Webmaidens Grimoire

Wie zich een beetje dieper smijt in het Keltische heidendom en het Ogham, komt waarschijnlijk ooit de Fege Find tegen, beter bekend als “Fionn’s window”, een grafische voorstelling van de Keltische anderwereld.  Belangrijk om weten is dat wat we weten over de Kelten meestal niet komt van de Kelten zelf, maar van monniken die verhalen opschreven die tot nu toe oraal waren overgeleverd of teksten copieerden die vele malen ouder waren, zoals ook het geval met het Boek van Ballymote, een manuscript dat eind van de veertiende eeuw werd gemaakt voor de kasteelheer van Ballymote, als een soort van encyclopedie van de Ierse kennis op dat moment. Het is een verzameling van verschillende teksten, waaronder ook veel oudere die van generatie op generatie waren doorgegeven, waarin o.a. ook de de Auraicept na n-Éces (“The Scholars’ primer” of “basis van de geleerde”), een tekst uit de 7de eeuw (met véél aanvullingen van latere datum) waarin de gesproken taal van het gewone volk en dus het Iers w...

Deze ochtend begon ik mijn dag met een klein glaasje berkensap. Toen ik vorige week in de Bioplanet binnenwipte, stonden de kleine groene flesjes prominent in de uitstalling. Ik was geïntrigeerd en nam er eentje mee, om te proberen. Berk is natuurlijk een boom die helemaal geassocieerd wordt met het seizoen, de vroege lente, als de winter nog prikt en de zon nog niet weet of ze nu wel of niet wil schijnen. In de Scandinavische landen werd de boom vereerd als boom van het licht, de nieuwe lente. Voor de Kelten was het de boom van Brighid. Zeer toepasselijk dus met Imbolc net achter de rug! Berken (Betula) komen overal voor in het noordelijk halfrond. Dat komt omdat ze door en door winterhard zijn. Het zijn de enige boomsoorten die van nature voorkomen op Groenland en IJsland! Ze zijn typisch voor Scandinavië, de Baltische Staten, Canada en Rusland. Berkensap is daar een traditioneel drankje dat voor een hele reeks van kwalen en kwaaltjes wordt aangewend. Op het etiket lees ik d...

Als je magie en bomen in één zin zegt, dan is de kans zeer groot dat je automatisch denkt aan de druiden en hun bomenkalender. Druiden gebruiken een bomenkalender die het jaar opdeelt in 13 periodes, die zo’n beetje overeenkomen met de zodiac zoals we hem kennen. Het is Robert Graves die in zijn boek “The White Goddess” uit 1948 voor het eerst stelde dat de Kelten een maankalender gebruikten die bestond uit 13 maanden van elk 28 dagen. Er zijn twee versies van deze Keltische maankalender, een versie die begint op de Winterzonnewende en een versie die begint op Samhain. Elke maand van de Keltische maankalender van Graves draagt de naam van een boom, die meteen ook staat voor één van de letters in het Keltische ‘bomenalfabet’ of ogham. Ogham bestaat uit vijfentwintig combinaties van streepjes of kerfjes op een centrale lijn. Van ver lijkt het een beetje op Noordse runen. Ogham werd op stenen of houtstaven gekerfd. Als geschreven taal was het erg arbeidsintensief – de Kelten hadde...

Het Ogham of het “keltische bomenalfabet” is een alfabet dat in de vroege middeleeuwen werd gebruikt voor het het schrijven van de Oudierse en Brythonische talen. De letters bestaan uit rechte en of hoekige lijnen die vrij gemakkelijk in hout of steen gekrast kunnen worden. De letters zijn genoemd naar bomen die altijd met een andere letter beginnen. In het Ogham zeg je dus "ailm, beith, coll, dair" in plaats van aa, bee, see, dee. Ook de Latijnse letters droegen in het Iers overigens deze namen. Het Ogham is een rechtlijnig schrift met oorspronkelijk 20 letters,  georganiseerd in vier families van telkens vijf letters, die aicmi worden genoemd. Later werd hier een extra groep van vijf letters aan toegevoegd zodat het gemakkelijker werd om te gebruiken. Zo bestond in het proto-Iers bijvoorbeeld geen letter P, wat moeilijk was voor leenwoorden uit het Latijn. Elke aicme haalt zijn naam uit de beginletter van zijn stukje alfabet (Aicme Beuth, Aicme Huathe, Aicme Muin, Aicme...