Webmaidens Grimoire

Deze laatste covenbijeenkomst van het jaar zouden we doorbrengen met het element aarde, meteen ook onze laatste stop in het jaartraject rond de elementen dat we het afgelopen jaar hebben afgelegd. En omdat het geplande open Yule-ritueel van Fjierra door onvoorziene medische omstandigheden niet langer kon plaatsvinden, beslisten we om deze bijeenkomst voor één keer ook open te stellen voor de meisjes van de Tuatha lesgroep en er meteen ook een bescheiden Yule-viering aan te hangen. Een avond rond het element aarde zonder effectief aarde op het altaar zou een beetje raar zijn, en dus hadden we allemaal een beetje aarde meegebracht. Dat zouden we gebruiken in ons magisch werk vanavond. Met de aarde die we hadden meegebracht in onze handen, reisden we met de hulp van Amara Fay’s stem naar beneden, door een gat in de aarde tussen de wortels van een grote boom in een winters landschap. Beneden in de aarde was een holletje dat perfect paste. Het voelde helemala niet claustrofobisch, eerder al...

 “Kijk nu eens, mama, blauw zout!” Kaat hield verwonderd de zoutmolen omhoog. Mijn kruidenkast ontploft zowat en daar staan al behoorlijk wat verschillende soorten zout in, van gewoon tafelzout en grof zeezout over keltisch zout, roze himalayazout, geroookt zout tot mediterraanse en Zuid-afrikaanse zoutmixen. Maar blauw zout, neen, daar had ik nog niet over gehoord.Nieuwsgierig nam ik de zoutmolen aan en jawel, tussen de witte zoutkristallen zaten ook blauwe kristallen. Het ging om zogenaamd Perzisch blauw zout. Dat zout blijkt één van de zeldzaamste zouten in de wereld te zijn omdat het maar in één specifieke zoutmijn in het noorden van het huidige Iran te vinden is. En nu lag het daar zomaar in de rekken van de Aldi ... Perzisch blauw zout is een steenzout. Er zijn twee soorten zout: zeezout en steenzout. Zeezout komt - de naam zegt het al - uit de zee terwijl steenzout gedolven wordt uit mijnen. In vroeger tijden haalde men het zout vooral uit de zee. Men liet zeewater verdampen...

Het is donker. Aan weerskanten van het pad steekt het donkere silhouet van de besneeuwde dennen af tegen de nachtelijke hemel. Die is diep donkerblauw en bezaaid met sterren. Het is winter en het is koud. Ik kan de wolkjes zien die ik uitblaas.  Ik loop op een pad, onderweg om kennis te maken met de spirit van het element aarde en hem om zegeningen te vragen. Kaat en ik hebben net een vraag op een papiertje gezet en die tijdens het ritueel van Elenor in een appel gestoken, op de plek waar de zaadjes zitten, en die gaat achteraf de aarde in, zodat onze wensen kunnen ontkiemen.  In de verte zie ik iemand aankomen. Het is donker, dus ik kan niet goed zien wie het is. Als we dichter bij elkaar zijn gekomen, moet ik onwillekeurig lachen. Voor me zie ik een faun, met hoorntjes en bokkenpootjes. Komt het nu door het winterse sneeuwlandschap rondom ons of omdat ik bezig ben met de voorbereiding van een wintervisualisatie voor de volgende covenbijeenkomst, ik weet het niet, maar met zi...

Elenor neemt ons voor de derde keer dit jaar mee op een reis naar de elementen. Morgen is het herfst, de periode die overeenkomst met het element water, en het weer werkt helemaal mee want het is al dagen nat en grijs.  Corona is nog niet weg en dus is het ook deze keer een RAT met achteraf een gezamenlijke nababbel in Jitsi. We blijken maar met ons drietjes te zijn en dan reken ik Kaat mee, die mee op reis is gegaan hier aan de grote tafel in de living, om kennis te maken met de spirit van het element water. Ik ben elke keer weer verbaasd over de rijkdom van haar innerlijke wereld en zoiets als deze reis is iets waar ze zeker mee weg kan.  Elenor vraagt ons om stil te staan bij die aspecten van het element water waar we extra steun bij nodig hebben. In het midden van ons altaar – aka de grote tafel – zetten we een “bron”, een schaal water. Daar gaan we straks letterlijk onze wensen of smeekbede of hoe je het ook noemt “te water laten”. Lenor doet het met drijfkaarsjes, maar w...

Ik sta op het pad. Het is avond, de zon staat niet op haar hoogste punt zoals ik had verwacht maar op het punt om onder te gaan. Ze hangt als een grote oranje halve bol aan de horizon. Tegen de achtergrond van die grote halve zon die zachtjes achter de horizon zakt, zie ik een ruiter die in volle galop het pad komt afgestormd. Ik kan hem niet goed zien in detail, want de zon schijnt toch nog fel in mijn ogen. Ik moet mijn ogen dichtknijpen tegen het licht om de ruiter te zien. Wat ik wel zie is het grote vlammende zwaard dat hij in zijn rechterhand draagt. Met de linkerhand heeft hij de teugels van zijn paard vast. De man doet zijn ewaard naar beneden en in volle galop haalt hij het door de planten die aan mijn linkerkant van het pad staan. Die worden een vuurzee. Ik zie alleen nog het oranje en geel van het vuur, en van de ondergaande zon, en het zwarte silhouet van man een paard die er zwart tegen afsteken. De hele wereld bestaat enkel nog uit vuurkleuren. Ondertussen sta ik stil op ...

Elenor had ons uitgenodigd om dit jaar in een aantal bijeenkomsten contact te maken met de spirits van de elementen, met als start deze lente de spirit van het element Lucht. Ze had speciale elementenkoorden gemaakt voor heling en magisch werk met de elementen en wilde die laten wijden door de elementen, en maakte er dan meteen maar een reeksje van voor de rest van de coven ook, wat ik een superinitiatief vind. Omdat we nog altijd in lockdown zitten vanwege de coronacrisis, maakten we er noodgedwongen een RAT (ritual apart together) van, dat we samen apart konden uitvoeren wanneer het voor ons het beste uitkwam. Als afsluiter hadden we afgesproken voor een virtuele nabespreking en cake&wine - hoera voor Jitsi! Ik had met het ritueeltje gewacht tot het weekend. Het beloofde prachtig weer te worden en dan kon ik dat meteen buiten doen, wat toch anders is, zelfs al was het maar in mijn tuintje van een voorschoot groot. Het was echt warm- spaghettibandjesweer! - en dus zette ik me ...

Sorita d’Este is super enthousiast als het over Hekate gaat, de godin van het kruispunt. Ik heb haar workshop rond Hekate als allereerste geprogrammeerd op PaGE2016. Het kruispunt staat immers niet alleen letterlijk voor een kruispunt, maar ook een figuurlijk kruispunt waar verschillende mensen, culturen, religies en tradities elkaar kruisen, ontmoeten en ook kruisbestuiven. Nadat ze ons een heleboel heeft verteld over de godin, doen we de lichten uit, steken  de (nep)kaarsen en de wierook aan en neemt ze ons mee in een klein ritueel voor Hekate. We sluiten onze ogen en ademen diep in en uit. Heel langzaam gaat onze adem, onze longen in en dan weer uit. Mijn adem is een klein vuurslangetje dat naar binnen glipt als ik inadem en weer naar buiten komt als ik uitadem. Elke keer als ik uitadem zie ik dat hij groter is geworden. Als ik inadem voel ik hoe hij door heel mijn lijf kronkelt met zijn vuurtongen en als ik uitadem is hij weer groter geworden. Hij ziet er een beetje uit al...

De zomerzonnewende De Kelten verdeelden het jaar in twee helften, een donkere helft en een lichte helft. Samhain was de start van de donkere helft, Beltain het begin van de lichte helft. Tussen die twee 'deuren' kwamen nog Imbolc en Lughnassadh, zodat het jaar netjes in vier was verdeeld. De eveningen en zonnewendes verdeelden die kwarten nog eens verder op. In tegenstelling tot de heksen van vandaag vierden de Kelten dus maar vier jaarfeesten en daar was Litha niet bij, al ging de zomerzonnewende nu ook niet ongemerkt voorbij. Het zijn de Saksen – een groep van Germaanse stammen uit Duitsland die vanaf de 5de eeuw na Christus binnenvielen in wat nu Groot-Brittannië is – die het Germaanse feest van midzomer zoals we dat nu kennen meebrachten naar de Britse eilanden, waar het uiteindelijk zijn plaats vond in de Engelse tradities. Volgens de angelsaksische monnik Bede – de vader van de Engelse geschiedschrijving (8ste eeuw na Christus) en ook de enige bron die de Germaanse g...