Webmaidens Grimoire

Met alles wat er tegenwoordig geopolitiek gebeurt, met de opeenvolging van de ene schokkende gebeurtenis na de andere en de stroom van negatieve berichten die ons via de verschillende mediakanalen bereiken, is het moeilijk om positief te blijven. Imbolc is een welkom moment van hoop middenin een verder uitdagende wereld vol spanning en onzekerheid. Imbolc vindt zijn oorsprong in oude Keltische tradities. Het jaarfeest wordt traditioneel gekoppeld aan de Ierse godin Brigid (of Bridget), de prechristelijke godin van het vuur, genezing, smeedkunst, het vuur (en dus de haard, de vlam van het leven en de creatieve vonk die we allemaal in ons dragen), bescherming en vruchtbaarheid. In Schotland wordt ze geëerd als Bride, langs onze kant van het kanaal als Brigandhu of Brigindo. Ze is de godin van het vuur en dus ook van het licht van de zon dat vanaf nu helderder gaat schijnen en ons warmte en levenslust schenkt. En hopelijk ook warmte geeft in ons hart, als tegengewicht tegen wat we zien op...

Als er één maand is die met de Hekate wordt geassocieerd, dan is het de maand november. Hekate is de Griekse godin van magie en hekserij, de onderwereld, necromantie maar ook bevallingen. Dat wijst al op haar liminale aspect: ze is de Godin van het tussengebied, de grensgebieden, de grenzen en de overgangstijden van het leven, zoals geboorte en dood. Ze is dus een godin van kruispunten en overgangen, zowel fysiek als spiritueel.  Er is geen enkel historisch bewijs dat suggereert dat de oude Grieken een specifieke maand aan Hekate wijdden, maar moderne heksen vieren haar elk jaar in november (ook al wordt de Rite van Haar Heilige Vuren elk jaar op de volle maan van mei georganiseerd). Zo is er de Nacht van Hekate op 16 november, waarbij de godin gevierd wordt van het begin van zonsondergang tot zonsondergang de volgende dag. In het oude Griekenland werd Hekate’s feestdag op 13 augustus en 30 november gevierd, en in het Romeinse Rijk op de 29e van elke maand. Voor sommige moderne hek...

Op de vooravond van augustus wordt Lughnasadh – of Lugunasatis voor de continentale Kelten – gevierd, het feest van de Keltische zonnegod Lugh (Lugun voor ons, Galliërs). Het is één van de grote jaarfeesten en het eerste van de oogstfeesten. Wij zitten dan nog volop in de zomer, het graan staat rijp op de velden, de tomaten in mijn tuintje doen het goed (al mochten ze dit jaar wel meer zon gezien hebben!). In vroeger dagen was het moment nu aangebroken om de steriliseerbokalen boven te halen om de voorraden voor de winter aan te vullen met ingelegde groenten en verse potten confituur vol zomers vitamine C. Het is inderdaad bijna tijd om te oogsten en dus ook om stil te staan en dankbaar te zijn voor wat we allemaal krijgen van moeder natuur. Zonder haar gulheid maken wij mensen immers geen schijn van kans.  Lugunasatis is een dankfeest maar het is ook een vruchtbaarheidsritueel. In vruchtbaarheidsrituelen zat zo goed als altijd een vorm van (bloed)offer. En zo komen we bij de “wick...

Het is donker. Amara Fay heeft ons meegenomen naar het dorpsplein van Arcadia in de anderwereld, waar in het midden een vuur hoog oplaait. De gensters vliegen grillig naar omhoog, de donkere lucht in. We gaan trancedansen tijdens deze  covenbijeenkomst die in het teken staat van het element Vuur. Ik weet dat de andere meisjes hier ook aan het dansen zijn, maar ik zie niemand bewust.  Soms word ik er mij er ineens van bewust dat ik met gesloten ogen sta te dansen, wonder boven wonder zonder in botsing te komen met de anderen op de dansvloer, omdat ik zo opga in de muziek dat ik als het ware mijzelf ben vergeten. Als ik me daar dan plots van bewust word en mijn ogen dan opnieuw opendoe, moet ik altijd een fractie van een seconde opnieuw wennen aan onze wereld, want ik was helemaal weg. Dat gevoel probeer ik te krijgen, maar dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Want meestal gebeurt dat vanzelf, zonder dat ik er bewust naar op zoek ga. Tot nu toe gaat alles goed. Het is te zegg...