Webmaidens Grimoire

Vele jaren geleden leefde er in een groot bos een oude bramenplukker. Zijn vader en moeder lagen al een halve eeuw aan de voet van een beuk begraven, doch dat was de bramenplukker reeds lang vergeten; hij wist niet eens wat het scheefgezakte kruis eigenlijk beduidde doch achtte het raadzaam, wanneer hij er 's nacht langs moest, een omweg te maken. Verder woonde er niemand in het bos en daarom dacht de bramenplukker dat hij alleen op de wereld was. Deze gedachte deed echter zijn opgewektheid geen schade. Hij zong luidkeels de vrolijkste liederen, zonder ophouden, behalve 's nachts, want dan moest hij slapen - dat is een goede verontschuldiging. Maar verder, verder was er geen vrolijker mens denkbaar. "Zie," placht hij 's morgens te zeggen, "die zilveren parels op de bloemen! Voor wie anders liggen al die diamanten over het gras gestrooid dan voor mij? Wat ben ik rijk!" En als hij door het woud liep, zuchtte hij: "Wat een hoge gewelven, wat een ruim...

Consciousness expresses itself through creation. This world we live in is the dance of the Creator. Dancers come and go in the twinkling of an eye but the dance lives on. On many an occasion when I am dancing, I have felt touched by something sacred. In those moments, I felt my spirit soar and become one with everything that exists. I become the stars and the moon. I become the lover and the beloved. I become the victor and the vanquished. I become the master and the slave. I become the singer and the song. I become the knower and the known. I keep on dancing and then, it is the eternal dance of creation. The Creator and the creation merge into one wholeness of joy. I keep on dancing — until there is only … the dance.  Zo vatte Michael Jackson het samen. Die mystieke ervaring waarbij je jezelf bij wijze van spreken eventjes de hemel in danst is moeilijk te  vatten in woorden. Ik moet er elke dinsdag aan denken, als ik Dries ga brengen en halen op de turnes. Elke keer weer ...

Toen Fjierra indertijd workshops ging volgen bij Phyllis Curott en zich verder ging verdiepen in de Ara traditie, was ze zo onder de indruk dat ze meteen aan Phyllis Curott vroeg of ze die binnen de coven ook mocht geven. Dat mocht en dus ging Arcadia een paar maanden lang aan de slag met de kennis die Fjierra had meegebracht. Ik zat toen nog niet in de coven, al stond ik wel mee aan de wieg van Arcadia. Het beviel me best zo aan de zijlijn, al wist ik niet wat ik miste. Omdat ik zo’n beetje los en vast aan de coven verbonden was, mocht ik uitzonderlijk toch meedoen met deze workshops. Zo leerde ik covenwerk kennen, en dat was ne het zetje dat ik nodig had om na tien jaar toch mijn toewijding aan te vragen. En daar heb ik sindsdien nooit spijt van gehad. Misschien dat ik daarom zo enthousiast was toen Fjierra en Vesa het plan opvatten om deze workshops ook aan de meisjes van Amma Devi te geven. Voor mij was deze serie van drie workshops een ontdekken geweest en een nieuw begin, wat k...

Ik herinner me een vakantie in het zuiden van Frankrijk, bij mijn nonkel Frank en tante Marie-Paule in de Ardêche. Die hebben daar indertijd drie kleine huisjes opgekocht in een vergeten gat bovenop een berg en daar één huis van gemaakt. Elk jaar ongeveer gingen mijn grootouders uit Waterloo daar naartoe en dan mocht ik mee. Mijn nichtje was iets jonger dan ik, maar we konden goed samen opschieten. Die vakanties waren heerlijk. Het hele dorp was één ruïne, op het huis van mijn nonkel en tante na. Het lag aan een klein weggetje waar af en toe een R5-je van de posterijen langs reed om de post te komen droppen. Aan de andere kant van de weg lag de boerderij van Madame Delarbre, een groezelige boerin die een troupeau geiten had en ‘tommes’ maakte, kleine geitenkaasjes die ze in witte mandjes liet uitlekken. De geur van de kaasmakerij (een wit kamertje aan het erf) blijft me eeuwig bij. Ze woonde daar met haar man, Monsieur Delarbre dus, en haar stokoude schoonmoeder woonde in één van de ru...