Webmaidens Grimoire

Ik sta op een open plek in het bos, met in het midden een vuur. We staan er allemaal: ik herken Yza, Juniper, Hamamelis en de anderen. Het vuur met ons in onze cirkel errond doen me denke aan de theelichthouder die ik net bij de Action heb gekocht, allemaal mannetjes die hand in hand rond het theelichtje staan en een cirkel vormen. Elk van ons is verbonden met het vuur door een vuurstraal vanuit onze zonnevlecht naar het vuur (of vice versa). We vormen een zonnewiel. Het lijkt wel of ik een soort van afgeronde swastika zie die snel rond draait tot ik de spaken van het wiel niet meer kan zien. Achteraf denk ik er pas aan dat de beentjes van een Duitse swastika naar rechts staan in plaats van naar links ... Ik hoor een feeëriek aandoend gefluit. Het is alsof de hele wereld zwijgt als de fluit klinkt, alsof ik alleen dat geluid kan horen en al de rest wegvalt. Ik loop het bos in en val bijna over hem :-). Ik moet helemaal niet ver gaan. De bomen staan hier rdeelijk dicht op elka...

Wie aan steencirkels denkt, denkt niet meteen aan België maar aan Groot-Brittannië of Bretagne. Komt dat nu omdat er hier nooit zoveel hebben gestaan of omdat wij Belgen een naarstig volkje zijn dat het zonde vindt om goeie stenen uit een steengroeve te halen als ze zomaar ongebruikt in de natuur staan of liggen? Feit is dat de enige steencirkels in onze contreien waar ik ooit over heb gehoord me bijna per ongeluk ter ore zijn gekomen en niet bepaald gekend zijn bij het grote publiek. Tijdens een open bijeenkomst van de Antwerpse druidengrove Nervii Nemeton vertelde één van de aanwezigen, ook een heks overigens, me over de steencirkel in het Zoniënwoud. Que? Ik was meteen geïntrigeerd, want al woon ik ondertussen al meer dan tien jaar in Antwerpen, mijn Vlaams-Brabantse roots zijn behoorlijk diep geworteld. En het Zoniënwoud, dat is voor mij de rand van Tervuren, Overijse, Hoeilaart. Mijn terroir, quoi. :-) Dat daar een steencirkel zou staan was dus een heel prettige ontdekking! ...