Webmaidens Grimoire

Vanavond vieren we Imbolc, een feest dat traditioneel gekoppeld wordt aan de Ierse godin Bridget. We weten dat de Ierse kelten Imbolc vierden uit de geschriften van de Ierse monniken uit de vroege middeleeuwen. Sommige Ierse steencirkels uit het bronzen tijdperk laten enkel de zonsopgang op Samhain en Imbolc zien, waaruit je kan opmaken dat de donkere tijd van het jaar een belangrijke betekenis had, maar of dat ook in de rest van het keltische hinterland zo was, is nog maar de vraag. Het enige dat we zeker weten is dat het begin van de lente werd gevierd en de terugkomst van het licht. Dat gaan wij vanavond ook doen. Nodig voor dit ritueel: Een wit altaarkleed; Witte kaarsen voor het altaar, hoe meer hoe liever, in alle vormen en maten (mee te brengen door de priesteressen die deelnemen aan het ritueel); Een tuinkaars of windlicht; Bijvoetsmudge en smudgewings; Een persoonlijke invocatie voor een vuurgod of vuurgodin uit het pantheon waar je vooral mee werkt; Een kom die ka...

We zijn met Amma Devi bezig met een serie avonden die draaien rond de verschillende godinnen waar ieder van ons mee werkt. Zo hebben we het al gehad over Isis, Cerridwen en Venus. Vanavond was het de beurt aan Brigandhu, de Gallische versie van Bridget. Omdat het ondertussen alweer een hele tijd geleden is dat we met Amma Devi nog rituelen en magisch werk enkel met de coven hebben gedaan, wilde ik het niet alleen maar over Brigandhu hebben maar ook praktisch aan de slag gaan. En omdat Brigandhu mijn beleving van de Imbolc-avond van Hagazussa in de war had gestuurd :-), zou het een soort van better-late-than-never Imbolc ritueel worden. Dat is iets dat we trouwens elke keer zouden moeten doen, onze samenkomsten beschouwen als rituelen met alles wat daarbij hoort en niet als vrijblijvende bijeenkomsten onder gelijkgezinde madammen. Omdat het niet zo’n geweldig weer was buiten, had ik een vuurschaal op de eettafel gezet, met in stukken gebroken takken uit het park. En natuurlijk ged...

Het was weer tijd voor hun jaarlijkse theekransje, en ze wisten allemaal dat er behalve thee ook kaas en brood zou zijn, en de beste boter. Drie zussen kwamen ongeveer tegelijkertijd aan in de kamer die ze hiervoor mochten gebruiken (van iemand die later ook zou langskomen). Het was een vreemde kamer, met een akoestiek die alles weerkaatste en waar gebeden klonken alsof ze duizend keer waren versterkt. Het zou later op de dag heel luid worden in de kamer, wisten ze, maar na zoveel jaar waren ze dat ondertussen al gewend. De kamer had een laaiend vuur in het midden, en Sulis had ervoor gezorgd dat er van het vuur geen asse kwam – dat was wel zo gemakkelijk en je moest je ook geen zorgen maken over het opkuisen achteraf, dachten ze alledrie toen ze voor het eerst hoorden over die handige innovatie van hun vriendin. Brigit de Dichteres stond bij het vuur en vond dat het zeker helder genoeg was om een gedicht neer te kunnen schrijven in deze kamer waar anders geen licht voorhanden wa...

Zoals reeds gezegd bestond het keltische pantheon uit honderden verschillende goden. Die werden niet allemaal door alle kelten aanbeden. Elke keltische stam had waarschijnlijk zijn eigen goden die wel dezelfde functies vervulden als die van de andere stammen. Elke stam zal wel zijn eigen beschermgod hebben gehad of een godin die over de vruchtbaarheid waakte enz. … Eigenlijk weten we zo goed als niets van de keltische goden. Behalve archeologische vondsten met inscripties – voor zover die bestaan – en de door de Ierse monniken opgeschreven mythologie van Ierland en Wales zijn er eigenlijk geen historische bronnen waaruit we hun namen zouden kunnen halen. Het blijkt ook dat de namen die we wel terugvinden veelal titels zijn of aanroepingen, eerder dan de echte naam van de godheid in kwestie. Misschien dat de eigenlijke namen van de goden zelf te veel kracht in zich hadden of te heilig waren om zomaar te worden gebruikt? Er zijn slechts een paar goden en godinnen die we – mits regionale ...

Wij zijn ons huis - nog altijd - aan het verbouwen. In september 2007 trokken we bij mijn schoonouders in, met de hoop in een dikke zes maanden weer te kunnen verhuizen. Ondertussen zijn we bijna anderhalf jaar verder. Veel privacy hebben we niet, veel ruimte om uitgebreid aan rituelen te doen nog minder. Meer dan een grote kamer, waar we ook de twee kinderen in te slapen leggen, hebben we niet voor ons tweetjes. Gelukkig is mijn schoonmoeder zeer gelovig. Voor mij is dat absoluut een voordeel. Op de kast staat een groot Maria-beeld en daar brandt zeer regelmatig een kaarsje bij, als offer voor het afsmeken van allerlei gunsten: goede examens op school, geluk bij een sollicitatie, enz. ... Klinkt dat al wat bekender? :-) Deze week brandden de kaarsjes voor Maria Lichtmis. Dat is het laatste katholieke lichtfeest, na een periode van tweemaal veertig dagen. Het feest voor Sint-Maarten is het eerste lichtfeest. Het wordt gevierd op 11 november, veertig dagen vóór kerstmis. Maria Lichtmis ...