Onder de hoede van Haar moederlijke hand (doopviering)
Gisteren waren we uitgenodigd op het doopfeest van het zoontje van vrienden van ons, in de Sint-Catharina kerk hier op 't Kiel. Zo'n klein babietje, dat doet je toch iets. Ik heb zelf twee schatten van kinderen en op de ene of de andere manier vergeet je hoe klein ze ooit waren. Kaat was een prematuurtje en paste nauwelijks in mijn hand. En als je ze dan nu ziet rondspringen, dan denk je eigenlijk nooit terug aan van hoe ver ze eigenlijk gekomen is. Toch betrap ik mezelf er soms op dat ik naar mijn kleintjes aan het kijken ben met een gevoel van ontzag. Dat gevoel van verwondering om dat nieuwe leven, dat zomaar uit het niets is ontstaan, dat gaat hopelijk nooit weg. Het is fascinerend, zo'n kleintje, alsof de wereld elke keer een beetje opnieuw begint. Het geeft je ook een goed gevoel, net alsof je zelf een beetje opnieuw geboren wordt, want je herkent jezelf in je kinderen en je weet dat je door hen en in hen een deeltje bent van een lange ketting van leven die verder g...