Webmaidens Grimoire

Ik had aan G. beloofd om mee te komen figureren op het eendags LARP-event dat hij had georganiseerd binnen de imaginaire wereld van Omen, de fantasy LARP waar hij en Luna als speler aan deelnemen. Begin van deze week kreeg ik de briefing doorgestuurd: een korte beschrijving van de wereld en hoe die in elkaar zit, de achtergrond van het personage dat ik zou moeten spelen en de situatie op de plek waar we ons in-game zouden bevinden: een soort van Romeinse gladiatorenschool annex lusthof.  Toen ik die achtergrond las moest ik lachen: G. had me getypecast. Hij had een heks nodig gehad, pardon, een priesteres van de Moeder. In Oresta – lees: Rome – worden de Vader en de Moeder aanbeden, waarbij die laatste staat voor vruchtbaarheid, liefde, alles wat met vrouwelijkheid en seks te maken heeft, enz. … Het klassieke plaatje.  Symbool voor de Vader en de Moeder staan de Leeuw en de Leeuwin. Dat mijn personage oorspronkelijk uit Aymun – lees: Egypte – kwam, deed me meteen wat rechter z...

Met veel emotie komen ze over de meet boven op de Passo dello Stelvio, de op 2758 meter hoogte gelegen bergpas in de Italiaanse Alpen die steevast deel uitmaakt van het parcours van de Giro. Zes maanden lang hebben de diabetespatiënten hard gewerkt om zichzelf en hun ziekte vandaag te overwinnen. Het is een mooi initiatief van de Diabetesliga dat een gezonde en sportieve levensstijl wil promoten.  Partner van het initiatief is de Deense farmareus Novo Nordisk, die gespecialiseerd is in diabetesmedicijnen. De uitzending op de VRT lijkt wel één lange promospot voor het bedrijf, met zelfs product placement voor de diabetesmedicijnen die Novo Nordisk op de markt brengt. Het logo van het bedrijf is constant prominent in beeld, op de truitjes van de deelnemers, op de banners langs het parcours. Dat logo trekt meteen mijn aandacht want het toont een koe met tussen haar horens de zon. Koeien met de zon tussen hun horens, zoveel zijn er daar niet van. Het is de typische vorm van Hathor...

Yza neemt ons mee in een meditatie die ons helemaal opnieuw zal opladen. Het is de bedoeling dat we pure extase gaan binnenhalen. Als je dus wat liccht wordt in je hoofd, een beetje euforisch wordt of zelfs een zoete smaak in je mond krijgt, dan is dat helemaal normaal. Elke keer als je deze meditatie doet, word je vanzelf helemaal happy :-) Waarom de meditatie vier slangen in zijn naam heeft, weet ik niet, want ik zie er maar twee. Een gouden en een zwarte slang kronkelen rond mijn ruggengraat omhoog. Het zijn dunne slangen, van het genre adder, maar wel lang. Ik zie hun schubben glanzen terwijl ze traag omhoog kronkelen. Boven in mijn hoofd zit een kelk. De slangen kronkelen rond de kelk en leggen dan hun kop op de rand. De gele of gouden slang sist naar mij. Ik zie haar geopende bek van heel kortbij. Ze heeft een rare driehoekige kop. Het lijkt alsof ze me wil afschrikken. In mijn zonnevlecht zit een bal van vuur, als een kleine minizon. Het vuur laait op, naar omhoog, als we ...

De Egyptenaren zagen hun lichaam als een samengaan van negen verschillende entiteiten die nauw met elkaar zijn verbonden: Khat of Kha is het fysieke lichaam. Ka is een soort van “astrale” dubbelganger, die bij leven in het lichaam woont, maar bij sterven vrijkomt en andere vormen, zoals beelden of beeltenissen van de overledene binnen kan treden. Ba is wat wij de ziel of de innerlijke identiteit of bewustzijn noemen. Akh is onze goddelijke essentie, een onvergankelijk spiritueel lichaam dat de mogelijkheid heeft om volledig aan het aardse rijk te ontsnappen en tussen de sterren te verblijven, en die zelfs voorbij te gaan. Dit is het middel waarmee we goddelijk inzicht en wijsheid verwerven. Sekhem is een soort van levenskracht, als het “etherisch” lichaam dat de materie van de Khat bezielt. Ab is iemands moreel bewustzijn. Sahu is het intellect en de wil. Khabit is een soort van schaduw, te vergelijken met Ka maar toch nog anders. Duat is de geestenwereld. Dit is zowel de o...

Na een avond waarop (L)una ons meer vertelde over Cerridwen, was het nu de beurt aan Yza om ons tijdens de covenbijeenkomst van Amma Devi mee te nemen naar Egypte, voor een interessante inkijk in de Egyptische godenwereld. De mythe van de vijf Egyptische goden en godinnen waar Yza een band mee voelt begint bij de jaloezie van Re, de zonnegod. Hij was zo jaloers dat Nuit, de hemel, zo dicht bij haar geliefde en broer Geb, de aarde, was dat hij aan Shu, de lucht, de opdracht gaf om de twee geliefden te scheiden. Wat Re niet wist, is dat Nuit zwanger was. Ze riep de hulp in van Thot, de god van de magie. Thot liet zijn magie werken op de maan en zorgde voor vijf extra dagen die tot dan nog niet bestonden, zodat Nuit de tijd had om haar kinderen te baren. Nuit kreeg elke dag een kind: Osiris, Horus de Grote (de man met het havikshoofd), Set, Isis en Nephtys. En zo kwamen deze vijf Egyptische goden en godinnen op aarde. Horus de Grote is niet te verwarren met Isis’ zoon Horus. Nadat die...

Ik heb wel iets met bijen ook al staan er geen bijenkorven in onze tuin. Wij hebben maar een piepklein tuintje, een lapje grond van vijf meter op vijf of zoiets, maar als ik er iets in zie rondvliegen dat nog maar vanuit de verste verte geel en zwart is, dan ben ik helemaal in de wolken. Dit jaar laten ze op zich wachten. Nochthans staan de reukerwten helemaal vol paarse bloemetjes en ook de witte bloemetjes van de uien die ik vorig jaar heb geplant zijn veelbelovend. Blijkbaar nog net niet veelbelovend genoeg, jammer genoeg :-( In De Standaard lees ik een recensie over “ Het lied van de honing ”, een boek van de Zwitserse auteur Ralph Dutli over de stempel die bijen hebben gedrukt op onze cultuur en kunst. Het is niet voor niets dat ooit het voorstel werd gelanceerd om de West-Europese honingbij of Apis mellifera op de lijst van het UNESCO werelderfgoed te zetten! Zo’n bijenkorf zit verdomd goed in elkaar qua structuur en wij associëren bijen dan ook haast altijd met vlijt en gem...

Tijdens de vuurmeditatie gisteren kreeg ik via de zon boven ons een massieve hoeveelheid energie binnen, die via het vuur in ons midden de hele coven – nu ja, we zijn maar met z’n vieren – in vuur en vlam zette tot we samen een rad van vuur vormden. Ik dacht dat dat een symbool voor vrouwelijkheid was, maar dat blijkt niet zo expliciet :-) Tegenwoordig wordt het in de astronomie gezien als het symbool voor de planeet Aarde. Je kan natuurlijk argumenteren dat het frappant is dat dit teken zo prominent naar voor komt bij een ritueel dat tot doel heeft om banden binnen een coven te smeden, met in het achterhoofd de idee dat de aarde vrouwelijk is, Gaia, de oermoeder. Nog veel frappanter vind ik echter dat dit symbool nog steeds een zonnekruis wordt genoemd. Zo’n kruis in een cirkel heeft haast een vaste stek in de symbolen van prehistorische culturen uit de periode van het einde van het Stenen Tijdperk, zo rond 10.000 voor Christus, tot in het Bronzen Tijdperk. Historici weten niet hel...

Boris is dood. Toen ik hem gisteravond binnen riep nadat ik terug kwam van de Clanmoeders workshop, hoorde ik hem miauwen in de tuin van de buren. Ik kon hem niet zien in het donker – het heeft ook nadelen om een zwarte kat te hebben – en hij wilde niet over de draad springen. En dus liet ik hem een nachtje buiten slapen. Deze morgen zag ik zijn zwarte staart onder een speeltuig van de buren uitkomen. Hij reageerde niet toen ik hem riep en dus ging ik aanbellen bij de buren om hem in hun tuin te komen vangen. Hij lag dood op zijn zij. Er was niks speciaals aan hem te zien, maar ik voelde me meteen schuldig. Ik had moeten weten dat er iets niet klopte toen ik hem hoorde miauwen: voor de stilste kat ter wereld klonk dat gisteren behoorlijk luid. Volgens de dierenarts was het waarschijnlijk een bacteriële infectie die uit de hand gelopen was. Deze morgen trof het me pas: de eerste Clanmoeder had me gisteren als symbool een kat gegeven. Net de dag dat ik een kat cadeau kreeg, ging m...

Dries is helemaal gefascineerd door mummies sinds we twee jaar geleden de stop motion animatiefilm "Het verhaal van Halloween" in huis haalden, waarin alle klassieke Hollywood-monsters hun opwachting maken. Het is niet voor niets dat hij gisteren op het turnfeest voor de allereerste keer enthousiast meedolde over het podium, op de tonen van het mummielied van Samson en Gert en wapperend met zijn witte windels! En uiteraard staat er een ruime selectie uit de nieuwe Playmobil-reeks met pyramides en sarcofagen op de brief naar Sinterklaas :-) Ik had dan ook een verrassing voor onze kleintjes in petto: vrijdagavond bezochten we met de hele familie de tentoonstelling over het graf van Toetanchamon op de Heizel in Brussel. Howard Carter bestudeert de mummie van Toetanchamon De expo neemt ons mee naar 1922, het jaar waarin Howard Carter het graf van de jonge farao ontdekte. We kijken als het ware door zijn ogen: Carter was zeer nauwkeurig in zijn schetsen en notities, en op bas...

Mijn liefste en ik hebben er een paar daagjes Frankrijk op zitten. We waren naar ginder getrokken voor nog een rollenspelevent(je) dat werd georganiseerd in het buitenhuis van de ouders van een vriend van ons. Zij hebben begin van de jaren tachtig in Pousseaux, een boerengat op de grens van de Bourgogne, een klein vervallen kasteeltje gekocht om dat vervolgens met veel liefde samen met hun vier zonen op te knappen in evenzovele jaarlijkse werkvakanties. Nu is het nog steeds een klein vervallen kasteeltje :-) maar eentje met zoveel charme dat je de gigantische duizendpoten die op spinnenjacht gaan er met plezier bij neemt. Dat komt omdat de vrouw des huizes het "Château des Belges" ingericht heeft met alles wat ze op de wekelijkse inboedelverkopen op de Vrijdagmarkt in Antwerpen op de kop kon tikken en dat een beetje aan het interbellum doet denken. Het resultaat is een rommelige jaren twintig bric à brac die vreemd genoeg helemaal niet chaotisch aandoet maar je he...