Webmaidens Grimoire

Tegenwoordig is het niet moeilijk om fantasy novels te vinden, maar fantasy die niet zomaar als dertien in een dozijn aanvoelt, dat is al heel wat moeilijker. De boeken van T. Kingfisher vallen wat mij betreft in die categorie. Kingfisher is het pseudoniem van Ursula Vernon, een Amerikaanse schrijfster van fantasy, horror en science fiction. Ze won de prestigieuze Nebula en Hugo awards en is dus best een grote naam in het wereldje. In haar fantasy en horror novels weet ze altijd wel een origineel uitgangspunt te vinden voor mythologie en lore in een modern of onverwacht jasje. Dat is niet anders in Snake-Eater. We volgen Selena, een jonge vrouw die na de dood van haar moeder New York en een abusieve relatie ontvlucht. Samen met haar labrador Copper trekt ze naar haar tante Amelia in Quartz Creek, een afgelegen woestijnstadje van maar een paar huizen groot ergens in het Amerikaanse hol van Pluto. Daar trekt ze in het huis van haar tante die jammer genoeg overleden is. Doorheen het boek ...

Ik vond het echt balen voor Amara Fay, dat we met zo weinig waren bij deze covenbijeenkomst. Nu we eindelijk weer mogen samenkomen zou je denken dat iedereen naar die samenkomsten zou uitkijken. Bovendien stond de covenbijeenkomst van vanavond al maanden in de Arcadia kalender. Maar we waren maar met ons drietjes – Luna, Aurora en ik – en uiteindelijk zelfs maar met twee, aangezien Aurora meteen weer naar huis moest vertrekken om haar echtgenoot te gaan verlossen van een huilende baby. Amara Fay had de avond al eeuwen geleden voorbereid voor een workshop, maar toen kwam corona. Een stemmetje – de Morrigan? - vertelde haar dat ze niet moest vrezen dat ze voor niets had gewerkt maar de workshop gewoon voor ons moest bewaren. Toen ik Chinese vrijwilligers aan wilde duiden om de covenbijeenkomsten van de volgende zes maanden voor te bereiden, was Amara Fay de eerste en enige die haar hand opstak: de maand oktober, zo vlak voor Samhain, was voor haar. En het werd een echt fijne avond. We zo...

WAT ZIJN KRACHTDIEREN? Krachtdieren zijn spirits. Het zijn gidsen – spirit guides – in dierenvorm. De term “spirit guides” of beschermspirits wijst op gelijk welk geestwezen dat ons helpt op een positieve manier. Zij beschermen ons, wijzen ons de weg en geven ons aanmoediging en inspiratie. We hebben misschien verschillende beschermspirits doorheen ons leven zonder dat we ons van hen bewust zijn. Sommige van deze spirits zijn bij ons sinds onze kindertijd, andere zijn pas later naar ons toe gekomen, op bepaalde momenten in ons leven, om ons te helpen. Beschermspirits kunnen religieuze figuren zijn, engelen, verlichte meesters, voorouders, faeries, of dierspirits. Dierspirits, zoals ze gekend zijn in inheemse culturen en culturen waarin sjamanisme een plaats heeft, worden krachtdieren of totems genoemd. Deze termen worden dikwijls door elkaar gebruikt, al zijn er subtiele nuances. Totemdieren is de term die meer algemeen wordt gebruikt en die ook universeel is. De idee van totemdiere...

Op de tafel lagen een heleboel kaarten met allemaal verschillende dieren erop. Puur op instinct haalde ik er de kaart van Otter uit. Met hem zou ik vanavond contact maken en zien wat hij me te vertellen of te leren had. Ik sta aan een rivier. Het water stroomt langsheen een aantal rotsblokken die in het midden van de rivier liggen. Ik zie hoe achter de rotsblokken een aantal otters heen en weer aan het zwemmen is. Ze duiken over elkaar hen het water in en komen telkens weer met hun kopje boven om dan weer enthousiast achter elkaar aan te gaan. Op een rotsblok in het midden van de rivier zit een otter. Het is alsof hij mijn aanwezigheid voelt, want hij draait zijn kop om en kijkt naar mij. Hij lijkt wel van rubber, zo soepel en gracieus beweegt hij zijn kop naar me toe. Hij voelt aan als een dier dat een goede balans kan maken tussen ernst en plezier. Het spelen is nu eventjes gedaan, het is tijd om verantwoordelijkheid te nemen. Hij houdt de kleine otters nauwlettend in de gat...

Vrijdag was het covenbijeenkomst. Eigenlijk maak ik officieel geen deel uit van de coven, ik ben immers niet ingewijd en dat is een vereiste. Fjierra doet al jaren haar best om mij zo ver te krijgen, maar dat is een beslissing die ik zelf moet maken. Niemand heeft daar wat over te vertellen, behalve ikzelf. Bedoeling was om de Schaduw workshops die we met ons groepje hebben gevolgd af te sluiten met een ritueel en een aantal nieuwe meisjes - Eleniana, Nadia en Erin - in de coven te verwelkomen. Het was de eerste keer dat ik in het tempeltje van Fjierra kwam, vlak onder het dak. Fjierra had ons al gewaarschuwd dat het er koud kon zijn, dus had ik een dikke trui over mijn "gewaad" aangetrokken. Nog zoiets waar ik me niet zo lekker bij voel. Als ik een gewaad aan trek, heb ik het gevoel dat ik verkleed ben, dat ik niet mijzelf ben, terwijl ik juist helemaal mezelf wil zijn tegenover het goddelijke. Maar zoals Fjierra herhaaldelijk zegt, ben ik als het ware Zwitserland en dus heb...

Bart is gefascineerd door roofvogels. Elke keer als we een uitstapje plannen naar het ene of het andere kasteel in binnen- of buitenland staat er wel ergens een roofvogeldemonstratie gepland in het programma en gegarandeerd dat we die dan zeker niet missen. Ik moet toegeven dat het indrukwekkend is als je zo'n grote vogel op je af ziet duiken, zelfs al is het voor de "show". Nog veel indrukwekkender is het om ze in volle vrijheid in het wild te zien. In het zuiden van Frankrijk zijn bijvoorbeeld de vale gieren opnieuw geïntroduceerd en je kan die gewoon in het wild zien vliegen. Toen we een paar jaar geleden op vakantie waren in de Drôme hebben we een klein omtoertje gemaakt naar Rémuzat . Dat is een boerengat waar een enorme rots 300m loodrecht boven het dorp hangt. Je raakt er heel gemakkelijk: rij door het dorpje Saint May en over een klein stoffig landweggetje tot je bij een parkeerplaats komt aan het eind. Een mooi wandelingetje brengt je naar de Rocher du Caire. He...