Webmaidens Grimoire

Is er een beter moment om smudgesticks te maken dan met de zomerzonnnewende, als de zon op haar hoogste punt staat en de kruiden die e nodig hebben om ze te maken volop de tijd hebben gehad om de kracht van de zon op te slorpen? Elk jaar profiteren we ervan met Litha om een nieuwe kruidenwis te maken, maar dit jaar kwamen we met een ander doel samen op de Konijnenwei in Antwerpen: we zouden kruiden plukken om smudgesticks te maken die we zouden verkopen op Witchfest om geld in  te zamelen voor ons “Eerherstel voor Clara Goessen”-project.  Smudgesticks zijn eigenlijk niks meer dan bundeltjes gedroogde kruiden die samengebonden worden met touw en worden verbrand om met de rook personen, plaatsen of dingen te zuiveren. Je steekt zo’n smudgestick aan één kant aan, blaast de vlam uit en verspreidt de rook vervolgens doorheen de ruimte of langs een persoon of voorwerp, eventueel met de hulp van een waaier of veren of zelfs gewoon je handen. Wij maken ze gewoon zelf met een basis van...

21 juni is niet alleen het begin van de zomer, zoals we dat hebben geleerd in de lagere school, maar staat ook bekend als de ‘zomerzonnewende’ of ‘midzomer’, de langste dag van het jaar. Die langste dag van het jaar had verschillende betekenissen: vreugde, kracht, overvloed, (magische) wensen en de natuurlijke kracht van de zon die op deze dag extra lang schijnt. In veel landen werden vroeger midzomervuren of vreugdevuren aangestoken op de heuvels om zo dichter te zijn bij de kracht van de zon die op deze dag langer zichtbaar en voelbaar is.  Midzomer is ook de dag waarop de sluier tussen onze wereld en de wereld van de natuurwezens en elfen dunner is dan anders. Het is dus het moment om bepaalde wensen in vervulling te zien gaan. Bij Arcadia hebben we de jaarlijkse traditie om op midzomer samen te komen op de Konijnenwei, een natuurpark aan de rand van het stadscentrum van Antwerpen, waar de kinderen niet alleen kunnen komen ravotten onder het toeziend oog van hun mama’s, maar waa...

Op 21 juni mogen we eindelijk het blad van de lente omslaan en goedgezind de zomer in wandelen (ook al lijkt het alsof we dit jaar de lente hebben overgeslagen). Heksen en andere pagan tradities vieren dan de zomerzonnewende. De meesten onder ons hebben geleerd dat er acht van die Keltische jaarfeesten zijn, die samen het wiel van het jaar vormen. Eén van die feesten is Litha of midzomer. Nochtans is Litha helemaal geen Keltisch feest en is er ook geen enkel bewijs dat de Kelten dit feest überhaupt vierden. Over de Kelten weten we sowieso bijna niks, tenzij het werd opgeschreven door Julius Caesar of door monniken, en beide schreven met een gekleurde bril … Wat we wel weten is dat die oude volkeren afhankelijk waren van het land voor hun overleven (het verschil tussen een goede en een slechte oogst kon het verschil zijn tussen leven en dood) en daarom het jaar verdeelden in twee helften gebaseerd op de zon en de vruchtbaarheid die zij bracht,  een lichte helft en een donkere helft....

Als er één kruid is dat met midzomer wordt geassocieerd, dan is het wel Sint-Janskruid (Hypericum perforatum). Zijn Latijnse naam verwijst naar de Griekse god Hyperion, vader van de zon in de Griekse mythologie, en naar de kleine gaatjes die je op de bladeren van de plant ziet en die vol etherische olie zitten. Daar komt ook zijn Franse naam, Millepertuis, vandaan. Sint-Janskruid is een doorlevende plant die je overal in Europa vindt en die goed gedeit in bermen, langs spoorwegen en op verlaten terreinen. Hij bloeit van juni tot september. Zijn gele bloemetjes staan nu overal in bloei, alsof de zon overal kleine copietjes van zichzelf over de aarde heeft uitgestrooid. De naam van het kruid komt niet uit de lucht gevallen, want rond deze tijd wordt Sint-Jan (letterlijk dus :-)) in de bloemetjes gezet: op 24 juni wordt Sint-Jan gevierd. Rond midzomer dus, als de zon op zijn maximale kracht staat en de actieve stoffen in de plant ook het sterkst zijn. Sint-Janskruid wordt al eeuwenlang ge...

Fjierra heeft ons uitgenodigd om samen Litha te vieren, niet met een zwaar ritueel maar met wat heet ‘een fijn samenzijn’ waarop zowel de anciens van de coven, de meisjes van de nieuwe lesgroep en familie & friends welkom zijn. Het belangrijkste is dat ze iets meebrengen om de hongerigen te spijzen, want ook bij heksen gaat de liefde door de maag :-). We hadden afgesproken in de Ironhenge op de Konijnenwei. Dit stukje half wilde natuur op spuugafstand van de Grote Markt doet het goed in onze coven, want niet alleen kan je hier nog gewoon de wind door het hoge gras horen waaien in plaats van het grootstedelijke geraas van wagens, er staat ook een schat aan wilde planten. Onkruid voor de gemiddelde Antwerpenaar, schoonheid voor elke zichzelf serieus nemende heks.  Zoals gebruikelijk is bij Litha,  zwierven we de hele Konijnenwei af om kruiden te plukken voor een nieuwe kruidenwis. Het was een beetje te droog om een vuurtje aan te steken, dus de oude lieten we thuis. Die zoud...

Galicië mag dan in het noorden van Spanje liggen, hun cultuur staat bol van mooie legendes, culturele feesten en doedelzakmuziek. Je hoort het al in de naam van de regio, waar je het woord Gaelic in kan  herkennen zonder zelfs al te diep te moeten graven. De Romeinen veranderden de naam niet voor niets naar Gallaecia. De naam komt immers van de Kelten die in twee golven, rond 1800 en rond 400 voor Christus, naar het Iberische schiereiland kwamen en er zich vestigden.  Dat Keltische erfgoed vind je in Galicië niet enkel onder de vorm van de castro’s, ruines van oude Keltische stadjes vol ronde gebouwen, maar ook in mysterieuze rituelen die hun herkomst lijken te vinden bij de Kelten (en soms ook bij de Romeinen en zelfs de Vikingen). De Queimada is er zo een. Dat is een soort van punch op basis van Galicische aguardente, de zogenaamde orujo , een  soort grappa gedistilleerd uit de resten van de druiven die overschieten nadat er wijn van is gemaakt. Aan de orujo worden citr...

Als wij, moderne heksen, Samhain vieren als één van de grote jaarfeesten, dan is dat omdat het in het Middeleeuwse Ierland op 1 november werd gevierd om het begin van de winter in te luiden. Het was één van de vier grote seizoensfeesten, samen met Imbolc (1 februari), Bealtaine (1 mei) en Lughnasa (1 augustus). Op elk van die grote feesten kwamen de stammen samen, werden de wapens even neergelegd om samen te eten en te drinken, dingen te bespreken, wedstrijden te houden. Dat weten we uit wat de monniken in de 10de eeuw neerschreven van de Ierse mondelinge overlevering. Een veel oudere bron is de kalender van Coligny, die al dateert van de 1ste eeuw voor Christus en die werd gebruikt om de Keltische kalender te reconstrueren. Op het tablet, dat in 1897werd gevonden in het Franse Coligny en dat je nu kan gaan bekijken in het Gallo-Romeins museum van Lyon, staat een lunisolaire kalender met een vijfjarige cyclus van 62 maanden, twaalf maanden per jaar van 354 dagen. De namen van de maande...

We hadden vanavond afgesproken op de Konijnenwei om samen Lita te vieren. Fjierra had me gevraagd om iets voor te bereiden voor de meisjes van de nieuwe lesgroep – de Dryaden – die er voor de eerste keer bij zouden zijn vanavond. Ze mochten zelf kiezen of het een full fledged Lita ritueel zou worden of eerder iets praktisch – een kruidenwis plukken – maar ze gingen gretig voor de toeters en bellen. Ik was zeer plezierig verrast: hoe herken ik mijzelf hierin, toen ik op het begin van mijn zoektocht elke kruimel kennis opzoog als een spons, hoe meer hoe liever! :-) De Konijnenwei blijft toch een geweldige plek. Ook al is het een park op vijf minuutjes van de Grote Markt, toch heeft deze plek iets wilds over zich. Dat mag echt een wonder heten zo dicht bij het stadscentrum! De Ironhenge was jammer genoeg al bezet, maar we vonden een even fijn plekje met een picknicktafel naast zowaar een hazelaar. En nu wil de traditie dat er in een kruidenwis een tak van een notelaar gaat … Het ...