Webmaidens Grimoire

Er bougeert vanalles in het leven van Hamamelis en één ding daarvan is dat ze een einde heeft gemaakt aan een relatie die nogal toxisch was. Om daar finaal een streep onder te zetten, had ze gevraagd of we een avond konden spenderen aan een huiszuivering om alle negativiteit die misschien nog zou rondhangen finaal te verwijderen. Daar hielpen we haar uiteraard graag bij. Aurora maakte een mooi ritueel gebaseerd op oude gebruiken uit de volksmagie. In veel oude tradities en religies ligt de kracht van een plaats niet in het midden maar net op de drempels. Dat geldt ook voor een huis. Overgangen - drempels, vensterbanken, enz. … - zijn liminale plekken waar krachten samenkomen, noch hier noch daar, tussen binnen en buiten, tussen bekend en onbekend.  Het woord liminaal komt  van het Latijnse Limen, drempel. Janus, de Romeinse god met de twee gezichten, van begin en einde, waakte over deze plekken: deuren, poorten en overgangen algemeen. In het oude Rome was de drempel dan ook ee...

We hebben er ondertussen een traditie van gemaakt om elk jaar een bezoekje te brengen aan de Sinksenfoor en daar samen met T. een ritje te maken op de Polyp, een attractie met karretjes die aan een rotvaart ronddraaien en tegelijk omhoog en omlaag bewegen, als de armen van een reuzenoctopus. Dat gevoel van bijna uit het karretje te vliegen doet ons – getuige de foto’s die mijn liefste elk jaar trekt van aan de zijlijn, hij houdt niet zo van “montagnes russess” en andere snelle attracties -  de gekste bekken trekken en soms zelfs gillen, een mengeling van schrik en plezier. Nadat we terug met onze beide voeten een beetje wiebelig maar toch stevig op de grond staan en de zwaartekracht niet meer voelen in onze buik, belonen we onszelf steevast met een of andere lekkere foorhap, zoals lacquemants, smoutebollen of beignets. Die smaken nergens anders zo lekker als aan de kramen van Delforge of het Booms Frituur dat vroeger elk jaar een paar weken aan de overkant van de steenweg tegenover...

Afgelopen week zag ik ze al liggen in de supermarkt in Frankrijk, de traditionele “galettes des rois” of driekoningentaarten met hun typische kartonnen gouden kroon. Toen ik vroeger klein was, was dit de afsluiter van de kerstvakantie bij mijn grootouders. We konden niet wachten om te zien wie de boon in zijn stuk taart vond. Die kreeg namelijk die gouden kroon en mocht een bijhorende koningin kiezen (of koning natuurlijk). Speciaal daarvoor werd de gouden kroon achteraf netjes geplooid en weggelegd tot volgend jaar. Driekoningen, ook wel gekend als het sjieker klinkende Epifanie, is een christelijke feestdag die elk jaar op 6 januari wordt gevierd. Op deze dag worden de drie wijzen of magiërs – jawel! :-) – gevierd die een ster volgden om vanuit het Arabië (het oosten) naar Bethlehem te reizen om het pasgeboren kindje Jezus te bezoeken en cadeau’s te brengen. Ze brachten goud, wierook en mirre mee, want dat waren de kostbaarste dingen die toen te krijgen waren. Natuurlijk hangt daar o...

De zon schijnt voor het eerst sinds we afgelopen weekend in Pousseaux zijn aangekomen om nieuwjaar te vieren. De afgelopen dagen waren koud en regenachtig maar op deze eerste dag van het nieuwe jaar is de hemel van een blauw waar Griekenland jaloers op kan zijn. Als je gelooft in omens kan dat alleen maar betekenen dat 2025 niet anders dan schitterend kan worden. Het is perfect wandelweer en dus trekken we onze sportschoenen aan en gaan het dorp in, richting het Canal du Nivernais, om de afgelopen nieuwjaarsnacht uit ons systeem te krijgen. Langs het kanaal zien we de sporen van het weer van de afgelopen weken. Een boom ligt geknakt langs het pad dat naast het kanaal loopt. Aan zijn takken hangen bossen maretak en daar kan ik natuurlijk niet aan weerstaan. :-) Ik duik de berm in en breek de groene takken van de maretak voorzichtig van de omgevallen boom en reik ze aan Verelna. Mijn liefste blijft geduldig wachten tot we klaar zijn. Het is de eerste keer dat ik zelf zie hoe maretak aan ...

We zijn halfweg de zomer en dus is het tijd om Lughnasadh te vieren, het eerste van de drie oogstfeesten. Het jaarfeest wordt traditioneel op 1 augustus gevierd en ging altijd gepaard met grote feesten waarop de drank rijkelijk vloeide en de maaltijden copieus waren. Om de eerste oogst van het groeiseizoen te vieren, werd er genoten van de overvloed aan granen en groenten die de zomer had gebracht. En natuurlijk ging dat gepaard met dansen, frivoliteiten allerhande en schitterende bloemenversieringen. In vroeger dagen werd een stier geofferd (en stond er dus rundsvlees op het menu van het feestmaal dat daarop volgde). Dat doet me denken aan het feest van Saint-Cochon in die kleine dorpjes in Frankrijk, waar het hele dorp (en de dorpen in de omtrek) samen komen om te genieten van varken aan het spit). Dat ging natuurlijk niet om het feedtmaal zelf, maar om dankbaarheid en respect betonen voor de oogst en de eerste vruchten van de oogst. De eerste korenaar die van de velden werd geplukt ...

Veel van de tools of the trade van een heks zijn alledaagse dingen die je in je huis, tuin en keuken vindt. Eén van die dingen zijn eieren en is er een beter seizoen om met eieren te werken in je magische praktijk dan de lente? Eieren zijn van zichzelf al krachtige symbolen voor vruchtbaarheid en leven in het algemeen. Met een ei kan je dus vanalles doen, maar één van de traditionele gebruiken is een spirituele zuivering om negatieve energie en ongeluk te doen verdwijnen, niet alleen in de lente maar het hele jaar door. Een spirituele zuivering is dus het weghalen en doen verdwijnen van negatieve of niet juist aanvoelende energie uit je aura. Net zoals modder aan je schoenen blijft plakken, nemen we tijdens de dag overal energie in ons aura op. Dat hoeft niet problematisch te zijn, maar soms voelt die energie niet goed en maakt ze ons moe en zwaar. Dat betekent niet dat al die negatieve energie met opzet op ons pad is gegooid, al kan dat in zeldzame gevallen wel het geval zijn. Me...

De naam zegt het al: het oprichten van een meiboom of meipaal is een oude traditie die gekoppeld is aan de komst van de lente en die overal in Europa nog in gebruik is. Denk aan de midzomervieringen in Scandinavië, of het binnenhalen van de meiboom in Brussel (om de ene of de andere reden pas in augustus). Bij die traditie hoort het dansen rond de meiboom of meipaal, die uiteraard staat voor de seksualiteit die bij dit seizoen en voor ons heksen bij Beltain hoort. Het is immers het seizoen waarop alles draait rond nieuw leven. In Groot-Brittannië is dit ook de periode waarop de Morrisdansers hun ding doen. Behalve een meiboom hoort bij de traditie ook de verkiezing van een jong meisje tot de Meikoningin, en haar Meikoning, die allebei werden gekroond met een bloemenkrans en het bijhorende feest patroneerden. De originele meiboom was overigens gewoon een stammetje of een paal die werd versierd met bloemenslingers. Er was toen nog geen sprake van de typische linten. De paal we...

First footing, de naam zegt het al, gaat over het zetten van de eerste voet in huis na middernacht op nieuwjaar. De eerste voet in het nieuwe jaar, zeg maar. De “firstfooter” moet dus zeker voor middernacht het huis uit zijn (als het iemand van de familie zelfis)  om daarna over de drempel te stappen om het nieuwe jaar mee naar binnen te brengen en welkom te heten in het huis. Hij wordt gezien als de brenger van geluk en voorspoed voor het nieuwe jaar. Het is een typisch Noord-Engelse & Schotse nieuwjaarstraditie die de tand des tijds wonderwel heeft doorstaan , al begint het gebruik langzamerhand wat te verminderen. Het gebruik bestaat ook in Zweden, en gezien de Keltisch-Germaanse invloed binnen onze coven is dit dus een fijne traditie waar we graag onze eigen twist aan geven voor de eerste covenbijeenkomst van het nieuwe jaar. Er wordt gezegd dat grote, donkerharige mannen de beste firstfooters zijn, een idee dat schijnt terug te gaan tot de tijd van de vikings: grote blon...

Wees gegroet Maria, vol van genade, de Heer zij met u. Kaat kijkt me tijdens de familieviering met grote ogen vol ontzag aan. Het gebedje komt na dertig jaar nog altijd vloeiend over mijn lippen, alsof ik het zonet nog heb opgezegd samen met mijn oma. Ik word een beetje week vanbinnen. Nu Dries zijn plechtige communie doet, zetten we al eens een voet in een kerk, al dan niet schoorvoetend en met tegenzin. Toen ik zelf klein was, was dat de gewoonste zaak van de wereld. Niet dat mijn ouders erg kerkelijk waren. Behalve voor kerstmis, pasen en af en toe een trouwfeest of een begrafenis stond kerkgang niet erg hoog op het prioriteitenlijstje. Mijn grootouders waren wel kerkelijk. Elk weekend dat we bij hen logeerden – en dat waren vele, vele weekends – gingen wij netjes zaterdagavond of zondagochtend mee naar de mis. Elke avond kwam mijn oma ons onderstoppen. Ze kwam op bed zitten en we baden samen een weesgegroetje. Duizenden keren moet ik het samen met haar hebben opgezegd, waarna z...

Volgende week is het midzomer en dat betekent dat ik een nieuwe kruidenwis moet plukken, met zeven kruiden die het komende jaar zullen zorgen voor de zegening van mijn huis met de kracht van de zon. Deze ochtend is het al schandalig warm als ik de deur achter me dicht trek om een nieuw veldboeket aka kruidenwis te gaan plukken. Ik woon dan wel in de stad, maar met een park voor de deur en de verwilderde bermen van de autostrade op een boogscheut is dat minder moeilijk dan het lijkt. En dus stap ik kortgerokt en goedgemutst het zonnetje in, praktische gouden schoenen aan mijn voeten – is dat niet toepasselijk? :-) – en gewapend met een schaartje. Zeven kruiden zouden er in moeten, een magisch getal. Het kunnen er ook negen zijn, drie keer drie, afhankelijk van de traditie. Ik besluit dat te laten afhangen van de kruiden die ik tegenkom en waarvan ik voel dat die in het boeket moeten zitten. Ik ben helemaal gecharmeerd van de kleine witte bloemetjes van de vogelmuur die ik aan de r...

Ik hou van oude tradities. Wij smijten ons dus met overgave op Thanksgiving, griezelen ons te pletter met Halloween, steken kaarsen aan op Chanoeka, schrijven vol overtuiging Sinterklaasbrieven aan de kinderen (ook al geloven ze niet echt meer in de goed-heilig-man), kijken met glanzende ogen naar de kinderen die het Kerstspel opvoeren, genieten van appelbollen en worstenbrood, gooien nog altijd tonnen chocolade eieren in de tuin, eten ons te pletter aan de lekkere gebakjes op het suikerfeest en ga zo maar door. Dat veel van die tradities de bourgondische lekkerbek in mij uit zijn dak laten gaan zal daar ook niet vreemd aan zijn, vermoed ik :-) Een oude Vlaamse traditie die ondertussen jammer genoeg bijna vergeten is, is het eten van Witte Donderdagsoep, of negenkruidensoep voor diegenen die allergisch zijn aan christelijke symboliek :-). De traditie is inderdaad ouder dan het christendom en hebben we gekregen van de Germanen. Die aten de soep naar verluidt om de komst van de lente t...

Bij mijn grootouders thuis kwamen geen pannenkoeken op tafel, maar wafels. Mijn oma bakte die maar één keer per jaar en dat was steevast in februari. Hele stapels hebben we zo naar binnen gewerkt, net zoals Nero dat doet met al zijn vrienden op de laatste plaat van elk Nero-album. Die overdaad aan wafels en vrienden was voor ons heel herkenbaar. Wafels zijn dan ook een Vlaamse traditie die vele eeuwen teruggaat. Al in de Middeleeuwen bakten de vrouwen wafels om de overgang van het oude naar nieuwe jaar te vieren en ter gelegenheid van Vastenavond. Daarmee wordt de laatste (dinsdag)avond voor Aswoensdag aangegeven, dat de start van de vasten betekent. Vanaf dan moest er veertig dagen worden gevast tot Pasen. Van de avond voor die periode van zelf opgelegde zuinigheid en onthouding werd geprofiteerd om nog eens goed te eten en te lachen. Het werd een avond vol feest en plezier, het einde van de gekte van de carnavalsperiode. Daar komt trouwens de Engelse benaming van Vastenavond van...

Befana vien di notte Con le scarpe tutte rotte Col vestito alla romana Viva, Viva La Befana! (La Befana komt 's nachts, met haar kapotte en versleten schoenen. Ze komt gekleed op z'n Romeins. Lang leve de Befana!) Net zoals bij ons op 5 december alle kinderen hun schoen klaar zetten om een cadeau te krijgen van Sinterklaas, kijken de Italiaanse kleintjes vol verwachting uit naar La Befana. La Befana is een oude heks, met versleten en gescheurde kleren en vuil van het roet. In de nacht van driekoningen vliegt ze op haar bezemsteel de wereld rond om cadeautjes en snoep aan de kinderen te brengen. Net als de kerstman en Sinterklaas en Zwarte Piet komt ze door de schoorsteen naar beneden. Ze steekt zoeternijen in de kousen van alle kinderen die braaf zijn geweest en een stuk steenkool in de kousen van de stoute kinderen. Dat is de theorie want in de praktijk vinden alle Italiaanse kinderen "steenkool" in hun kousen, een stuk suikerwerk dat zwart is gemaakt m...