Webmaidens Grimoire

Ik heb mijzelf een drum gekocht. Al jàààren zeg ik dat ik eens een drumworkshop wil volgen. Niet om te leren drummen, maar om zelf een drum te maken (dat kan bij Pascale Lafutte bijvoorbeeld, een aanrader). Zo’n ideetje om eens met de coven te doen dat dan eeuwen wordt uitgesteld en nooit gebeurt. Toen ik zag dat Patrik Niels zijn fysieke Merlyn -winkel sloot, ging ik naar zijn webshop en kocht mijzelf – eindelijk – een drum. Het was dus een halve impulsaankoop :-) maar eentje die ik mij nog niet heb beklaagd. Het ritme van de drum begeleidt heel wat van onze rituelen en geleide visualisaties. Dat ritmisch gedrum zorgt ervoor dat je je ontspant en helemaal gefocust geraakt op het geluid en het ritme van de drum dat als het ware je hartslag volgt. Dat snelle repetitieve drummen met een frequentie van ongeveer twee tot 8 Herz of ongeveer 220 bpm (beats per minuut) brengt je immers als vanzelf in een meditatieve trancetoestand. Het is dus geen toeval dat dat “sjamaans drummen” wordt geno...

Soms kom je de oude goden op een heel onverwachte manier tegen. Dat doet mij altijd grijnzen. Ik zag deze week op Facebook een muurschildering passeren in de Franse stad Roubaix. Die stelt het Vrijheidsbeeld voor dat beschaamd haar handen voor haar ogen slaat, uiteraard een verwijzing naar de maniakale en onmenselijke manier waarop Amerika dezer dagen omgaat met migranten, terwijl het net een land is dat stoelt op de ijver van immigrés van overal in de wereld. Muurschildering in Roubaix Dat Vrijheidsbeeld staat aan de baai van New York, als een baken, en is het eerste dat de vele migranten die per schip naar Amerika reisden zagen als ze in Amerika aankwamen. Via o.a. de Red Star Line hier in Antwerpen trokken duizenden mensen  naar het land van belofte. Op het voetstuk van het beeld staat het sonnet The new Colossus (1883) van de Joodse dichteres Emma Lazarus, met de bekende regel “Give me your tired, your poor”, dat beschouwd wordt als een uitdrukking van de Amerikaanse gastvrijhe...

Het volksfeest van Saint-Cochon in Lucy-sur l’Yonne eind juli gaat gepaard met een grote rommelmarkt. Kinderen verkopen er het speelgoed waar ze op uitgekeken zijn. Oude vinylplaten met obscuur Frans chanson, ijsschaatsen uit de jaren tachtig, oud boerenwerktuig waarvan we de werking enkel kunnen raden, rekken met kleren die eufemistisch ‘vintage’ kunnen worden genoemd, ... het heeft er allemaal een plekje. De halve streek lijkt zijn kelder en zolder te hebben leegemaakt aan het aantal kraampjes te zien. Er staan echter ook best interessante dingen tussen de hoop rommel en sommige verkopers zijn duidelijk professionals.  Mijn liefste koopt een oude lederen dokterstas voor zijn LARP-personage en ik val voor een schitterend glazen parfumflesje uit de jaren stilletjes. Verliefd loop ik van de stand weg, mijn glazen schat koesterend in de hand, en dan zie ik haar. Het piepkleine godinnetje staat een beetje verloren tussen alle andere prullaria op de stand. Maar hoe mooi is ze! Ik draai...