Webmaidens Grimoire

Wat was dat, zeg! Na de performance van Bambie Thug op de eerste halve finale voor het Eurovisiesongfestival wist ik niet goed wat ik ervan moest denken. Mijn brein zat ergens tussen tussen WTF! en WOW! Ik vond het geweldig! :-) In plaats van de brave liefdesliedjes die we van Ierland gewend zijn en waarmee het land al zeven keer heeft gewonnen sinds het in 1956 voor de eerste keer meedeed, kregen we nu Doomsday Blue voorgeschoteld, een spectaculaire performance met een soort van baby Maleficent die in een cirkel van kaarsen een demon lijkt op te roepen. Heel gedurfd voor zo'n katholiek land als Ierland. En het mocht ook wel, want sinds 2018 is geen enkele Ierse kandidaat meer in de finales geraakt terwijl het land nu zelfs een van de favorieten was van de bookmakers! Ik denk dat elke heks in Europa rechter ging zitten bij het zien van deze act. Of je nu van de muziek hield of niet, onze ogen gingen allemaal naar de brandende kaarsencirkel en de vele Keltische symbolen die de '...

We hebben al gezegd dat de Fege Find een soort van westers medicijnwiel is, met de oghamrunen op vier zijden rond het centrum. De oghamrunen zijn daar echter niet willekeurig gezet. In de Ierse mythen en legenden vinden we die vier zijden ook terug, als windrichtingen. De Kelten kenden twaalf winden of Airts die allemaal uit een ndere richting kwamen en elk hun specifieke invloed hadden op het land en haar bewoners, maar een paar van die Airts waren belangrijker of groter dan andere: de windrichtingen zoals we die nu ook nog gebruiken. Maar opgelet, de interpretatie die de meeste heksen tegenwoordig aan de vier windrichtingen geven komt niet overeen met de interpretatie van de oude Ieren! Het Noorden was de richting van gevecht, oorlog en vuur, met als symbool het zwaard en als dier de arend. Dit was de richting van krijgers en goden. Winden uit het noorden voorspelden strijd en conflict. Het Oosten was de richting van overvloed en voorspoed, met als symbolen rijkdom van gelijk welke a...

 Het is donker maar ik ben niet bang. Het is hier rustig en stil. Ik hang hier te dobberen in het donker. Je kan bewegen in het donker, zegt Lora O’Brien. Ik begin met mijn armen en benen te zwemmen in het donker, maar omdat het donker gewoon overal zwart blijft en er dus niks verandert, hou ik daar na een tijdje mee op. Ik hang gewoon. Ik bén gewoon. Ik geniet.  In de verte zie ik plots een lichtpuntje. Als ik er naartoe zwem, zie ik dat het een rechthoek is, als een deuropening (dat had ik al gezien voordat Lora er ons op wijst :-)). De deur lijkt daar gewoon te hangen in het zwart van het donker, met de deur naar binnen open, alsof iemand hier in het donker ze heeft opengedaan. Ik kijk achter de deur, maar daar is niks. Aan de achterkant is er gewoon donker, alsof er geen deur is, alleen zwart.  Door de deuropening zie ik bomen, een gemengd landschap, als een bos maar heel licht en welkom, een contrast met het donker waar ik uit kom. Het voelt vol leven terwijl het don...

Wie zich een beetje dieper smijt in het Keltische heidendom en het Ogham, komt waarschijnlijk ooit de Fege Find tegen, beter bekend als “Fionn’s window”, een grafische voorstelling van de Keltische anderwereld.  Belangrijk om weten is dat wat we weten over de Kelten meestal niet komt van de Kelten zelf, maar van monniken die verhalen opschreven die tot nu toe oraal waren overgeleverd of teksten copieerden die vele malen ouder waren, zoals ook het geval met het Boek van Ballymote, een manuscript dat eind van de veertiende eeuw werd gemaakt voor de kasteelheer van Ballymote, als een soort van encyclopedie van de Ierse kennis op dat moment. Het is een verzameling van verschillende teksten, waaronder ook veel oudere die van generatie op generatie waren doorgegeven, waarin o.a. ook de de Auraicept na n-Éces (“The Scholars’ primer” of “basis van de geleerde”), een tekst uit de 7de eeuw (met véél aanvullingen van latere datum) waarin de gesproken taal van het gewone volk en dus het Iers w...

Het Ogham of het “keltische bomenalfabet” is een alfabet dat in de vroege middeleeuwen werd gebruikt voor het het schrijven van de Oudierse en Brythonische talen. De letters bestaan uit rechte en of hoekige lijnen die vrij gemakkelijk in hout of steen gekrast kunnen worden. De letters zijn genoemd naar bomen die altijd met een andere letter beginnen. In het Ogham zeg je dus "ailm, beith, coll, dair" in plaats van aa, bee, see, dee. Ook de Latijnse letters droegen in het Iers overigens deze namen. Het Ogham is een rechtlijnig schrift met oorspronkelijk 20 letters,  georganiseerd in vier families van telkens vijf letters, die aicmi worden genoemd. Later werd hier een extra groep van vijf letters aan toegevoegd zodat het gemakkelijker werd om te gebruiken. Zo bestond in het proto-Iers bijvoorbeeld geen letter P, wat moeilijk was voor leenwoorden uit het Latijn. Elke aicme haalt zijn naam uit de beginletter van zijn stukje alfabet (Aicme Beuth, Aicme Huathe, Aicme Muin, Aicme...

Nadat ik al voor de tweede keer een ontmoeting heb gehad in mijn droomlandschap met een vrouw die me een appel aanbiedt, wilde ik toch wel weten waar die appels voor staan en wie de vrouw zou kunnen zijn. Dus ging ik links en rechts wat rondsurfen en rondlezen, en zie ... Volgens de Keltische mythologie is Avalon eigenlijk Avallach, het Eiland van de Appels, het eiland van de Godin, waar Elfenkoningin Morgan le Fay regeert. Dit is de onderwereld, het land van de elfen of faerie en de doden, waar Koning Arthur door zijn zus Morgan naartoe werd gebracht om te genezen. In het midden van Avalon staat volgens de oude verhalen een zeer speciale appelboom die je eeuwig leven en jeugd geeft. Die appelboom is de Boom van het Leven. Net als in de Noordelijke tradities werden appels in de Keltische traditie verbonden met healing, genezing, wedergeboorte en jeugd. De appelboom is trouwens ook één van de magische bomen in het Keltische Ogham bomenalfabet, Quert. Avalon is dus het mythische zomerla...