Webmaidens Grimoire

Eirinn heeft ons uitgenodigd om een jaar lang samen met haar de seizoenen te vieren. Samen met een groep gelijkgestemde vrouwen wil ze samenkomsten organiseren met overdag samen koken en voorbereiden en dan ’s avonds een Keltisch geïnspireerde ceremonie. Vandaag vierden we de lente en het ontwaken van de natuur en het ontkiemen van wat we hebben gezaaid. Ter voorbereiding liet ze ons een kwartier lang fantaseren en schrijven over hoe we ons ideale leven zouden zien. Dat waren de kiemen, die nu met deze ceremonie verder zouden kunnen groeien in de vruchtbare aarde waar we ze vandaag in zouden stoppen. Tijdens de ceremonie neemt Eirinn ons mee naar de anderwereld, waar we de zaadjes die we hebben geplant kunnen opgraven om de kiemen licht te geven. We moeten één van onze voorouders uitnodigen om mee te reizen (wat ik om de ene of de andere reden prompt vergeet) en verbinding maken met één van de typische Keltische dieren – zalm voor wijsheid, beer voor kracht, paard voor levensenergie en...

In 2016 hielden we met Samhain een voormoederritueel waarbij we samen een voormoederkleed maakten met daarop de namen van onze voormoeders, niet alleen onze grootmoeders en overgrootmoeders maar ook vrouwen die ons inspireren en waar we een voorbeeld aan nemen zoals Ruth Bader Ginsberg. Sindsdien schrijven we elk jaar met Samhain op dat kleed de namen bij van de vrouwen die ons dat jaar zijn ontvallen of waarvan iemand in de coven vindt dat ze erop moeten komen. Tijdens het jaar worden de namen bijgeschreven op een briefje dat netjes mee in het kistje gaat waarin het kleed wordt bewaard. Op Samhain krijgen de vrouwen op de briefjes dan een plekje op het voormoederkleed. Ook de vrouwen wiens naam al op het kleed staan worden niet vergeten. Elke naam wordt uitgesproken en krijgt een likje alcohol om hem te voeden. Zo worden deze fantastische vrouwen herdacht en blijven ze in onze herinnering. Er staan best bekende namen tussen, maar in de dood zijn ze allemaal gelijk. Al deze vrouwen zi...

Omdat Fjierra laat moest werken, had ze me gevraagd of ik de les van deze week van onze lesgroep Tuatha van haarf wou overnemen. De meisjes zitten midden in het hoofdstuk divinatie en het was de bedoeling dat ze verder zouden oefenen met hun eigen favoriete manier van divineren.  Nu is divinatie niet echt mijn ding, ook al heb ik veel te veel orakelkaarten (zoals ik van alles te veel heb, zou mijn liefste zeggen :-)). Maar alleen decks waarvan ik het artwork zo mooi vind, of de obligate Lenormandkaarten natuurlijk. Ik wilde dus graag toch iets extra's doen, en omdat het de periode bij uitstek is om met de voorouders te communiceren, wilde ik hen naar de anderwereld laten reizen om daat met de hulp van de kaarten of een andere divinatietool een boodschap laten vragen aan hun voorouders. En hen meteen een klein beetje meegeven hoe je met je voorouders kan werken.  Nadien was er nog wat tijd over en hadden we het nog even over de spirituele kant van de runen, hun link met de myth...

Nog even en we vieren weer samen Samhain. Het wordt kouder, de bomen verkleuren, het groen van de planten in de tuin sterft af. Het is de periode van het jaar waarop de dood zichtbaar wordt in de wereld rondom ons. Geen toeval dus dat dit ook de periode is waarin we de doden en onze voorouders herdenken. Wij heksen doen dat niet alleen met Samhain. Bij alle rituelen die we doen, nodigen we onze voorouders uit om naast ons in de cirkel te staan. Door die band elke keer te bevestigen, bouwen we een relatie op. We kunnen hen vragen om raad, bescherming en hulp. Waar dat tijdens het jaar soms nogal abstract klinkt, wordt het met Samhain persoonlijk. We maken één op één contact met overleden geliefden of mensen die we bewonderen en staan stil bij de pijn die het verlies van ons brengt.  Langs de andere kant tonen we ook onze dankbaarheid voor wat we van hen hebben mogen ontvangen, want zij leven voort in de persoon die we dankzij hen zijn mogen worden. Zelfs als we gepassioneerd bezig z...

Eerder dit jaar kocht ik mijzelf een yoghurtmachine. Sindsdien maak ik zo ongeveer om de week een nieuwe batch yoghurt. Ik hou van de volle romige smaak die de yoghurt heeft. Zelfs zonder suiker vind ik hem lekker. Het heeft nochtans heel lang geduurd eer ik die omslag maakte want mijn oudste herinneringen aan het witte goedje zijn niet echt positief en lange tijd moest ik er niks van hebben.  Toen ik nog een kleuter was, kwam de melkboer nog elke week melk en andere zuivelproducten aan de voordeur zetten. Ook yoghurt. Die zat in grote glazen flessen en elke ochtend goot mijn moeder een flinke scheut in een soepkom voor bij het ontbijt. Ik vond het walgelijk, al de bruine suiker ten spijt die mama eronder mengde om de zure smaak te camoufleren. Het was geen succes. Toen ik een tiener was - en nog steeds niks moest weten van witte yoghurt - ging ik regelmatig met mijn grootouders mee naar Frankrijk, op familiebezoek. Onderweg naar mijn oom en tante die in het zuiden wonen, gingen we...

Ik had de kinderen beloofd om tijdens het krokusverlof een dagje op uitstap te gaan, maar er lag weer zoveel werk op de plank dat het er bijna niet van was gekomen tot Kaat me fijntjes wees op de Museumpas die tot nu toe ongebruikt was gebleven. En dus sprongen we deze woensdagnamiddag in de auto op zoek naar wat cultuur. Gelukkig was ik iets minder impulsief dan anders geweest, want de Ensor-tentoonstelling die ik vaagweg in gedachten had gehad bleek nog niet open :-). Dus trokken we naar Tervuren, met in het achterhoofd dat we nadien nog even konden binnenwippen bij oma en opa. Ik wip daar wel eens vaker binnen, maar de kinderen komen er niet zo veel. Mijn moeder zou in de wolken zijn. Ik was al jaren niet meer in het Afrika Museum geweest. Het museum had een fikse renovatie achter de rug en ik was benieuwd of er nog iets van de charme van die ouderwetse negentiende-eeuwse sfeer overgebleven zou zijn. Ik herinner me nog hoe mijn tien jaar jongere broertje en zusje – we noemen hen som...

Het is bijna Samhain en dus was het maar toepasselijk dat we tijdens deze covenbijeenkomst van oktober rond de voorouders zouden gaan werken. Wie voorouders zegt, denkt meteen ook aan stambomen en dus was het geen verrassing toen Aurora, die de avond had voorbereid, ons vertelde dat ze daar iets mee zou doen. Aurora is een gepassioneerde hobby-genealoog, een passie die ze vijf jaar geleden bij Arcadia heeft opgepikt notabene,bij een opdracht rond Samhain. Ze duikt regelmatig de (online) archieven en registers in om haar stamboom te completeren. Elke nieuwe naam die ze toevoegt aan haar stamboom heeft ze zelf opgezocht en gecontroleerd. Respect! Ze liet ons kennis maken met Geneanet en Myheritage , al hadden die voor mij niet echt veel geheimen. Onze familie is goed vertegenwoordigd op de online genealogiewebsites. Mijn overgrootvader langs moederskant was zeer gerespecteerd in genealogische kringen en publiceere een hoop artikes en boeken over het onderwerp. En aan de kant van mijn va...

  I am the daughter of a daughter. Who is the daughter of a daughter. Who is also the daughter of a daughter. Some of us are mothersbut all of us are daughters, all birthed through lines that weave back to that First Mother. All connected from the very beginning. All connected in the now. Mothers, Daughters, Grandmothers, Great Grandmothers, Great Great Grandmothers. All daughters born from One. Original. Egg. From One. Original. Woman. So why the separation? Why the animosity toward each other? Why the arguing and fighting, back-stabbing and lack of support? The next time you see another woman, look in her eyes and see the Ancestral Lines – the lines of women – that lead back to you. Where are we going Mother? And how will we get there Sister? By staying connected Daughter and allowing for difference. For we are each one, after all, all Daughters of Daughters of Daughters of our One Mother.'' ~ Arlene Bailey ©2020, “The Daughter Line” The Sacred Wild, Re-Membering the Wild Sou...

In mijn hoofd ben ik nog altijd zestien, dat meisje van Wezembeek, de dochter van mijn ouders, een humeurige moeder die kettingrookte en de krant las in de zetel, en een vader die bijna nooit thuis was en àls hij thuis was ons het liefst allemaal in de auto laadde en weer weg was. Er loopt een onzichtbare draad tussen wie ik ben, nu, op dit moment, en dat zestienjarige onzekere meisje van toen. Hoe je het ook draait of keert, die onzichtbare draad zit stevig verankerd in mijn hoofd, mijn herinneringen, mijn emoties, mijn onbewuste handelingen ... al die dingen die mij maken tot wie ik ben. Hij mag dan rafelen of uitrekken, knappen doet hij nooit. Dan besef je dat die ene rode draad maar een draadje is in een groter geheel, en dat je kinderen ook zo'n draad hebben, dat je dochter ook de dochter is van haar ouders, van mij en mijn liefste, en misschien ooit ook op een zondagochtend in bed ligt na te denken over de geschiedenis van de mensheid, dat één groot weefsel is van ouders en k...

De winter is een periode waar ik moeite mee heb. Het ligt volgens mij aan de kleur van het licht, of gewoonweg het ontbreken van licht. Vroeg opstaan is al niet mijn ding, laat staan opstaan in het donker! In dat donker hangt een soort van zwaarte, alsof alles stil staat en aan het wachten is op wat gaat komen, en in zekere zin is dat natuurlijk ook zo. Als je het bekijkt vanuit de cyclus van planten en oogsten, dan is het nu inderdaad wachten tot de zaden kiemen voor de volgende oogst en ondertussen teren op wat nog overschiet van de vorige.  De winter - en midwinter in het bijzonder - is dus een overgangsperiode, waarin we op de schraag zitten tussen twee oogsten. Het is de periode waarin we zelf ook stil zitten, de tijd hebben om te mijmeren, terug te blikken naar het afgelopen jaar en daar lessen uit te trekken, en vooruit te kijken naar het volgende, blij dat we lekker warm en comfortabel binnen zitten, beschermd tegen de koude en de schone maar verraderlijke grillen van de wi...