Webmaidens Grimoire

Met alles wat er tegenwoordig geopolitiek gebeurt, met de opeenvolging van de ene schokkende gebeurtenis na de andere en de stroom van negatieve berichten die ons via de verschillende mediakanalen bereiken, is het moeilijk om positief te blijven. Imbolc is een welkom moment van hoop middenin een verder uitdagende wereld vol spanning en onzekerheid. Imbolc vindt zijn oorsprong in oude Keltische tradities. Het jaarfeest wordt traditioneel gekoppeld aan de Ierse godin Brigid (of Bridget), de prechristelijke godin van het vuur, genezing, smeedkunst, het vuur (en dus de haard, de vlam van het leven en de creatieve vonk die we allemaal in ons dragen), bescherming en vruchtbaarheid. In Schotland wordt ze geëerd als Bride, langs onze kant van het kanaal als Brigandhu of Brigindo. Ze is de godin van het vuur en dus ook van het licht van de zon dat vanaf nu helderder gaat schijnen en ons warmte en levenslust schenkt. En hopelijk ook warmte geeft in ons hart, als tegengewicht tegen wat we zien op...

Vorige week was het de Week van de Poëzie. Die Poëzieweek start zoals altijd op Gedichtendag, en loopt de hele laatste week van januari. Net te laat voor Imbolc dus, maar omdat dat het feest van Brigid is, de Keltische godin van de poëzie, werd ik daar toch door geïnspireerd om poëzie in het Imbolc-ritueel te smokkelen. Een gedicht … het klinkt als iets dat moeilijk is, maar iedereen kan hier echt mee aan de slag! We maakten dus een poëtische versie van het klassiek Brigids kruis, waarbij we de zaadjes die we dit jaar in de lente willen planten verwoordden in een pachtig gedicht dat we tot het kruis vlochten. De eerste stap is om na te denken wat die zaadjes precies zijn. Welke nieuwe dingen wil ik tot leven brengen in 2024? Wat wil ik koesteren en voeden om het dit jaar tot bloei te laten komen? Nadat ik daar even over had nagedacht, noteerde ik drie dingen: ENERGIE en PLEZIER NIEUWE DINGEN ONTDEKKEN LIEFDE en GEDRAGENHEID Die drie dingen vertaalde ik in een 15-tal zinnen, die daarna ...

Vanavond vieren wij hier thuis Imbolc, met veel kaarsen en natuurlijk ook pannenkoeken. Want in Vlaanderen wordt het feest gevierd als Maria Lichtmis, en daar horen traditioneel pannenkoeken bij. Maria Lichtmis is maar één van de vele traditionele feesten die overal in de wereld rond deze tijd werden en worden gevierd, zoals Groundhog Day in Amerika, en ook al wortelen ze in verschillende tradities en religies, en is soms hun oorsprong wat troebel en soms zelfs helemaal vergeten, bijna allemaal gaan ze over de komst van de lente. Als wij Imbolc vieren, dan vieren we de terugkeer van het licht na de donkere maanden van de winter. Dat is wat mij betreft iets dat absoluut mag worden gevierd. Dat tekort aan zonlicht en warmte begint op de duur wel door te wegen. De winterblues, weet je wel? Dat moet in vroeger tijden nog veel erger geweest zijn, want leven met de seizoenen betekende in die dagen letterlijk leven in de zomer en doodgaan van kou en honger in de winter als je je niet goed had...

Lachend huppelden we rond die ene stoel, onderwijl naar elkaar glurend en met één oog op de stoel in kwestie, de symbolische troon waar elke god of godin naar hunkert.  De tonen van de Game of Thrones soundtrack waren de perfecte backdrop. Demeter, Sekhmet, Bachus, Baron Samedi, … allemaal dolven ze het onderspit toen Maman Brigitte zich met een welgemikt achterwerk ferm op de stoel liet vallen. De stoel paste precies! 😊 Het spelletje was onderdeel van de Goddelijke Driekamp die Luna in elkaar had gestoken, een verwijzing naar de spelen die een bijeenkomst als de onze in de dagen van de oude Grieken en Romeinen placht op te luisteren. We waren vandaag samengekomen om Lughnassadh te vieren met een Goden en Godinnenbanket. Heel lang geleden hadden we ooit als eens zo’n banket gehouden in de tuin van Fjierra en dat feestje zindert soms nog altijd na. En omdat Verelna altijd in is voor feestjes en ze tijdens een trance prophecy sessie van Venus de verzuchting had gekregen dat de g...

Vanavond vieren we Imbolc, een feest dat traditioneel gekoppeld wordt aan de Ierse godin Bridget. We weten dat de Ierse kelten Imbolc vierden uit de geschriften van de Ierse monniken uit de vroege middeleeuwen. Sommige Ierse steencirkels uit het bronzen tijdperk laten enkel de zonsopgang op Samhain en Imbolc zien, waaruit je kan opmaken dat de donkere tijd van het jaar een belangrijke betekenis had, maar of dat ook in de rest van het keltische hinterland zo was, is nog maar de vraag. Het enige dat we zeker weten is dat het begin van de lente werd gevierd en de terugkomst van het licht. Dat gaan wij vanavond ook doen. Nodig voor dit ritueel: Een wit altaarkleed; Witte kaarsen voor het altaar, hoe meer hoe liever, in alle vormen en maten (mee te brengen door de priesteressen die deelnemen aan het ritueel); Een tuinkaars of windlicht; Bijvoetsmudge en smudgewings; Een persoonlijke invocatie voor een vuurgod of vuurgodin uit het pantheon waar je vooral mee werkt; Een kom die ka...

Zo'n beetje overal ter wereld wordt begin februari de komst van de nieuwe lente gevierd. Het is het einde van de winter en de start van de lente en - ik kan haast niet wachten - de zomer. Eigenlijk vieren we dus het verdwijnen van het duister en de terugkeer van het licht. Het is een oeroud feest dat zo belangrijk was dat het zelfs zijn plaatsje vond in de katholieke jaarkalender: vandaag vieren we Maria Lichtmis. In die naam vinden we meteen de twee belangrijkste aspecten van het feest terug: de grote moeder - netjes vertaald naar Maria - en het licht of het vuur. Imbolc is dan ook het feest van Brigid, de keltische godin van het vuur. Het is niet voor niets dat deze periode in vroeger dagen traditioneel werd gereserveerd voor het vervaardigen van de nieuwe kaarsen voor het komende jaar. In Groot-Brittannië werd Imbolc dus vertaald naar Candlemass. Imbolc is dus een prima tijd voor kaarsenmagie. Kaarsenmagie is één van de simpelste vormen van magie. Je kan er boeken en blogs ...

Het was weer tijd voor hun jaarlijkse theekransje, en ze wisten allemaal dat er behalve thee ook kaas en brood zou zijn, en de beste boter. Drie zussen kwamen ongeveer tegelijkertijd aan in de kamer die ze hiervoor mochten gebruiken (van iemand die later ook zou langskomen). Het was een vreemde kamer, met een akoestiek die alles weerkaatste en waar gebeden klonken alsof ze duizend keer waren versterkt. Het zou later op de dag heel luid worden in de kamer, wisten ze, maar na zoveel jaar waren ze dat ondertussen al gewend. De kamer had een laaiend vuur in het midden, en Sulis had ervoor gezorgd dat er van het vuur geen asse kwam – dat was wel zo gemakkelijk en je moest je ook geen zorgen maken over het opkuisen achteraf, dachten ze alledrie toen ze voor het eerst hoorden over die handige innovatie van hun vriendin. Brigit de Dichteres stond bij het vuur en vond dat het zeker helder genoeg was om een gedicht neer te kunnen schrijven in deze kamer waar anders geen licht voorhanden wa...

Fjierra had ons gevraagd om na te denken over wat we voor de coven zouden wensen voor het komende jaar. Dat was niet moeilijk. Zeker niet als ik het enthousiasme zie van de meisjes van Amma Devi. Natuurlijk mag je dat niet vergelijken maar toch. Als je dat wel doet, dan kan je niet anders dan zien hoe we allemaal een beetje uitgeblust zijn. Dat is toepasselijk gezegd in deze tijd die in het teken staat van het vuur in ons hart! Dus wenste ik voor onze coven drive en enthousiasme en een hands on mentaliteit zodat we weer dingen zouden gaan doen, concrete praktische dingen, en de magie terug in onze coven konden brengen. Onze coven kan wel wat “spunk” gebruiken! Voor mijzelf wenste ik dat ik een bevestiging zou krijgen van wie ik ben, van mijn potentieel. Die bevestiging krijg je door je plaats in de gemeenschap, je werk, je vrienden en je omgeving. Ik moet denk ik echt niet klagen, maar toch ben ik daar vaak onzeker over. Het zal nog wel een restje zijn van het vijftienjarige meis...