Webmaidens Grimoire

Ik snuif met gesloten ogen de geur in van de wagen waar ik net ben ingestapt. Het is de geur van nieuw, die typische geur die maar heel eventjes blijft hangen. Die geur is een combinatie van vluchtige organische stoffen die vrijkomen uit materialen als leer, lijm, plastic en verf. Puur chemie dus maar wel zo lekker. Geur heeft een directe, krachtige invloed op je brein. Uit onderzoek blijkt dat de hersengolven in je hersenen veranderen zodra je iets ruikt. Dat komt omdat je reukzin het enige zintuig is dat direct verbonden is met het zogenaamde limbisch systeem, het gebied in je hersenen voor emoties en herinneringen. Geur kan dus onbewust je stemming beïnvloeden, stress verminderen (denk aan de kalmerende geur van lavendel), je concentratie en focus verhogen (citrus!) en levendige herinneringen ophalen. De geur van nieuw is zo’n kenmerkende geur omdat zo’n nieuwe wagen kopen spannend is en een positie gevoel geeft. Je krijgt er dus een dopamineshotje van :-). Vandaar dat lekker gevoel...

Gelukzaligheid. Dat is het gevoel van algemeen welbehagen dat je overvalt als je gestreeld wordt. Je zou er bijna bij gaan spinnen als een kat! De Zweedse neurofysioloog Yngve Zotterman vond al in 1939 een soort van  ‘aaineuronen' bij katten. Dat zijn een soort van zenuwcellen in de huid die een signaal naar de hersenen sturen als ze worden aangeraakt. Als ze worden geactiveerd ervaar je dat als een liefkozing en worden gevoelens van angst en agressie onderdrukt. Aaien vinden katten dus heel fijn. En mensen ook. Wij hebben ook aanrakingsgevoelige neuronen in ons vel die die gelukzaligheid triggeren als iemand zachtjes over ons vel strijkt. We kunnen enorm genieten van het gevoel van het bubbelende water in het bubbelbad of van het zachte kietelen van babyhandjes op zoek naar houvast. Ons vel zit dan ook vol met zenuwuiteinden waaronder dus ook een pak aaineuronen. Die reageren heel anders dan de andere zenuwuiteinden: ze worden geprikkeld bij een heel lichte aanraking, maar...

Ik weet nog hoe ik toen ik klein was bij mijn grootouders in Waterloo stiekem ging ruiken aan de platenspeler in de living. Daar kwamen we eigenlijk haast nooit, behalve als mijn grootvader 's avonds thuis was, onder de leeslamp ging zitten en ons Time Life-gewijs meenam naar de wereld van George V - "George de fifhhhh" - en treinenbouwer Stephenson. Raar maar waar, die platenspeler rook naar appels en die geur zorgde voor een algemeen gevoel van welbehagen. Als ik nu appels ruik, moet ik dus soms denken aan die warme zomerdagen van weleer, toen wij als kind bij mijn grootouders logeerden en hele dagen buiten speelden... Ik lees in de krant een commentaar bij "Geuren", het nieuwe boek van de Franse schrijver Philippe Claudel. In dat boek vertelt hij het verhaal van zijn jeugd aan de hand van een zestigtal geuren. Geuren zijn inderdaad een soort van teletijdmachine die ons bij het minste vleugje terugbrengen in de tijd. Het lijkt soms wel of we geuren enkel ...

Gisteren waren we uitgenodigd op het doopfeest van het zoontje van vrienden van ons, in de Sint-Catharina kerk hier op 't Kiel. Zo'n klein babietje, dat doet je toch iets. Ik heb zelf twee schatten van kinderen en op de ene of de andere manier vergeet je hoe klein ze ooit waren. Kaat was een prematuurtje en paste nauwelijks in mijn hand. En als je ze dan nu ziet rondspringen, dan denk je eigenlijk nooit terug aan van hoe ver ze eigenlijk gekomen is. Toch betrap ik mezelf er soms op dat ik naar mijn kleintjes aan het kijken ben met een gevoel van ontzag. Dat gevoel van verwondering om dat nieuwe leven, dat zomaar uit het niets is ontstaan, dat gaat hopelijk nooit weg. Het is fascinerend, zo'n kleintje, alsof de wereld elke keer een beetje opnieuw begint. Het geeft je ook een goed gevoel, net alsof je zelf een beetje opnieuw geboren wordt, want je herkent jezelf in je kinderen en je weet dat je door hen en in hen een deeltje bent van een lange ketting van leven die verder g...

Anthea en Mireille hadden vanavond een verrassing voor ons in petto, en dat mochten we letterlijk nemen. Nadat we ons eerst konden ontspannen in de tuin na een drukke werkdag – het geluid van zingende vogels zacht kabbelend water op de achtergrond, heerlijk! – werden we allemaal geblinddoekt en één voor één voetje voor voetje mee naar boven genomen, waar we op kussens op de grond mochten gaan zitten. Het menselijk lichaam is toch een raar ding. We vinden het allemaal vanzelfsprekend dat we kunnen horen, zien en voelen, maar dat is het eigenlijk helemaal niet. Zoals ik het voel – what’s in a name :-) - zorgen je zintuigen net voor al die ervaringen die je plaats binnen de wereld bepalen. Het gevoel van de zon op je vel, van het gras onder je voeten, de smaak van chocolade, ... het zijn allemaal kleine dingetjes die je leven naar omhoog tillen, als je begrijpt wat ik bedoel. Van zodra één van je zintuigen het laat afweten, probeert je lijf dat te compenseren. Al je andere zintuigen v...