Webmaidens Grimoire

Het is weer de tijd van het jaar dat je in de supermarkt niet naast de plastieken pompoenen, vleermuizen, en spoken kan kijken. Overal waar je kijkt zie je heksen - de ene al lelijker dan de andere, en geen enkele waarmee ik mijzelf kan identificeren :-) Halloween heeft het duidelijk gewonnen van Samhain. De Amerikaanse commercie heeft hier voet aan wal gekregen. En zeggen dat dat ooit andersom was. Samhain (samhajn geschreven maar sauwen uitgesproken) is het Keltische nieuwjaarsfeest dat begint aan de vooravond rond 31 oktober. Ik zeg “rond” want de Kelten gebruikten een maankalender en dat valt dus niet helemaal samen met onze kalender. De Galliers noemden het feest Samainos. Dat weten we dankzij de Coligny-kalender - een Gallische kalender die waarschijnlijk dateert uit de eerste eeuw na Christus. Voor de Kelten begon alles vanuit het donker. Een nieuwe dag begon na zonsondergang. Vandaar dat wij dit feest vieren op 31 oktober en niet op 1 november, zoals de Christenen die dit jaarf...

Elk jaar nodigen mijn liefste en ik onze beste vrienden uit voor een Halloween Party in onze living, samen met een hoop extra volk dat we graag mogen en waarvan we weten dat ze Halloween wel kunnen smaken en tegen een stootje kunnen. En de heksen van Arcadia natuurlijk.  Verkleden is verplicht en iedereen doet daar steeds erg zijn best voor. Dat we ooit dreigden met het kattenpak (het mislukte catsuit-resultaat van een Kitekat-activatie in de jaren stilletjes, een gruwelijk ding als je geen maatje 34 hebt) voor eenieder die niet verkleed voor de deur stond, zal daar ook wel voor iets tussen zitten :-). Na twintig jaar is onze Halloween Party een traditie geworden en de bijhorende heksenfoto ondertussen ook. Op die foto staan alle heksen die op het feestje aanwezig zijn: heksen van Arcadia,van vroeger en nu, en heksen van andere covens.  Wat een onzin dat je niet om zou mogen gaan met heksen van een andere groep of van een andere traditie. Niks plezanter dan een goeie ouderwets...

Elk jaar maken we hier thuis een voorouderaltaar en krijgen de oma's en de opa's een glaasje met hun favoriete drankje. Dit jaar gingen we daarin een stapje verder: we maakten ons voorouderaltaar op de tafel zelf, zodat de oma's en opa's mee aan tafel zaten tijdens onze feestelijke gourmet. Omdat de sluiers tussen de werelden dunner zijn op Samhain, vinden de mensen die we graag zien maar die al naar de andere kant zijn gegaan voor heel even hun weg terug naar onze kant van die sluiers. De tafel dekken voor de voorouders op de avond van Samhain of Halloween is dus iets dat wel vaker gebeurt, denk maar aan de feestelijkheden in Mexico op de Dia de la Muerta, als de mensen naar de kerkhoven trekken om daar met hun overledenen feest te vieren. Meestal gebeurt dat samen met de doden eten echter onder de vorm van een "dumb supper", een stom etentje. Stom in de betekenis van stil en zonder gepraat uiteraard. Waar het gebruik precies vandaan komt is niet helemaal dui...

Omdat de coronamaatregelen een week geleden nog waren verscherpt, hadden we de stekker uit het open Samhain-ritueel getrokken en werd het uiteindelijk een simpel RAT ritueeltje met een virtuele cake&wine zondagavond. Kwam het nu door de nieuwe lockdown die de avond voordien was aangekondigd door de regering, met de boodschap dat we weer bijna niemand meer “in ‘t echt” mogen zien, ik weet het niet, maar de sfeer voor Samhain de dag nadien was een beetje bizar. Het besef dat we op een kantelpunt staan, niet enkel in het jaar maar ook in deze crisis, zorgde voor een zekere zwaarte, een dofheid en radeloosheid die je bijna tastbaar op straat kon voelen. In de namiddag zag je taferelen die je normaal gezien alleen maar ziet in oude documentaires over het Oostblok, of op het nieuws in reportages over landen als Venezuala. Het verschil is dat de mensen hier nu wanhopig kwamen Sinterklaas-shoppen. Echt bizar. Nadat ik in de namiddag met de kinderen cupcakejes had gebakken, was ik met Kaat ...

Samhain beloofde interessant te worden dit jaar. Het was de eerste keer dat de “kuikentjes” van de lesgroep een open Arcadia ritueel zouden leiden (weliswaar onder de supervisie van wat ervaren rotten zoals Yza en Luna, maar toch ... De plek van het gebeuren was De Verscholen Tuin  in Deurne, een groene plek in de stad en toch erbuiten, en helemaal privé. Indien het toch zou regenen, dan konden we bovendien terecht in de Baarmoedergrot, een ondergrondse ronde ruimte, al betwijfelde ik of die groot genoeg zou zijn voor dit ritueel :-) Er beloofde immers veel volk te komen als ik mocht afgaan op de reacties die ik kreeg op mijn posts en berichtjes op verschillende pagan websites. Tof tof tof! Het was fijn om nog eens terug buiten te werken. Ik weet niet wat het is, maar zo’n ritueel buiten is toch anders. Gelukkig was het helemaal niet koud, want koude is het enige dat mij tegenhoudt om rituelen buiten te doen, laat staan dat het daar nog eens bij regent ook. Het is nu eenmaal ni...

Elk jaar nodigen mijn liefste en ik onze “inner circle” uit voor een spetterende Halloween party met alles erop en eraan, inclusief sloten alcohol en sloten nepbloed en make up :-). Die is ondertussen een traditie geworden en doet zo’n beetje dienst als alternatieve Samhain-viering. Dat neemt niet weg dat ik toch ook graag nog iets extra erbij doe. Vorig jaar was dat een fijne viering met speciale aandacht voor de disir van Arcadia, niet alleen onze “echte” voorouders maar ook de vrouwen die ons inspireren en die ondertussen naar de andere kant zijn overgegaan. We hebben toen een eigen disir-kleed gemaakt, met de namen van al die geweldige madammen erop. Ik wilde die fantastische vrouwen dit jaar opnieuw eren. Dat moest niet persé met een groot bombastisch ritueel. Ik wilde er vooral een warme en intieme avond van maken waarop we samen konden genieten van elkaars gezelschap, zowel de levenden als de doden. En dus had ik de vrouwen van Arcadia uitgenodigd om een glas te komen drinken,...

De rode draad doorheen het laatste jaar bij Arcadia, althans wat mij betreft, is het besef dat we altijd en overal omringd zijn door spirits. Ik heb het niet alleen over de geesten van overleden familie of vrienden. Neen, met spirits bedoel ik alle wezens die in andere werelden dan de onze thuishoren, wat niet wil zeggen dat ze geen invloed kunnen uitoefenen op onze fysieke wereld. Dat zijn soms welwillende en soms ook minder welwillende spirits, die ons wilen helpen of juist niet, maar alleszins wezens waarvan sommige ons geïnteresseerd gadeslaan.  Sommige van hen zijn geïnteresseerd in ons omdat ze een persoonlijke band met ons hebben, andere omdat ze de wereld waarin ze zelf ooit huisden moeilijk los kunnen laten en het fijn vinden om contact te hebben met die wereld. Er zijn er die ons interessant vinden omdat wij hen de mogelijkheid bieden om impact te hebben op een wereld waarin ze normaliter niets in de pap te brokken hebben, nog andere werken misschien met ons samen gewoon ...

Elk jaar organiseren mijn liefste en ik een geweldige Halloween Party voor familie en vrienden. Daar hoort natuurlijk ook extra creepy decoratie bij en een buffet om U tegen te zeggen. Maar Halloween is natuurlijk meer dan dat. Het is de periode bij uitstek om stil te staan bij vrienden en familie die zijn gestorven. Kaat en Dries zijn al een paar keer mee geweest met oma en opa naar het Schoonselhof, naar de graven van Anderopa en de andere oma’s en opa’s langs de kant van hun papa. Langs mijn kant is dat niet zo evident: één van mijn grootouders ligt begraven in Vlaams-Brabant en mijn twee andere grootouders schonken hun lichaam aan de wetenschap en hebben enkel een inscriptie op het familiegraf in Vaires-sur-Marne. Niet echt bij de deur ... Sinds vorig jaar hebben we daar een mouw aan gepast: we hebben samen een voorouderaltaar gemaakt, met bloemen en kaarsen en foto’s van de oma’s en de opa’s en natuurlijk een drankje en een stukje van de kinderen hun zelfgebakken Samhain-brood...

Net als vorig jaar bakten de kinderen en ik een speciaal Samhainbrood. Vorig jaar hadden we doodskoppenbrood gemaakt, zoals de Mexicanen plegen te doen voor hun Diua de los Muertes, maar deze keer lieten we ons inspireren door onze Britse buren en maakten we een brood vol gedroogd fruit en noten. Ons brood werd dus een fantastisch herfstbrood, heerlijk zoet van smaak. We pakten het in in wit boterpapier dat we dichtbonden met een stuk rood keukentouw met een takje rozemarijn uit onze herfsttuin. Rood en wit staat voor de vruchtbaarheid en de overvloed van onze aarde, met ons Samhainbrood als culminatie, en rozemarijn, het kruid bij uitstek voor rituelen die draaien rond het herdenken van de doden. Dat is ook de reden waarom rozemarijn in Europa en Azië wordt aangeplant op het kerkhof. We sneden er natuurlijk ook een dikke plak af voor de oma's en de opa's op ons voorouderaltaar. Ze zouden dit geheid verrukkelijk hebben gevonden. Nodig voor 1 groot brood: 560g fijne...

Toen we indertijd Boris en nadien Tully gingen ophalen bij een kattenasiel, deden de mensen van beide asielen echt hun best om het goede karakter van de katten in de verf te zetten. Dat deden ze omdat zwarte katten heel moeilijk geadopteerd geraken en dus ook het meest geëuthanaseerd moeten worden in de klassieke dierenasielen. Mijn liefste en ik begrepen niet hoe dat in 's hemels naam mogelijk was, maar blijkbaar worden zwarte katten door domme mensen nog altijd in verband gebracht met ongeluk en hekserij. En ik maar denken dat dat iets van lang geleden was, toen gewone mensen nog niet konden lezen en schrijven en het volgende dorp al het buitenland was. Neen dus. Nochthans hoefde dat helemaal niet zo te zijn. Katten werden in de oudheid gezien als heilige dieren. De Romeinen dachten daar ook zo over. Zij brachten het dier mee naar alle uithoeken van hun immense Romeinse rijk en zo veroverde de kat de rest van Europa. In de periode van de heksenvervolgingen, tussen 1450 en...

De Dia de los Muertos of Dag van de Doden is één van de belangrijkste Mexicaanse feesten. Ook in Amerika, waar veel Mexicanen wonen, wordt de Day of the Dea d met veel geestdrift gevierd. Het feest is een mix van oeroude Indiaanse tradities en katholieke invloeden. In tegenstelling tot ons droevige Allerzielen is de Dia de los Muertos een heel kleurrijke en vrolijke bedoening. Het is een echt familiefeest vol licht en leven. De hele familie komt samen om te eten en te drinken en samen te zijn met diegenen die al naar de andere wereld zijn gegaan. Voordat de Spanjaarden naar Amerika kwamen, werd het land al duizenden jaren lang bewoond door de Olmeken, de Maya’s en de Azteken. Al deze Mezoamerikaanse culturen hadden één ding gemeen: ze geloofden allemaal in een leven na de dood. Als je dood ging, dan ging je ziel verder naar een andere wereld. Dankzij dat geloof in de cyclus van leven en dood waren de mensen niet bang voor de dood. Integendeel, de dood werd zelfs gevierd want ...

Behalve Anderoma hebben Kaat en Dries hun overgrootouders nooit gekend. Nochthans zijn die oma’s en opa’s net zo reëel als de oma en opa waar ze regelmatig eens een nachtje gaan doorbrengen. Ze hebben de verhalen gehoord, zoals over opa die de pakjes onder de kerstboom netjes in elkaar puzzelde, waarna oma ze weer chaotisch door elkaar husselde :-) Ze weten ook dat het op Beltane en Samhain gemakkelijker is voor de elfen en de geesten om de doorsteek naar onze wereld te maken. Kaat was dan ook meteen enthousiast toen ik opperde dat we dit jaar een voorouderaltaar konden maken met foto’s van de oma’s en de opa’s en lekkere hapjes en drankjes. Zo’n voorouderaltaar is an sich niks religieus en is iets van alle culturen – denk maar aan de foto’s op de sjieke buffetkast :-) - maar de Mexicanen spannen toch de kroon. Daar had ik ook de inspiratie gehaald om er zelf eentje te maken. Heel Mexico staat vol voorouderaltaren op Halloween, of de Dia de los Muertos, zoals het feest daar heet. H...

Halloween wordt hier elk jaar gepast gevierd, met alle mogelijke toeters en bellen als daar zijn decorstukken, veel zwart, overdachte kostuums, kilo's make up en haarstukjes, het juiste griezelige gezelschap (geen gebrek daaraan in onze vriendenkring en dan heb ik het heus niet alleen over de heksen uit de Arcadia coven :-)) en uiteraard massa's gore gerechten. Eén van de instantklassiekers werd de kattenbak: wie daar met smaak een bord van vol schepte verdient respect! Ook de kinderen doen vlotjes mee met het voorbereiden van het gruwelbuffet. Een echt thema is er nooit - behalve Halloween zelf uiteraard: gruwel galore :-) - maar ik wilde er dit jaar bewust wat extra spinnen in steken. Het beeld van mijn liefste die vol smaak een gebakken tarantula op staat te peuzelen in Cambodja, staat nog steeds op ieders netvlies gebrand, ook al dateert dat van een jaar geleden! Daar wilde ik graag iets mee doen en groot was dus mijn plezier toen ik op Spiel, de internationale spelletje...

Kerstmis is voor mij een beetje de culminatie van het jaar. Het klinkt misschien ongelooflijk melig, maar het kerstmisgevoel, neen, daar kan niets tegen op. Er hangt dan een soort van blijde verwachting in de lucht, een tintelen dat toeneemt naarmate kerstdag nadert. Ik moet toegeven dat ik het ene jaar al wat sneller dan het andere in die speciale kerstmismood kom, maar één ding staat steevast op het programma: cadeautjes maken! Iedereen die zich af en toe eens bezig houdt met magisch werk, weet dat dat draait om het sturen en manipuleren - in de goede zin van het woord - van energie. En volgens mij is er niets magischer dan met je eigen handen en met een hart vol liefde cadeautjes bakken, koken, knutselen en die vol steken met goede energie voor het komende jaar. En dus haalde ik ook dit jaar weer de bakblikken boven om een bovenmenselijke portie koekjes te bakken. Gelukkig was het resultaat beter dan dat van vorig jaar :-) Daarvoor baseerde ik me op een recept dat mijn liefste m...