Webmaidens Grimoire

Soms kom je de oude goden op een heel onverwachte manier tegen. Dat doet mij altijd grijnzen. Ik zag deze week op Facebook een muurschildering passeren in de Franse stad Roubaix. Die stelt het Vrijheidsbeeld voor dat beschaamd haar handen voor haar ogen slaat, uiteraard een verwijzing naar de maniakale en onmenselijke manier waarop Amerika dezer dagen omgaat met migranten, terwijl het net een land is dat stoelt op de ijver van immigrés van overal in de wereld. Muurschildering in Roubaix Dat Vrijheidsbeeld staat aan de baai van New York, als een baken, en is het eerste dat de vele migranten die per schip naar Amerika reisden zagen als ze in Amerika aankwamen. Via o.a. de Red Star Line hier in Antwerpen trokken duizenden mensen  naar het land van belofte. Op het voetstuk van het beeld staat het sonnet The new Colossus (1883) van de Joodse dichteres Emma Lazarus, met de bekende regel “Give me your tired, your poor”, dat beschouwd wordt als een uitdrukking van de Amerikaanse gastvrijhe...

Het is alsof mijn keel langzaam wordt dichtgeknepen tot ik geen adem meer kan halen. Dat is het gevoel dat mij bekruipt elke keer als ik Donald Trump op televisie nog maar eens met een achteloos handgebaar een van de bouwstenen van de Amerikaanse democratie omver hoor gooien. Mijn afkeer voor de man is ondertussen verworden tot walging. Hij hangt aaneen van minachting voor wie niet eerst schiet en dan pas vragen stelt, pestgedrag, ouderwetse misogynie, onversneden racisme, machtswellust en hebzucht. En hij komt ermee weg ook want blijkbaar houdt de helft van de Amerikanen wel van een autoritaire leider die anderen – vrienden eerst – met zichtbaar plezier vernedert en de grond in stampt als ze hem niet slaafs volgen of het vloerkleed van de ratio onder hen wegtrekt. Wij klagen hier in België over particratie – een terecht probleem! – maar we keken met open mond en hoofdschuddend naar de verdeeldheid in de Verenigde Staten  en de personencultus rond Trump in de aanloop van de verkiez...

Om de verjaardag te vieren van Eirinns echtgenoot trokken we met de vrienden naar de Verbeke Foundation in Kemzeke. Ik ben daar ondertusen al een paar keer geweest en elke keer word ik weer verrast door de bizarre eclectische verzameling kunstwerken. Die hebben allemaal één ding gemeen: ze hebben allemaal een raakvlak met de natuur en de cyclus van leven en dood. Van sommige werken en installaties kan je haast niet anders dan gruwen, van andere moet je dan weer lachen, maar allemaal hebben ze iets fascinerends. Eén van de installaties die er mijn aandacht trok, was een vitrine met samengestelde dieren: ratten met vleugels, vreemde wezens die half vogel half wezel zijn en zowaar konijnen en hazen met reeëngeweitjes. Harahorns! De naam van de kunstenaar kan ik me niet meer voor de geest halen, maar ik denk niet dat de man aan bestaande mythische wezens dacht toen hij bezig was met zijn bizare kunstproject. Je hoort het al een beetje in de naam van het dier: harahorns zijn hazen met een h...