Webmaidens Grimoire

Deze ochtend moesten we er vroeg uit want we hadden een ticketje voor Stonehenge gekocht, vóór de eigenlijke opening. In tegenstelling tot de gewone bezoekers mochten we tussen de stenen lopen, een heel bijzondere ervaring, ook al deelden we die met twintig andere mensen. Maar die waren even onder de indruk als wij. 'Als je je schoenen wil uitdoen en op blote voeten lopen, doe maar!' zei onze gids. Algauw liepen we bijna allemaal zonder schoenen door het kriebelende gras, nog nat van de dauw. Net zoals ze ons had beloofd, was dat inderdaad een bijzondere ervaring.  De 'guardians of Stonehenge' kwamen ons ook al meteen nieuwsgierig krassend bekijken (misschien hadden we wel iets lekkers bij!). Bang van mensen zijn ze duidelijk niet. Die corvids - kraaien, raven en kauwen - hangen hier in een grote 'murder' rond en maken hun nesten tussen en op de stenen, tot groot jolijt van de bezoekers (al vindt English Heritage dat minder fijn omdat ze de eeuwenoude korstmosse...

Is er iets heerlijkers dan op een zondag in bed te blijven luieren, lekker warm in je behaaglijke holletje van donsdekens, terwijl je naar de blauwe zonnige hemel kijkt buiten en de vogels die nesten bouwen in de bomen? Die staan er nog zwart en kaal bij in afwachting van de lente maar binnenkort ontspruiten ze weer vol groen blad en onttrekken ze ons het zicht op al die kwetterende bedrijvigheid. Ik vind het heerlijk om naar het nest te kijken, daar hoog in de kale takken. Ik kan er een hele ochtend naar kijken, genietend van de zon, mijn warme bed en het gespin van Lio die naast me ligt en me af en toe kopjes komt geven, als om zich ervan te vergewissen dat ik nog altijd wakker ben. Dikwijls gebeurt er helemaal niets, maar af en toe zie ik een flits van fladderende vleugels of een opwippende staart als de bewoner van het nest zich comfortabeler nestelt, haar vleugels opschudt en terug dieper wegzakt, lekker warm en gezellig in het holletje van het nest, hoog in de boom, onder de blau...

Onze volgende covenbijeenkomsten worden telkens door een andere priesteres geleid. Daar was wat professioneel nudgewerk van mijn kant voor nodig :-) en de eerste Chinese vrijwilliger die de spits mocht afbijten was Hamamelis, die van de slag in een zenuwachtige kramp schoot die achteraf nergens voor nodig bleek. Het thema waar ze voor koos was vogels, zeer toepasselijk in deze tijd van het jaar waarop het vinnige gescharrel op de voederplanken plaats bbegint te maken voor het aanhoudende suskewiet bij het minste lekkere lenteweertje. Heerlijk vind ik die eerste lentedagen waarop de zon voorzichtig maar enthousiast haar best doet en de vogels allemaal tegelijk hun beste zangkunsten laten horen. Als de temperatuur ietsje hoger was, dan was dit absoluut mijn favoriete seizoen (nu is dat met stip op één de zomer). Ik was dus even enthousiast als de mezen in mijn stadstuintje toen Hamamelis vertelde dat ze het over vogels zou gaan hebben en hoe die hun plaats hebben in de hekserij, met een ...

Elenor had ons uitgenodigd om dit jaar in een aantal bijeenkomsten contact te maken met de spirits van de elementen, met als start deze lente de spirit van het element Lucht. Ze had speciale elementenkoorden gemaakt voor heling en magisch werk met de elementen en wilde die laten wijden door de elementen, en maakte er dan meteen maar een reeksje van voor de rest van de coven ook, wat ik een superinitiatief vind. Omdat we nog altijd in lockdown zitten vanwege de coronacrisis, maakten we er noodgedwongen een RAT (ritual apart together) van, dat we samen apart konden uitvoeren wanneer het voor ons het beste uitkwam. Als afsluiter hadden we afgesproken voor een virtuele nabespreking en cake&wine - hoera voor Jitsi! Ik had met het ritueeltje gewacht tot het weekend. Het beloofde prachtig weer te worden en dan kon ik dat meteen buiten doen, wat toch anders is, zelfs al was het maar in mijn tuintje van een voorschoot groot. Het was echt warm- spaghettibandjesweer! - en dus zette ik me ...

Sinds we in ons stadstuintje een voederschaal  hebben staan, krijgen  we elk  dag bezoek van de mezenpopulatie van Antwerpen Zuid. Elke dag vliegen ze af en aan, luid kwetterend en  elkaar verjagend.  De duiven en de  merels kijken geïnteresseerd toe en maken gretig gebruik van de onhandigheid van de mezen als er weer eens wat van de voederschaal valt door het wilde gescharrel van de kleine vogeltjes. Ik kan uren naar de beestjes kijken, net als Lio. Onze kleine witte poes zit met gespitste oren bovenop de witte zetel, een strategische plek waar ze de bezoekers van de  tuin goed  in de smiezen kan houden.  Als ik het zachte gejank hoor dat ze onbewust laat horen, weet ik dat de voederschaal weer bezoek heeft. Het doet me ook bijzonder veel plezier dat ook een roodborstje de voederschaal frequenteert. Tijdens onze wassailing in januari hadden we extra aandacht voor de wachter van de tuin, onze roodborst, en het doet plezier om te zien dat ...

In China, moet je weten, is de keizer een Chinees en alle mensen om hem heen zijn ook Chinezen. Het is nu heel lang geleden, maar daarom is het juist de moeite waard om het verhaal te horen, voor het in vergetelheid raakt. Het paleis van de keizer was het mooiste van de wereld, helemaal van fijn porselein, heel kostbaar, maar zo breekbaar en zo gevaarlijk om aan te raken dat je verschrikkelijk op moest passen. In de tuin zag je de wonderlijkste bloemen en aan de allermooiste waren zilveren belletjes gebonden, zodat je er niet voorbij kon gaan zonder de bloem te zien. Alles was heel geraffineerd in de tuin van de keizer en hij was zo uitgestrekt dat zelfs de tuinman niet wist waar hij ophield. Als je doorliep, kwam je in een heel mooi bos met hoge bomen en diepe meren. Dat bos liep tot aan de zee, die blauw en diep was; grote schepen konden zo onder de takken door varen. In die takken woonde een nachtegaal die zo lieflijk zong dat zelfs de arme visser, die toch zoveel andere dingen te d...

Als ik door het park rij 's ochtends nadat ik met de kinderen naar school ben gefietst, kijk ik altijd vol bewondering naar de kraaien die hun kostje bij elkaar aan het scharrelen zijn. Er valt er altijd minstens één te spotten, maar meestal zie je ze in groepjes van een vogel of vijf. Kraaien en hun familie, de Corvidae, zijn onze grootste zangvogels. Dat zou je niet zeggen als je hun schorre krakra door het park hoort schallen. Die familie bestaat niet alleen uit kraaien (corvus corone) maar ook uit eksters (pica pica), kauwen (corvus monedula), Vlaamse gaaien (Garrulus Glandarius), roeken (corvus frugilegus) en natuurlijk ook de grote raven (corvus corax), al zijn die bij ons zo goed als uitgestorven. Raven zijn overigens de grootste zangvogels van heel Europa. Onze lokale reuzen zijn dus geen raven maar kraaien of roeken, ook best indrukwekkende beesten, groot en pikzwart als ze zijn. Ze zijn 40 tot 50 cm groot en hebben een spanwijdte van wel een meter! Ter vergelijking: een...

Mussen zijn zo gewoon dat we de kleine bruine vogeltjes haast als vanzelfsprekend beschouwen. Nochthans blijkt uit tellingen dat hun aantal de laatste 40 jaar met 30% is afgenomen. Vogelbescherming Vlaanderen vraagt iedereen om dit weekend mee huismussen te tellen, om te weten te komen hoeveel huismussen er nog zijn in Vlaanderen. Huismussen – hun “sjieke” naam is Passer domesticus - komen overal voor, zowel op het platteland als in de stad.Waar mensen zijn, zijn doorgaans ook mussen. Iedereen die al eens een terrasje heeft gedaan, zal dat kunnen beamen. Ze maken graag hun nest onder de dakpannen of in gaten in muren. De vogeltjes zijn honkvast. Ze blijven altijd op dezelfde plek. Net zoals de gemiddelde Vlaming. :-) Toch zijn struiken en bomen essentieel voor huismussen. Ze dienen als schuilplaatsen, voedselbronnen en nestgelegenheid. Een paar jaar geleden kon je via Natuurpunt heggepanten kopen, o.a. om het voor de huismus gemakkelijker te maken. Heggen, klimopmuren en bomen t...

Deze week waren alle ogen weer gericht op de slechtvalken die broeden op de toren van Sint-Goedele in Brussel. Daar zijn twee eieren uitgekomen, tot grote vreugde van ornithologen overal ten lande. In heel België blijven immers maar een honderdtal koppeltjes van deze prachtige dieren over en elk broedsel wordt dus met veel spanning in het oog gehouden. Wie op het Kiel woont, hoeft echter niet speciaal naar Brussel. Op de Silvertoptorens hebben we ons eigen paartje slechtvalken. Wie goed kijkt, kan zien dat sinds kort bovenop de groene Silvertoptoren van 't Kiel een soort van schommel uitsteekt. Het is echter geen schommel, maar een zitstok voor de slechtvalken die sinds een paar jaren broeden op de torens. Die stonden een tijdlang leeg en vormden met hun open ruwbouw een prima plek voor slechtvalken, ook al omdat ze vol zaten met duiven, een lekkernij voor valken. We zitten hier op 't Kiel perfect tussen de opritten van de E19, de A12 en de E17, en dat betekent kilometers g...

De indianen geloven dat we lessen kunnen leren van alle dieren om ons heen. Dus ook van de vogels. Volgens de indianen kunnen vogels communiceren met alle dieren. Via hun veren kunnen ook wij leren over de wijsheid van de vogels. Vogels zijn de ultieme luchtwezens. Niet alleen omwille van hun communicatieskills maar ook letterlijk. Ze vliegen constant in de lucht en die scheidt hemel en aarde. Ze vliegen dus als het ware tussen wat boven is – de hemel, de spirituele wereld – en wat beneden is – de aarde, de fysieke wereld. De communicatie tussen die beide sferen is dus zo'n beetje hun specialiteit. Ze zijn een soort van katalysators van lucht omdat ze communicatie mogelijk maken met sferen buiten de fysieke tijd en ruimte. Met indiaanse vogelmedicijn leren we onze inherente intuitie (spirituele wereld) gebruiken in ons dagdagelijks leven (fysieke wereld). Alle veren spreken tot de menselijke geest en haar inherente connectie met het goddelijke. Een veer die naar je toe komt o...

Op weg naar ’t werk stond ik in de file op de A12 toen er plots een vlucht ganzen overvloog. Redelijk laag, in een mooie V, vlogen ze sierlijk e in perfecte symmetrie van rechts naar links de weg over om achter de WIMA te verdwijnen. Prachtig! Ik heb Bridgets geschenk aan R. gegeven. Eigenlijk was ik een beetje bang dat hij wat lacherig zou doen of zo, maar helemaal niet. Hij knoopte het touwtje aan zijn sleutels omdat hij die constant bij zich heeft in zijn broekzak en ik wist dat het goed was.