Webmaidens Grimoire

Vorige week was het de Week van de Poëzie. Die Poëzieweek start zoals altijd op Gedichtendag, en loopt de hele laatste week van januari. Net te laat voor Imbolc dus, maar omdat dat het feest van Brigid is, de Keltische godin van de poëzie, werd ik daar toch door geïnspireerd om poëzie in het Imbolc-ritueel te smokkelen. Een gedicht … het klinkt als iets dat moeilijk is, maar iedereen kan hier echt mee aan de slag! We maakten dus een poëtische versie van het klassiek Brigids kruis, waarbij we de zaadjes die we dit jaar in de lente willen planten verwoordden in een pachtig gedicht dat we tot het kruis vlochten. De eerste stap is om na te denken wat die zaadjes precies zijn. Welke nieuwe dingen wil ik tot leven brengen in 2024? Wat wil ik koesteren en voeden om het dit jaar tot bloei te laten komen? Nadat ik daar even over had nagedacht, noteerde ik drie dingen: ENERGIE en PLEZIER NIEUWE DINGEN ONTDEKKEN LIEFDE en GEDRAGENHEID Die drie dingen vertaalde ik in een 15-tal zinnen, die daarna ...

Voor de eerste keer dat we weer een live ritueel deden was er haast geen heuglijker reden te bedenken: een moederschapsritueel voor Aurora. Haar covenzusters van de Amazones coven hadden me uitgenodigd om mee te komen vieren en dat liet ik me geen twee keer zeggen. Niet alleen omdat het zoals gezegd het eerste live ritueel in eeuwen was, maar ook omdat zo’n nieuw kindje eigenlijk altijd een feest is. Aurora woont in een buitenwijk van Wetteren, met een heerlijke stadstuin met een vijvertje en een met wingerd begroeide pergola die zorgt voor lommer, een fijne plek om te genieten van de zomer. Meteen ook de plek voor het ritueel, want corona is er natuurlijk nog altijd en dus was het buiten te doen (heerlijk!) waar de zon onbarmhartig heet brandde (niet altijd even heerlijk :-)).  De vrouwen van de Amazones coven hadden het ritueel voorbereid. Van zodra we met het eigenlijke ritueel begonnen – de Vuurvogel - en een cirkel trokken, voelde ik haar al. Brigandhu stond achter me, haar ha...

Vanmorgen heb ik vijf minuten helemaal niks gedaan. Gewoon in mijn tuin bij de bloemen zomaar wat gestaan. Ik ben weer helemaal opgefleurd. Verder is er niks gebeurd. Dries Desmet, 2013

Consciousness expresses itself through creation. This world we live in is the dance of the Creator. Dancers come and go in the twinkling of an eye but the dance lives on. On many an occasion when I am dancing, I have felt touched by something sacred. In those moments, I felt my spirit soar and become one with everything that exists. I become the stars and the moon. I become the lover and the beloved. I become the victor and the vanquished. I become the master and the slave. I become the singer and the song. I become the knower and the known. I keep on dancing and then, it is the eternal dance of creation. The Creator and the creation merge into one wholeness of joy. I keep on dancing — until there is only … the dance.  Zo vatte Michael Jackson het samen. Die mystieke ervaring waarbij je jezelf bij wijze van spreken eventjes de hemel in danst is moeilijk te  vatten in woorden. Ik moet er elke dinsdag aan denken, als ik Dries ga brengen en halen op de turnes. Elke keer weer ...

Sint-Amands, het graf van Emile Verhaeren. Het was één van de favoriete plekjes van een ex-collega uit de gouden Variety-jaren, en vandaag was het de plek waarop we allemaal samen afscheid van hem namen. Toen Fjierra me vorig weekend belde om te melden dat hij zich van het leven had beroofd, was ik gechoqueerd. In ons hoofd denken we allemaal nog dat we twintig zijn, en het is pas op dagen dat de dood ons op de ene of de andere manier "aanraakt" dat we beseffen dat de tijd ons aan het inhalen is. Hij was een grote luide man, Jo, vol wilde plannen, genre twaalf stielen en dertien ongelukken, die altijd vol optimisme vooruit stormde, maar ik heb toch steeds het gevoel gehad dat hij kwetsbaar was. Het trof me dat de kerk vol zat, zoveel vrienden had hij en toch bleek hij eenzaam. Ik voelde me ongemakkelijk. Hadden we allemaal beter ons beste moeten doen? Het gedicht van Pater Marcel Weemaes dat tijdens de kerkdienst als eerste lezing werd gebruikt, vatte het gevoel perfect sam...

Natuurlijk hebben we schrik, en denken dat het beter is er niet meer aan te denken. Zodat we alleen maar lachend schenken, liefde, wijn, eindeloze nachten zonder schaamte, niet om genot dat vroeger nog verboden was, maar om genot dat later onmogelijk zal worden. Wij zijn de doden van morgen. Opnieuw aarde en water. Natuurlijk hebben we angst. Het valt voor, wanneer we vrijen, dat ik de zachte lijn bekijk van je borst, je linkse. Dan, daardoor, ben ik het bangst. Mijn handen zijn machteloos en tijdelijk. Liefde, ik weet het, duurt het langst. Maar ik vergeet het soms. -- Tom Lanoye "Liquid Paper", uit " In de Piste "

Paddenstoelen hebben geen manieren. Ze duiken zomaar ergens op, zwammen aan één stuk door en nemen niet eens hun hoed af. -- Geert De Kockere (Uit Natuur.blad, het magazine van Natuurpunt, nr. 3 van 2009)