Webmaidens Grimoire

We zitten hier in de streek van het citrusfruit en dus kan je hier niet om de citroenen heen. Sorrento is de stad van de limoncello - lekker! - maar ook van de nep citroenen in keramiek.  Die citroenen van Sorrento zijn overigens niet de zure citroenen die wij kennen van de supermarkt, maar een speciale kruising die minder zuur en zelfs lichtzoet smaakt. Die Sorrento citroenen hebben ook een veel dikkere pel waarvan de limoncello wordt gemaakt, de typische likeur van hier. Die kan je overigens gemakkelijk zelf maken en elke zichzelf respecterende Trattoria hier in de streekzou zijn eigen artisanaal bereide versie hebben. Ik moet meteen denken aan de lekkere tiramisu met limoncello die Tom meebracht naar ons jaarlijkse BBQ-treffen met vrienden! Als je de toeristenwinkels in de oude stad links laat liggen is dit best een gezellige stad. We genieten van de smalle straatjes. De stad voelt als een oude Italiaanse donna, een beetje in verval maar verder nog heel scherp. Het is zondag en ...

Ik had me – very last minute – ingeschreven voor de gratis online cacaoceremonie die World of Cacao vandaag organiseerde, op de volle maan van augustus. Lang geleden, toen ik geïntrigeerd op zoek was naar wat zo’n cacaoceremonie eigenlijk is, was ik op de website van deze organisatie terechtgekomen en zo op hun mailinglijst beland. Zo landde de uitnodiging voor deze online ‘Full Moon Cacao Ceremony’ in mijn mailbox. De keuze voor een dag van volle maan voor een cacaoceremonie is heel natuurlijk omdat de maan staat voor de verbinding met onze emoties. Dat is net waar cacao mee kan helpen. Cacao helpt je om naar je diepste binnenste te reizen, bij transformatie en healing. Daarom wordt cacao – Mama Cacao – door de indianen van Zuid-Amerika beschouwd als één van de krachtigste (en één van de ouste) plantmedicijnen die er zijn. Het gaat dan niet alleen om de betekenis van het woord medicijn zoals we dat in het westen gebruiken, maar om de betekenis die de indianen aan het woord geven: de k...

Mijn liefste zit op zijn knieën in de nieuwe tuin. Jullie zullen regelmatig het onkruid moeten wieden, had de man van de tuinaannemer gezegd nadat hij de planten netjes in de aarde had geplant. Nadat we het oude bakkersatelier achter ons huis hadden laten afbreken om van ons stadstuintje een stadstuin te maken, zou een deel van die tuin een border worden vol planten die bijen en vlinders aantrekken. Tot het zo ver is zouden we het onkruid moeten verwijderen zodat de border netjes kon dichtgroeien. En dus zit mijn liefste op zijn knieën met een schoffel, terwijl hij gezworen had dat nooit te doen. Hij is een echte stadsmus en heeft niet zo veel op met planten, bomen en groen in het algemeen. Terwijl wij in bomen klommen en forten bouwden in de "terrain vagues" van Waterloo, bracht hij zijn kindertijd binnen door, toertjes rijdend met zijn fietsje in het bakkersatelier dat we net hebben afgebroken. Er groeien ondertussen alweer heel wat wilde planten in onze tuin. Eigenlijk vin...

De tuin van mijn grootouders liep over in een bos waar wij als kind graag gingen spelen. Aan de voet van de lommerrijke berkenbomen verscheen in de lente een tapijt van heerlijk ruikende meiklokjes. De geur brengt me elke keer als ik hem ruik weer naar die tuin in mijn jeugd. Die typische geur mag dan ouderwets zijn, hij is nog altijd heel populair bij parfumiers en producenten van wasmiddelen allerhande. Als Pleasures van Estée Lauder, mijn all time favourite, zo’n lekker geurtje is, dan is dat omdat de bedwelmende zoete geur van meiklokjes er de basis van is. Nochthans is dat niet zo evident want de geurstoffen van het meiklokje lossen niet op in olie en dat betekent dat er geen natuurlijk meiklokjesparfum is. Die lekkere meiklokjesgeur van je wasverzachter is dus gegarandeerd synthetisch. Bij ons is het gebruik niet zo wijdverspreid maar ten zuiden van de taalgrens en in Frankrijk wordt op 1 mei traditioneel een boeketje van de tere bloemetjes gegeven aan de mensen di...

Het was maar een klein artikeltje in de lokale pagina’s van De Standaard: “Extreem giftige plant duikt op in schorren langs Rupel”.  Mijn nieuwsgierigheid was meteen geprikkeld. Die extreem giftige planten maken immers meestal deel uit van de zogenaamde heksenkruiden. Foto: Natuurpunt/Annelies Jacobs . De plant in kwestie is de Dodemansvingers (Oenanthe Crocata), een neefje van de Gevlekte Scheerling (Conium maculatum) en de Waterscheerling (Cicuta virosa), allebei ook verschrikkelijk giftig. Zijn lugubere naam heeft hij alvast niet gestolen want hij is één van de giftigste planten die er zijn. Die naam komt van zijn wortels, langwerpige knollen die wel iets weg hebben van vingers. Die knolletjes worden soms verward met de knollen van de peterseliewortel of pastinaak. Die opeten is geen goed idee: .in de knolletjes zit het meeste gif. Foto: Natuurpunt/Erik Molenaar Dodemansvingers laat zich zonder problemen aanraken, maar je moet heel erg goed opletten dat je hem niet...

De zomer is de periode met uitstek voor het oogsten van kruiden voor diverse toepassingen zoals kruidenamuletten en droomkussens. Eén van de meest tot de verbeelding sprekende toepassingen van kruiden is echter de beruchte “heksenzalf” of vliegzalf. Die zalf werd volgens de verslagen van de heksenprocessen gebruikt door heksen om naar de heksensabbats te kunnen vliegen. Ze smeerden de zalf onder hun oksels of in hun liezen of op hun bezemsteel en hupakee, daar gingen ze. Natuurlijk was het niet zo simpel :-) Heksenzalf was geen verzinsel. Er bestond wel degelijk een kruidenzalf die door haar halucinogene werking de indruk gaf “te vliegen”. Het recept van de zalf was geheim maar het was terug te vinden in het “Buch für allen verboten Kunst” van de Duitse dokter Johannes Hartlieb uit 1456. Dat is meteen ook de oudste vermelding van de zalf. De vertaling komt van Abe van der Veen. ‘Voor zulke reizen gebruiken mannen en vrouwen, de Unhulden (nachtgeesten), een zalf genaamd ‘unguentum...

Het begon met een paar grote bladeren die tegen omlijsting van de grote schuifdeur naar de tuin begonnen te groeien. Niet bepaald de zonnigste plek in de tuin en ook niet de plek waar iets anders wil komen groeien behalve paardenbloemen en woekerende bosaardbeien. En toen kwam daar plots een grote kaars uitgegroeid die met zijn vele roze klokjes verleidelijk staat te pronken naar de hommels die af en toe ons stadstuintje aandoen. We hebben dus Digitalis in onze tuin, beter gekend als vingerhoedskruid. Vingerhoedskruid is een prachtige plant, maar hij is ook verschrikkelijk giftig. Een dodelijke schoonheid, één van de giftigste planten die we in onze streken kennen! Hij is zelfs zodanig giftig dat tuiniers aanraden om handschoenen te dragen als je hem moet aanraken en ervoor te zorgen dat je geen open wondjes hebt die in aanraking kunnen komen met de plant. Kinderen hou je ook best ver weg van de plant want je kan er hartritmestoornissen van krijgen, van gaan overgeven en er zelf...

Ik hou van oude tradities. Wij smijten ons dus met overgave op Thanksgiving, griezelen ons te pletter met Halloween, steken kaarsen aan op Chanoeka, schrijven vol overtuiging Sinterklaasbrieven aan de kinderen (ook al geloven ze niet echt meer in de goed-heilig-man), kijken met glanzende ogen naar de kinderen die het Kerstspel opvoeren, genieten van appelbollen en worstenbrood, gooien nog altijd tonnen chocolade eieren in de tuin, eten ons te pletter aan de lekkere gebakjes op het suikerfeest en ga zo maar door. Dat veel van die tradities de bourgondische lekkerbek in mij uit zijn dak laten gaan zal daar ook niet vreemd aan zijn, vermoed ik :-) Een oude Vlaamse traditie die ondertussen jammer genoeg bijna vergeten is, is het eten van Witte Donderdagsoep, of negenkruidensoep voor diegenen die allergisch zijn aan christelijke symboliek :-). De traditie is inderdaad ouder dan het christendom en hebben we gekregen van de Germanen. Die aten de soep naar verluidt om de komst van de lente t...

Floromantie wordt niet alleen gebruikt voor liefdesvragen. Het is een traditionele vorm van divinatie die voor zo goed als alles kan worden toegepast. Een populaire vorm was het vragen om raad aan de viooltjes. Het driekleurig viooltje (foto: Wikipedia/Tom.k) Viooltjes zijn er het hele jaar door, maar ze zijn wel bij de eersten die je in de lente in de tuin kan tegenkomen, samen met de krokussen en de narcissen. Er zijn honderden soorten van maar bij ons zijn vooral het driekleurig viooltje en het maarts viooltje gekend. Die zijn winterhard en komen dus graag van bij de eerste zonnestralen weer piepen. Ze worden medicinaal gebruikt maar je kan ze ook gewoon eten omdat ze zo mooi staan in een salade. En je kan er mee gaan divineren. Dat is supersimpel. Je hebt gewoon een viooltje nodig :-). Gewoon één bloemetje is OK. Sluit je ogen en concentreer je op de kwestie waar je raad over wil. Stel een vraag. Als je er klaar voor bent, trek je zonder je ogen te openen één blaadje van...

Iedereen heeft ooit al wel eens een klavertje vier gezocht omdat dat geluk zou brengen. En wie heeft nog nooit zijn lief gekust onder de maretak? Dat zijn allebei vormen van floromantie. Floromantie betekent divinatie door gebruik te maken van bloemen door hun kleur, groeiwijze, de plek waar ze groeien, enz. ... te gaan interpreteren. De idee hierachter is dat bloemen trillingen uitstralen en reageren op goede of slechte invloeden. Ondertussen is inderdaad al wetenschappelijk bewezen dat planten reageren op prikkels zoals aanrakingen en geluid. Floromantie werd vooral gebruikt voor liefdesvragen en was erg populair in de Victoriaanse tijd met zijn ingewikkelde datingregels. De gekendste vorm is ongetwijfeld het consequent uittrekken van de bloemblaadjes terwijl je afwisselend verklaart "Hij/zij houdt van mij" en "Hij/zij houdt niet van mij". De verklaring die hoort bij het allerlaatste bloemblaadje dat van de bloem wordt getrokken wordt aanvaard als waar. Dit gebr...