Webmaidens Grimoire

De winter is een periode waar ik moeite mee heb. Het ligt volgens mij aan de kleur van het licht, of gewoonweg het ontbreken van licht. Vroeg opstaan is al niet mijn ding, laat staan opstaan in het donker! In dat donker hangt een soort van zwaarte, alsof alles stil staat en aan het wachten is op wat gaat komen, en in zekere zin is dat natuurlijk ook zo. Als je het bekijkt vanuit de cyclus van planten en oogsten, dan is het nu inderdaad wachten tot de zaden kiemen voor de volgende oogst en ondertussen teren op wat nog overschiet van de vorige.  De winter - en midwinter in het bijzonder - is dus een overgangsperiode, waarin we op de schraag zitten tussen twee oogsten. Het is de periode waarin we zelf ook stil zitten, de tijd hebben om te mijmeren, terug te blikken naar het afgelopen jaar en daar lessen uit te trekken, en vooruit te kijken naar het volgende, blij dat we lekker warm en comfortabel binnen zitten, beschermd tegen de koude en de schone maar verraderlijke grillen van de wi...

Amara Fay maakt de wondersmooiste dingen. Haar teddyberen bevolken een heel eigen wereld en wat ze uit haar handen laat komen is van een spirituele verfijndheid waar je stil van wordt. Tijdens deze covenbijeenkomst wilde ze ons meetrekken in dat creatieve bad, zodat we zelf ook die creatieve drive kunnen voelen en vertalen naar een concreet kunstwerkje. Creatie door meditatie en verbondenheid, daar gingen we voor. MEDITATIE: EN EEUWIG ZINGEN DE BOSSEN Ik sta in een dorp. Het ziet er zo’n beetje uit als de echte versie van de Efteling, een dorp zoals alleen Anton Pieck het zou kunnen tekenen. Op het dorpsplein staat een dikke boom met ritselende bladeren, met onder de boom, tegen de stam, een bankje. Dit is het Arcadia dorp! Er staan verschillende huizen, niet allemaal dezelfde stijl, maar wel allemaal in die typische sfeer van Anton Pieck. Verderop, aan de rand van het dorp, kan ik het woud zien. Het ziet er een donker bos uit, met dennenbomen die heel dicht op elkaar staan. Het ziet e...

Het zal wel de tijdgeest zijn: nu alles snel snel snel en druk druk druk is, moeten we elk jaar opnieuw weer meedoen met de nieuwste trend om te onthaasten. De afgelopen jaren deden we aan konmari, hygge, lagom en het iets morbidere döstädning, allemaal manieren om van de rommel in ons huis af te komen (al is dat in mijn geval geen onverdeeld succes :-)) en daar komt nu shinrin-yoku bij, een ‘techniek’ om de rommel in je hoofd op te ruimen. Ik heb eens heel hard gelachen toen ik er voor het eerst over las in De Standaard en Time Magazine. Die zogenaamde “nieuwe trend” is immers helemaal niet zo nieuw. Shinrin-yoku betekent zoveel als “een bosbad nemen” en wordt als natuurtherapie al sinds het begin van de jaren 80 ingezet in Japan. Het is inderdaad geen geheim dat je in de natuur begeven heilzaam is voor lichaam en geest, al is dat niet altijd zo gemakkelijk te meten. Het zou alleszins de bloeddruk verlagen, stress doen verdwijnen, je een creatieve boost geven en je algemeen gelukkig...

Ik was vast van plan om net als de vorige jaren op Earth Day een ritueel te doen met de meisjes en jongens van Arcadia die daar zin in hebben, zeker omdat 22 april – de vaste dag waarop Earth Day valt – dit jaar op een zaterdag valt. Jammer genoeg moet ik dit jaar echte werken dat weekend en dus profiteer ik van de covenbijeenkomst van de week ervoor om mijn ritueel alsnog te doen. Ik heb het jobgewijs bovendien zo druk dat ik stiekem opgelucht ben dat ik twee rituelen in één klap kan slaan 😊 2017 is het jaar waarin de Britten de 800ste verjaardag vieren van de Carta de Foresta ofte het “Charter of the Forest”, een addendum bij het bekende Magna Carta. Het Magna Carta was een lange-tanden-deal tussen de Engelse koning en zijn rebellerende edelen, waarbij die laatste meer rechten kregen. Na het ondertekenen van de Magna Carta in 1215 volgde in 1217 een addendum, waarbij ook gewone mensen meer rechten kregen. Dat was het Carta de Foresta, dat in 1225 nogmaals werd uitgegeven met wat a...

Wie aan steencirkels denkt, denkt niet meteen aan België maar aan Groot-Brittannië of Bretagne. Komt dat nu omdat er hier nooit zoveel hebben gestaan of omdat wij Belgen een naarstig volkje zijn dat het zonde vindt om goeie stenen uit een steengroeve te halen als ze zomaar ongebruikt in de natuur staan of liggen? Feit is dat de enige steencirkels in onze contreien waar ik ooit over heb gehoord me bijna per ongeluk ter ore zijn gekomen en niet bepaald gekend zijn bij het grote publiek. Tijdens een open bijeenkomst van de Antwerpse druidengrove Nervii Nemeton vertelde één van de aanwezigen, ook een heks overigens, me over de steencirkel in het Zoniënwoud. Que? Ik was meteen geïntrigeerd, want al woon ik ondertussen al meer dan tien jaar in Antwerpen, mijn Vlaams-Brabantse roots zijn behoorlijk diep geworteld. En het Zoniënwoud, dat is voor mij de rand van Tervuren, Overijse, Hoeilaart. Mijn terroir, quoi. :-) Dat daar een steencirkel zou staan was dus een heel prettige ontdekking! ...

Dan zit je in een hutje in het bos voor een heel weekend en kom je niet buiten. Neen, dat was niet het plan en daarom had Elenor van de gelegenheid gebruik gemaakt om sandpainting in het programma van het Arcadia weekend te steken. In theorie gaat het bij sandpainting – het woord zegt het zelf al – om het tekenen van patronen en tekeningen met gekleurd zand. Zo’n zandschilderingen worden ook wel droogschilderingen genoemd en hebben dikwijls een ritueel doel binnen religieuze of healingsceremonies. De zandmandala’s van de boedhistische monniken zijn een vorm van sandpainting, en daarmee sloot dit ook meteen mooi aan bij de mandala’s die we de avond voordien hadden getekend. Ook de indianen maken zandschilderingen, soms met zand alleen, soms met gewoon alles wat in de natuur te vinden is (en toegegeven, in de Navajo woestijn is behalve zand niet veel te vinden :-)). Dat was ook wat wij zouden gaan doen: een geschikt plekje zoeken in het bos voor onze tekening, in meditatieve toestand...

Na een week van helse stress op het werk na dagen en dagen thuiskomen om elf uur 's avonds, porde mijn wederhelft mij zondagochtend het bed uit. Ik was - jammer genoeg of gelukkig, 't is maar hoe je het bekijkt :-) - vergeten dat ik had beloofd om mee te gaan herfstwandelen met vrienden. Veel liever had ik mij gewoon omgedraaid, het hoofd diep in het kussen geboord, om nog een dag of wat verder te slapen, maar mijn betere helft was onverbiddellijk. Kreunend kroop ik uit bed. Binnensmonds vervloekte ik alle Antwerpenaren om hun verschrikkelijke drang om uurwerken als leidraad te nemen in hun goed geregelde leven, maar na een douche en een sloot thee besloot ik uiteindelijk dat ik wakker genoeg was om het huis te verlaten ... Plaats van afspraak was het park Vordenstein in Schoten, een groene long aan de rand van de stad, dat naar eigen zeggen een oase wil zijn van rust en stilte. Honden zijn er verboden, enkel wandelaars zijn welkom "om het drukke leven van alledag even ...

Woensdag zijn Bart en ik culinair gaan wandelen in het parkbos van het provinciaal groendomein Pulhof in Wijnegem. Ik had die wandeling gezien in de programmabrochure van Terra Nova, een interessant verwenprogramma dat de Provincie Antwerpen deze zomer op poten heeft gezet. Bart had wat aanporren nodig om uit zijn luie zetel te komen, maar hij vond het achteraf gezien ook wel leuk. Het Pulhof is nog maar van deze zomer open voor het publiek. Tot 2006 woonde er nog de oude Mevrouw Ackermans, die het domein bij haar dood aan de Provincie schonk, om er een socio-culturele bestemming aan te geven. Het kasteel moet nog helemaal gerestaureerd worden, maar het park en de prachtige moestuin zijn al open. De wandeling begon al met wat stress, want we deden er niet minder dan vijftig minuten over om van op 't Kiel naar Wijnegem te raken, waarachtig een record! Gelukkig was het gezelschap nog maar net begonnen. Gidsen van dienst waren Simone en haar echtgenoot, allebei bosgidsen van Inverde...