Webmaidens Grimoire

Hekate is de oeroude godin van het kruispunt waar alle wegen naartoe komen en vertrekken. Ze heeft de sleutels van het universum en alle kennis van het universum en het is zij die daar toegang toe kan geven. Ze kent dus haar weg zowel in het liocht als in het duister. Ze is de machtigste onder de godinnen en heeft dus van niemand lessen te krijgen. Toch is ze één van de zachtaardigste godinnen die er zijn. Het is bijvoorbeeld Hekate die Persephone de weg wijst in de onderwereld en aan Demeter vertelt waar haar dochter is. Sinds 2009 wordt elk jaar tijdens de volle maan van mei een ritueel georganiseerd, wereldwijd, om Hekate te eren. Daar hebben wij vorig jaar ook aan meegedaan en ook dit jaar willen we Hekate eren.   Altaar van het open ritueel voor Hekate: Her Sacred Fires in Sandringham, Victoria (Australië) in 2013 . Let op de grote sleutel ... Klaar zetten van het altaar en aansteken van de kwartierkaarsen We zetten twee altaartjes klaar: één altaar in het midden ter ...

In tegenstelling tot wat veel mensen denken is Ostara geen traditioneel Keltisch jaarfeest. Het is van oorsprong Germaans en zelfs bij de Germanen werd het niet overal als dusdanig gevierd, enkel bij de Saksen, een confederatie van Germaanse stammen die zich tijdens de late Romeinse tijd en de vroege middeleeuwen op de Noord-Duitse Laagvlakte bevonden. Een deel van de Saksen, samen met de Angelen en andere continentale Germaanse stammen, nam vanaf de 5e eeuw deel aan de Angel-Saksische vestiging in Groot-Brittannië. De Brythonisch-Keltische bevolking noemden al deze groepen gezamenlijk Saksen. Vandaar de benaming “angelsaksisch”. Zo kwam het feest ook in Groot-Brittannië terecht en via de revival van de oude religie (lees: de uitvinding van de wicca in het midden van de vorige eeuw) eindigde het als één van de “Keltische” feesten op het jaarwiel. Wat het dus niet is :-) Meebrengen: Een tak(je) van een boom voor in de vuurschaal op het altaar (we moeten samen 9 verschillende houtso...

“Wassailing” is afgeleid van de Anglo-Saxon toast Wæs þu hæl dat “wees heel” betekent, of “goede gezondheid”. Het is een typisch gebruik om op iemands gezondheid te drinken, net zoals wij nog steeds “santé!” zeggen als we het glas heffen. De Anglo-Saxons zijn van Germaanse oorsprong en waren heer en meester in Groot-Brittannië, tot de Normandiers het land opeisten. Veel oude gebruiken met Germaanse roots zijn echter niet verdwenen, maar verchristelijkt (waar hebben we dat nog gehoord) nadat in de 7de en 8ste eeuw na Christus het Christendom geleidelijk de oorpsronkelijke Anglo-Saxon religie – lees: de Germaanse goden – naar Asgard verbande en als enige godsdienst overbleef. De oude Engelse traditie om te gaan “wassailen” gebeurt niet alleen in Groot-Brittannië maar ook bij ons, al is de oorsprong van het gebruik in onze contreien veel versluierder dan in Engeland, waar het gebruik nog veel steviger in ingeburgerd. Bij ons gaan de kinderen ook nog steeds driekoningen zingen om centj...

In het voorchristelijke Scandinavië werden ergens tussen mid oktober en mid november de Veturnaetur gehouden, de Winternachten, twee dagen die het begin van de winter inluidden. Het was tijd om het vee van de weiden naar binnen te halen voor de winter. Omdat er niet genoeg voedsel voorhanden was om alle dieren de winter door te voeden, werd het vee waarmee in het komende voorjaar niet gekweekt kon worden geslacht en het vlees ingemaakt voor de winter. Omdat er op dat moment zoveel vlees voorhanden was, werd een groot offerfeest georganiseerd voor de goden, elfen en voorouders. In die tijd was offeren heel gewoon. We mogen niet vergeten dat de maatschappij in die tijd agrarisch was, ook die van de vikingen, en dat het overleven van de stam stond of viel met het binnenhalen van een goede oogst. Dieren, voedsel en zelfs mensen werden geofferd om de gunst van de goden af te smeken en bij het begin van de winter werd er geofferd om een goed volgend seizoen te verzekeren. Het slachten va...

Net zoals het vrouwelijke goddelijke niet zomaar verdwijnt omdat het wordt weggemoffeld, zo zit ook in ons dat vrouwelijke goddelijke diep weggestoken. Vanavond gaan we Asherah en de Shekinah eren, inclusief dat stukje van het goddelijke dat in ons zit. In die tijd, duizenden jaren geleden, geloofde men sterk dat het eten van het lichaam van iets of iemand – zij het symbolisch – een band schepte met dat iets of iemand en daardoor de kracht van dat iets of iemand doorgaf aan de persoon die at. Dat gold ook voor goden en godinnen. Een spoor daarvan zien we in de katholieke lithurgie waar het lichaam en bloed van Jezus symbolisch worden gegeten door de gelovigen. Daarnaast was het een algemeen gebruik om offers te brengen aan de goden, en niet alleen op de speciale feestdagen, om een goede oogst af te smeken of daar net voor de bedanken. Wij gaan vanavond een combinatie doen van de twee. We gaan de typische Asherah-taartjes bakken als offer voor de grote godin, maar we gaan die taa...