie te zijn. Konono N°1 is een Congolese "tradimoderne" band, waarin traditionele Afrikaanse klanken in een modern jasje worden gestoken. Toen Congo in 1960 onafhankelijk werd, riep president Mobutu op om niet meer te proberen het westen te copiëren maar de eigen tradities en cultuur te omarmen. Dat deden de Congolezen met gusto. De muzikanten maakten hun instrumenten zelf: van duimpianootjes tot aluminium drumstellen. De typische metalige vervormde klank komt van de grote ronde luidsprekers die de Belgen achterlieten. Die waren in de straten gemonteerd om muziek te spelen maar ook om de avondklok van tien uur aan te kondigen. Wie l...

Als je het hebt over amazones, dan denkt iedereen aan de krijgsters uit de Griekse mythologie. Ondanks de overvloed aan verhalen en legenden is er echter maar één historisch gedocumenteerd voorbeeld van vrouwelijke strijders: het vrouwenleger van de Fon, een bevolkingsgroep in het West-Afrikaanse Dahomey, dat in 1975 zijn naam veranderde in Benin. Dahomey was in de 19de eeuw een koninkrijk dat berucht was om zijn slavenhandel en om zijn mensenoffers. Het was de periode waarop in Europa en de Verenigde Staten werd geijverd voor de afschaffing van de slavernij en dus stuurden de Britten in 1863 Richard Burton naar Dahomey, met de opdracht om koning Gelele te overtuigen om te stoppen met de slavenhandel en de mensenoffers. Burton, die als eerste niet-moslim (in het geniep) de Hadj had gedaan naar Mekka en die op zoek was gegaan naar de bronnen van de Nijl, was een vermaard avonturier en ontdekkingsreiziger. Hij greep de kans om naar dat beruchte stuk Afrika te reizen met beide handen aa...

Een paar keer per jaar verdwijnen mijn liefste en ik van de wereld om te gaan rollenspelen in een andere. Afgelopen weekend was het weer zover: na vele jaren speelden we de laatste sessie van Droomkronieken, een rollenspel gebaseerd "Changeling: The Dreaming" en de bijhorende fantasy novels. Die gaan over de wisselkinderen hier op aarde, Fae die om uiteenlopende redenen verbannen werden uit Arcadia - jawel :-) - en wiens Fae-ziel huist in een gewoon mensenlijf. De Fae zijn hier overal en toch weten de mensen niet dat ze er zijn. Ze leven verborgen in het zicht van iedereen en vallen daardoor juist niet op. Waarschijnlijk denkt de gemiddelde Antwerpenaar dat mijn personage zo'n zot wijf is dat in zichzelf loopt te mompelen als ze haar tegenkomen op straat. Dat komt door onze Glamour, die een laagje "onbelangrijk" over ons heen legt. Zo'n beetje als in Neverwhere van Neil Gaiman :-) Mijn liefste en ik spelen dus gewoon onszelf, een Plus versie van onsze...

Zaterdag liet Fjeirra me een filmpje op Youtube zien van een Ierse televisieman, waarschijnlijk van een jongerenzender, die op zoek is naar het "occulte" Ierland. Hij brengt een bezoekje aan Janet Farrar en Gavin Bone en wordt binnengeleid in een voor hem totaal onbekende wereld. Hij reageert lacherig en springerig en weet niet wat hem overkomt als Gavin hem een gewaad doet aantrekken, en hem geblinddoekt en gebonden voorleidt naar een kamer waar hij de goden van zijn Egyptische voorouders kan ontmoeten. De man raakt helemaal onder de indruk. Wat mij vooral opviel was hoe die goden gemaskerd en zwijgend naar de man keken, waarbij het masker de persoon eronder als het ware boven zichzelf uittilde en het aura van goddelijkheid gaf. Tijdens de kerstvakantie ben ik met de kleintjes naar het Afrika Museum geweest. Daar liep op dat moment de tentoonstelling "Persona", een overzicht van maskers uit Afrika. Maskers worden daar om verschillende redenen gedragen, één daar...