Webmaidens Grimoire

Nog een laatste beetje cultuur nu we bijna weer huiswaarts keren. De muurschilderingen van Carl Larsson in de monumentale trappenhal van het Nationalmuseet stonden al langer op mijn bucketlist. Een kant toont de triomfantelijke intocht van Gustav Vasa in Stockholm in de zomer, de andere kant met Midvinterblot een midwintertafereel uit de Edda. Dat schilderij kreeg heel wat kritiek en werd uiteindelijk pas in 1997 op de plaats gehangen waarvoor het was gemaakt.   Larsson was toen nochtans de belangrijkste schilder van Zweden. Met zijn romantische schilderijen van zijn huis in Sundborn zette hij meteen de lijn uit voor die typische Scandinavische stijl waar Ikea en Søstrene Grene nog steeds op teren. Niet alleen Carl Larsson deed dat, ook artiesten als Julia Beck en Fanny Brate tonen dat haast idyllische leven op het Zweedse platteland, dat waarschijnlijk helemaal zo idyllisch niet was. Behalve schilderijen en sculpturen (en een gigantische collectie snuifdozen en miniatuurtjes) heef...

Omdat ik de kinderen had beloofd om tijdens deze krokusvakantie niet alleen maar te werken maar ook wat plezante dingen met hen te doen, had ik een bezoekje aan de Monet Experience in Brussel op de agenda gezet, met een Brusselse wafel om de dag goed af te sluiten. Die videomapping in de Horta Galerij – een ongebruikte zijgang van het Centraal Station in de Grasmarkt – stond al een tijdje op mijn bucket list. De Franse schilder Claude Monet is vooral gekend om de serie schilderijen die hij maakte van de waterlelies en het iconische groene bruggetje in zijn schitterende tuin in Giverny, het huis in Normandië waar hij in 1883 met zijn vrouw en acht kinderen introk en waar hij zou wonen tot zijn dood in 1926. Dat huis is sinds 1980 open voor het publiek, nog iets dat op mijn lijstje staat. :-) Omdat ik wist dat mijn moeder helemaal weg was van Monets waterlelies sinds ze die samen met mijn vader in het Musée de l’Orangerie in Parijs had gezien, gingen we haar eerst oppikken. ...

Divinatie is niet meteen iets waar ik elke dag mee bezig ben, al blijft het iets waar ik met veel fascinatie naar blijf kijken en waar ik met veel enthousiasme mee aan de slag ga om het uit te proberen. De covenbijeenkomst van vanavond was dus iets waar ik nieuwsgierig en met veel goesting naar had uitgekeken. We zouden aan de slag gaan met zielstekeningen. Zielstekeningen zijn schilderijtjes die gemaakt worden met vloeibare was. Ze komen volledig intuïtief tot stand en geven zo antwoord op vragen of problemen waar je mee worstelt of waar je graag een antwoord op wil hebben. Ze bieden als het ware een inkijkje in je ziel en je onbewuste, net zoals dat met tarotkaarten het geval is. We hebben ooit al eens met was gewerkt als divinatiemethode. Toen druppelden we gesmolten kaarsvet in een kom met koud water en interpreteerden het resultaat om een antwoord te krijgen op een vraag die we op voorhand hadden gesteld. Zielstekeningen werken ook met was maar zijn complexer. Je hebt er ook d...

Heksen hebben geen tempels, althans, dat wordt altijd ten stelligste beweerd. Toch hebben sommige van mijn collega heksen een kamer in hun huis ingericht als heilige plek, een tempel binnen handbereik. Zo’n tempeltje is eigenlijk niet meer dan een altaartje dat in een aparte kamer staat zodat het gemakkelijker is om ongestoord te mediteren of magisch werk te verrichten. Mijn eigen altaartje staat gewoon in de living, niet zo evident om er te werken met twee opgroeiende tieners en een voetbalgekke achtgenoot in huis :-) Soms denk ik dat ik dat ook wel zou willen, maar als ik er echt stil bij sta, besef ik dat ik dat eigenlijk al lang heb. Als puntje bij paaltje komt, is mijn kleine stadstuintje van vier op vier meter mijn heiligdom, de plek waar ik elke dag goeiedag kom zeggen aan alles wat er leeft. In mijn kleine groene oase voel ik de verbondenheid met de wereld rondom mij het sterkst. Mijn stadstuintje is mijn eigen magische plek. Wij heksen hebben inderdaad geen vaste structure...

Krokusvakantie betekent toch op z'n minst één keer de computer dicht laten en met de kinderen de wijde wereld in trekken. In ons geval was die wijde wereld dichterbij dan gedacht want de mensen van het MuHKA hadden in het kader van het Lentekriebels-programma kinderactiviteiten voorzien, speciaal voor nieuwsgierige kinderen die niet de hele tijd voor de TV willen (of mogen) hangen. Kaat en Dries kregen een opdracht mee: zoek een werk dat past bij de geur die in dit doosje zit en noteer wat het kunstwerk volgens jou zegt en voelt. Zo maak je een "Ik ben " gedicht. In het doosje zaten tissues met goedkope luchtverfrisser die overweldigend naar citroen rook, moeilijk om daar iets anders bij te denken dan "goedkope luchtverfrisser" maar alla, na een tijdje hadden ze toch een werk gevonden "dat aan een citroen deed denken". Het waren de vorm van de citroen en de (lichtblauwe) kleur die het 'm hadden gefikst. Tja. Het werk dat ze hadden uitgekozen ...

Vrijdag reden mijn liefste en ik naar Valence in het zuiden van Frankrijk voor het trouwfeest van mijn nichtje. Omdat de ceremonie pas begon in de namiddag, besloten we in de voormiddag nog een stapje in de wereld te zetten in plaats van op onze hotelkamer te wachten tot het tijd was. En dus brachten we een bezoekje aan het Palais Idéal in Hauterives, een dik half uur rijden van Valence. Het Palais Idéal is het levenswerk van Ferdinand Cheval. De man ging maar tot zijn twaalfde naar school, werd daarna bakker en uiteindelijk postbode. “Facteur rural” heette dat in die tijd – we spreken mid negentiende eeuw – want de postbode bracht zijn tijd niet door in één enkel dorp maar was verantwoordelijk voor een hele lijst dorpen in de regio, en dat in een tijd dat er nog geen auto’s bestonden. Facteur Cheval deed elke dag trouw zijn ronde van 43 kilometer. Jawel, drie-en-veertig kilometer, elke dag, winter en zomer, of het nu slecht weer was of niet. Tijdens zijn  lange rondes was e...