Webmaidens Grimoire

Sinds de tweede ambtstermijn van Donald Trump als president van de Verenigde Staten, blijven de horrorstories maar komen. Initiatieven rond “D.E.I.” – diversiteit, gelijkheid en inclusie – worden er overal geschrapt. Zelfs de foto’s van de Enola Gay die de atoombommen op Hiroshima dropte worden gedeleted wegens te “gay” … Black History Month, Internationale Vrouwendag, … het zijn maar enkele van de initiatieven die plots worden geschrapt. Mannelijk machogedrag en vrouwenhaat lijken weer helemaal OK. Iedereen houdt de adem in, buigt het hoofd en zwijgt. Uit angst. De hele wereld lijkt te kantelen naar 50 jaar geleden en dus is het tijd voor wat vrouwelijk tegengas. “I’ve been thinking and talking with several female friends and family members over the past few days, about fear and resiliency.   About perseverance.  About exhaustion. About roaring toxic masculinity being proffered as the solution to problems that it seeded and harvested.   I’ve been thinking about...

Het was een fijne verrassing toen F. me een mailtje stuurde met de vraag of we nog eens konden afspreken om samen een koffietje te gaan drinken of iets te gaan eten. Hij is een vriend van lang geleden, toen ik nog op een klein appartementje in Wezembeek-Oppem woonde. We hadden elkaar al heel lang niet gezien, al leek het  alsof dat pas gisteren was. Tien jaar moet het zo ongeveer geweest zijn, een eeuwigheid, maar het deed me zoveel plezier om van hem te horen dat ik hem en zijn madam prompt  uitnodigde om te komen eten bij ons thuis. F. leek opgelucht toen de afspraak was beklonken, want het had wat foefelen met agenda’s  nodig gehad eer we een gezamenlijke datum hadden kunnen prikken, terwijl hij klonk alsof het dringend was. En dat was het ook, want onze afspraak voor een etentje – een heel plezierige avond! – was veel meer dan dat. Maar daarvoor moeten we negentien jaar terug in de tijd, naar die dag in maart waarop Kaat werd geboren. Die staat in het geheugen gegrift...

  I am the daughter of a daughter. Who is the daughter of a daughter. Who is also the daughter of a daughter. Some of us are mothersbut all of us are daughters, all birthed through lines that weave back to that First Mother. All connected from the very beginning. All connected in the now. Mothers, Daughters, Grandmothers, Great Grandmothers, Great Great Grandmothers. All daughters born from One. Original. Egg. From One. Original. Woman. So why the separation? Why the animosity toward each other? Why the arguing and fighting, back-stabbing and lack of support? The next time you see another woman, look in her eyes and see the Ancestral Lines – the lines of women – that lead back to you. Where are we going Mother? And how will we get there Sister? By staying connected Daughter and allowing for difference. For we are each one, after all, all Daughters of Daughters of Daughters of our One Mother.'' ~ Arlene Bailey ©2020, “The Daughter Line” The Sacred Wild, Re-Membering the Wild Sou...

Voor de eerste keer dat we weer een live ritueel deden was er haast geen heuglijker reden te bedenken: een moederschapsritueel voor Aurora. Haar covenzusters van de Amazones coven hadden me uitgenodigd om mee te komen vieren en dat liet ik me geen twee keer zeggen. Niet alleen omdat het zoals gezegd het eerste live ritueel in eeuwen was, maar ook omdat zo’n nieuw kindje eigenlijk altijd een feest is. Aurora woont in een buitenwijk van Wetteren, met een heerlijke stadstuin met een vijvertje en een met wingerd begroeide pergola die zorgt voor lommer, een fijne plek om te genieten van de zomer. Meteen ook de plek voor het ritueel, want corona is er natuurlijk nog altijd en dus was het buiten te doen (heerlijk!) waar de zon onbarmhartig heet brandde (niet altijd even heerlijk :-)).  De vrouwen van de Amazones coven hadden het ritueel voorbereid. Van zodra we met het eigenlijke ritueel begonnen – de Vuurvogel - en een cirkel trokken, voelde ik haar al. Brigandhu stond achter me, haar ha...

De rode draad doorheen het laatste jaar bij Arcadia, althans wat mij betreft, is het besef dat we altijd en overal omringd zijn door spirits. Ik heb het niet alleen over de geesten van overleden familie of vrienden. Neen, met spirits bedoel ik alle wezens die in andere werelden dan de onze thuishoren, wat niet wil zeggen dat ze geen invloed kunnen uitoefenen op onze fysieke wereld. Dat zijn soms welwillende en soms ook minder welwillende spirits, die ons wilen helpen of juist niet, maar alleszins wezens waarvan sommige ons geïnteresseerd gadeslaan.  Sommige van hen zijn geïnteresseerd in ons omdat ze een persoonlijke band met ons hebben, andere omdat ze de wereld waarin ze zelf ooit huisden moeilijk los kunnen laten en het fijn vinden om contact te hebben met die wereld. Er zijn er die ons interessant vinden omdat wij hen de mogelijkheid bieden om impact te hebben op een wereld waarin ze normaliter niets in de pap te brokken hebben, nog andere werken misschien met ons samen gewoon ...

Elenor neemt ons vandaag mee naar de Moeder, zij die het leven draagt. Deze donkere dagen waarop het leven wel vertraagd lijkt, zeker als je naar de natuur kijkt, past daar inderdaad wonderwel bij. De natuur wacht als het ware om in de lente weer geboren te worden. Het donker buiten weerspiegelt het donker in de baarmoeder van moeder natuur. Eerst moesten we elk een kaars aansteken en op onze manier onze godin aanroepen en uitnodigen in onze cirkel. We zouden immers niet alleen maar gaan reizen naar de moeder maar ook haar steun vragen voor Anthea, die een moeilijke periode doorgaat. Ik had geen rode kaarsen meer, alleen maar blauwe, en daar trok Elenor verrast haar wenkbrauwen bij op :-) maar ik denk niet dat Brigandhu dat erg vond. Als er maar vuur was. :-) En dus riep ik haar op, Brigandhu, Vrouwe van het Bloed. Toen ik dat zo uit mijn mond hoorde rollen, was ik zelf een beetje verrast maar ik wist dat het juist was. Het bloed verwijst niet letterlijk naar bloed maar naar een bl...

Who made the world, my child? Father made the rain silver and forever. Mother’s hand drew riverbeds and hollowed seas, drew riverbeds and hollowed seas to bring the rain home. Father bridled winds, my child, to keep the world new. Mother clashed fire free from stone and breathed it strong and dancing, and breathed it strong and dancing the color of her hair. He armed the thunderclouds rolled out of heaven; Her fingers flickered hummingbirds weaving the delicate white snow, weaving the delicate white snow a waterfall of flowers. And if you live long, my child, you'll see snow burst from thunderclouds and lightning in the snow; listen to Mother and Father laughing, listen to Mother and Father laughing behind the locked door. Gedicht: "Song of creation"  door Linda Sillitoe, uit: “Dialogue”, winter 1979

Net zoals het vrouwelijke goddelijke niet zomaar verdwijnt omdat het wordt weggemoffeld, zo zit ook in ons dat vrouwelijke goddelijke diep weggestoken. Vanavond gaan we Asherah en de Shekinah eren, inclusief dat stukje van het goddelijke dat in ons zit. In die tijd, duizenden jaren geleden, geloofde men sterk dat het eten van het lichaam van iets of iemand – zij het symbolisch – een band schepte met dat iets of iemand en daardoor de kracht van dat iets of iemand doorgaf aan de persoon die at. Dat gold ook voor goden en godinnen. Een spoor daarvan zien we in de katholieke lithurgie waar het lichaam en bloed van Jezus symbolisch worden gegeten door de gelovigen. Daarnaast was het een algemeen gebruik om offers te brengen aan de goden, en niet alleen op de speciale feestdagen, om een goede oogst af te smeken of daar net voor de bedanken. Wij gaan vanavond een combinatie doen van de twee. We gaan de typische Asherah-taartjes bakken als offer voor de grote godin, maar we gaan die taa...