Webmaidens Grimoire

De ochtend begint zacht, zoals bijna elke ochtend hier. Je wordt wakker zonder wekker, ergens tussen vroeg en laat, wanneer het licht al voorzichtig door de grote ramen naar binnen glijdt. Het is stil in huis, op het zachte kraken van oude balken na—alsof het huis zelf ook langzaam ontwaakt. Je blijft nog even liggen, luisterend naar de wind die door de bomen ruist, en je weet: dit is precies het leven waar je ooit alleen maar van kon dromen. In de keuken zet je koffie. Het vertrouwde ritueel. De geur vult de ruimte terwijl je ondertussen een kom yoghurt neemt—je eigen yoghurt—en die afwerkt met blauwe bessen en een scheutje honing. Het brood dat je gisteren hebt gebakken snij je in dikke plakken. Buiten wacht het terras al op je. Je neemt alles mee naar buiten en gaat zitten aan de houten tafel, die inmiddels zacht verweerd is door zon en seizoenen. Voor je ligt de tuin: wild, levendig, een tikje ongehoorzaam. Bloemen groeien waar ze willen, kleuren lopen door elkaar zoals in een schi...

Zweden is misschien het meest gekend om haar midzomerfeest, maar er is nog een ander feest dat door de Zweden met veel gusto wordt gevoerd en dat is kräftskiva, het “rivierkreeftenfeest”, in de periode waarin de rivierkreeften uit de vele Zweedse meren en rivieren worden gevangen. Eigenlijk is het dus een Zweedse versie van een oogstfeest. Het is vooral een zomers tuinfeest met vrienden en familie waarop uiteraard rivierkreeft (gekookt in water met zout, suiker en dille) op het menu staat, maar ook een heleboel bijgerechten, zoals we van een typisch Zweeds smörgåsbord gewoon zijn, en veel drank en het bijhorend plezier. Het feest wordt traditioneel ook buiten gevierd, om te profiteren van de laatste goede dagen van de zomer. Traditioneel startte het seizoen op de eerste woensdag van augustus, omdat er tussen november en 7 augustus geen rivierkreeften mochten worden gevangen. In Zweden wordt 8 augustus als datum geprikt, al ligt de dag van vandaag die datum niet meer zo erg vast. Het kr...

Mijn liefste zit op zijn knieën in de nieuwe tuin. Jullie zullen regelmatig het onkruid moeten wieden, had de man van de tuinaannemer gezegd nadat hij de planten netjes in de aarde had geplant. Nadat we het oude bakkersatelier achter ons huis hadden laten afbreken om van ons stadstuintje een stadstuin te maken, zou een deel van die tuin een border worden vol planten die bijen en vlinders aantrekken. Tot het zo ver is zouden we het onkruid moeten verwijderen zodat de border netjes kon dichtgroeien. En dus zit mijn liefste op zijn knieën met een schoffel, terwijl hij gezworen had dat nooit te doen. Hij is een echte stadsmus en heeft niet zo veel op met planten, bomen en groen in het algemeen. Terwijl wij in bomen klommen en forten bouwden in de "terrain vagues" van Waterloo, bracht hij zijn kindertijd binnen door, toertjes rijdend met zijn fietsje in het bakkersatelier dat we net hebben afgebroken. Er groeien ondertussen alweer heel wat wilde planten in onze tuin. Eigenlijk vin...

De afgelopen dagen waren zo mooi dat ik ze bijna volledig buiten heb doorgebracht op ons nieuwe terras. Ons tuintje is een halve wildernis met in het midden een klein stukje gras, net genoeg om in te sjotten of een picknickdeken uit te spreiden. Het is er fantastisch thuiskomen. Wat is er mooier dan het geluid van de tuin, een heerlijke combinatie van het ruisen van de bladeren, het gefluit van enthousiaste vogels en het gezoem van zweefvliegen en hommels op zoek naar iets lekkers. Elke ochtend als het weer het toelaat maak ik met mijn tas koffie een toertje en maak een babbeltje met de planten die er groeien. Fantastisch dat jullie eindelijk beslist hebben om door te breken, Citroenmelisse! Nog eventjes genieten van de zon en dan zijn jullie mooi blozend rood, Aardbeitjes! Hier jij, Slak, ik zal je maar eens in het park gaan zetten! Zo groet Bryd ’s ochtends de dingen :-) Ik kom dus helemaal tot rust in mijn kleine vlekje groen in de stad. Daar zit waarschijnlijk de deva van mijn ...

Sinds we in ons stadstuintje een voederschaal  hebben staan, krijgen  we elk  dag bezoek van de mezenpopulatie van Antwerpen Zuid. Elke dag vliegen ze af en aan, luid kwetterend en  elkaar verjagend.  De duiven en de  merels kijken geïnteresseerd toe en maken gretig gebruik van de onhandigheid van de mezen als er weer eens wat van de voederschaal valt door het wilde gescharrel van de kleine vogeltjes. Ik kan uren naar de beestjes kijken, net als Lio. Onze kleine witte poes zit met gespitste oren bovenop de witte zetel, een strategische plek waar ze de bezoekers van de  tuin goed  in de smiezen kan houden.  Als ik het zachte gejank hoor dat ze onbewust laat horen, weet ik dat de voederschaal weer bezoek heeft. Het doet me ook bijzonder veel plezier dat ook een roodborstje de voederschaal frequenteert. Tijdens onze wassailing in januari hadden we extra aandacht voor de wachter van de tuin, onze roodborst, en het doet plezier om te zien dat ...

Mussen zijn zo gewoon dat we de kleine bruine vogeltjes haast als vanzelfsprekend beschouwen. Nochthans blijkt uit tellingen dat hun aantal de laatste 40 jaar met 30% is afgenomen. Vogelbescherming Vlaanderen vraagt iedereen om dit weekend mee huismussen te tellen, om te weten te komen hoeveel huismussen er nog zijn in Vlaanderen. Huismussen – hun “sjieke” naam is Passer domesticus - komen overal voor, zowel op het platteland als in de stad.Waar mensen zijn, zijn doorgaans ook mussen. Iedereen die al eens een terrasje heeft gedaan, zal dat kunnen beamen. Ze maken graag hun nest onder de dakpannen of in gaten in muren. De vogeltjes zijn honkvast. Ze blijven altijd op dezelfde plek. Net zoals de gemiddelde Vlaming. :-) Toch zijn struiken en bomen essentieel voor huismussen. Ze dienen als schuilplaatsen, voedselbronnen en nestgelegenheid. Een paar jaar geleden kon je via Natuurpunt heggepanten kopen, o.a. om het voor de huismus gemakkelijker te maken. Heggen, klimopmuren en bomen t...

Geneeskrachtige eigenschappen heeft hij bij mijn weten niet, maar de lavatera in mijn tuin is zo uitbundig dat ik het toch niet laten kan om het ook eens over een kruid te hebben dat alleen maar mooi is en voor de rest niks :-) Op het kaartje dat in de pot stak toen ik hem kocht, stond dat hij een ruimte nodig had van 45cm en dat hij 80cm hoog kon worden. Ik was net bezig met het leefbaar maken van de kleine wildernis achter ons huis, in afwachting van de dag dat we de tuin eens onder handen (laten) nemen en er echt een tuin met een terras en alles erop en eraan van maken. Aangezien dat een langetermijnprojectje is, zaaide ik toch al halvelings gras en plantte de kruidenrestjes achteraan.  Dat armetierige restje salie, de stoppels van de munt en peterselie en het struikje rozemarijn en oregano voelen zich ondertussen helemaal thuis. Om het geheel toch een beetje op te leuken met wat kleur en tegelijk bijen aan te trekken, kocht ik een rozenstruikje, een rij lavendelplanten en ...

Mijn liefste had me gevraagd om twee dagen in mijn agenda te blokkeren voor een verrassingsuitje zonder de kinderen. Waar we naartoe zouden gaan bleef een goed bewaard geheim, maar het was wel een fijne verrassing! Hij had een dinner cruise op de Seine geboekt, superromantisch, met een prachtig zicht op de pracht van de stad en een overnachting aan boord van één van de kajuiten van het schip. Parijs is altijd een beetje magisch en het was dan ook heerlijk genieten op het water. In goed gezelschap heeft het zelfs nog een tikje meer. We liepen gewillig in de toeristenval van de fotograaf en lieten ons Fred&Ginger-gewijs fotograferen met de Eiffeltoren op de achtergrond. Ook al heb ik Parijs al zeker tien keer bezocht – het helpt als de helft van de familie in Vaires-sur-Marne woont – toch was dit voor mij een première. Eentje die ik best nog wel eens zou willen herhalen! De dag nadien gingen we naar Versailles, dat een twintigtal kilometer ten zuiden van Parijs ligt. Versaill...

Toen ik voor het eerst vertelde dat we naar de Midlands op vakantie gingen, schudde Craig met een medelijdende blik zijn hoofd en verzuchtte dat daar niks, maar dan ook echt niks voor een meisje als ik te vinden zou zijn. Hij komt uit Manchester, een stad in het noorden van de Midlands, en kon het weten. Het is inderdaad wel waar dat de meeste mensen die ik ken die kiezen voor Groot-Brittannië een specifieke regio in gedachten hebben, zoals Wales, of Cornwall, of Londen, en de Midlands liggen zo'n beetje vergeten tussen al die regio's in. Gelukkig had Craig ongelijk, en hoe! We hebben een huisje gehuurd in het Peak District. Dat ligt ergens halverwege de Midlands en is een redelijk ruige streek. Langs de ene kant vind je er echte desolate heide, langs de andere kant kilometers en kilometers weiden, afgeboord met muurtjes van op elkaar gestapelde stenen. De hele regio ligt bezaaid met kastelen, en de meeste daarvan mogen ook nog eens gerekend worden tot de mooiste die in Groot...

Ik roetsj langs de wenteltrap naar beneden, en dan over het pad langs de velden en langs het riviertje. De boom van vorige keer lijkt smachtend naar me te kijken, met een hart van bloemen om hem heen, maar de stem van Fjierra leidt ons ongeduldig voort, naar een andere boom. Die staat verderop, een massieve en immens grote eik, met knoestige wortels die half uit de grond steken en zo als het ware een grot vormen. In de grot zie ik een trap, diep uitgesleten in de grond en enkel op zijn plaats gehouden door de boomwortels. De trap gaat naar beneden. Langs de zijkanten branden fakkels. Beneden zie ik een witte stip, het licht van wat er achter ligt. Voorzichtig loop ik naar beneden. Ik heb een beetje last van hoogtevrees en ben vast van plan om niet te struikelen. Beneden eindigt de trap in een gat in de wand. Ik sta aan de rand van het gat en kijk uit over een prachtig aangelegde tuin. Het gat bevindt zich een meter of drie boven de grond, in een stoffige, lemen heuvel, en ik zie hoe kl...