Webmaidens Grimoire

Met alles wat er tegenwoordig geopolitiek gebeurt, met de opeenvolging van de ene schokkende gebeurtenis na de andere en de stroom van negatieve berichten die ons via de verschillende mediakanalen bereiken, is het moeilijk om positief te blijven. Imbolc is een welkom moment van hoop middenin een verder uitdagende wereld vol spanning en onzekerheid. Imbolc vindt zijn oorsprong in oude Keltische tradities. Het jaarfeest wordt traditioneel gekoppeld aan de Ierse godin Brigid (of Bridget), de prechristelijke godin van het vuur, genezing, smeedkunst, het vuur (en dus de haard, de vlam van het leven en de creatieve vonk die we allemaal in ons dragen), bescherming en vruchtbaarheid. In Schotland wordt ze geëerd als Bride, langs onze kant van het kanaal als Brigandhu of Brigindo. Ze is de godin van het vuur en dus ook van het licht van de zon dat vanaf nu helderder gaat schijnen en ons warmte en levenslust schenkt. En hopelijk ook warmte geeft in ons hart, als tegengewicht tegen wat we zien op...

Dinsdag was het Maria Lichtmis, Imbolc voor de heksen onder ons, en dat betekent in het Vlaanderen van oude tradities en folklore dat er massaal pannenkoeken werden gebakken. Overal waar je komt word je met melk, bloem en eieren om de oren geslagen, zelfs in een Hollands ikoon als Albert Heijn. Nochthans was het mij nog niet gelukt om pannenkoeken te bakken: de agenda zat stampvol en pas op vrijdag zouden we met ons gezinnetje compleet nog eens samen aan tafel zitten ’s avonds... Maar het kriebelde! En dus trokken we donderdag – zonder papa – de pannenkoekenpan uit de kast en bakten pannenkoeken, zij het de Amerikaanse variant. Het deeg is niet zo vloeibaar als het traditionele Vlaamse deeg, eerder een soort van mousse waar je dikke fluffy kussentjes van bakt :-) Heerlijk met schijfjes banaan en ahornsiroop! Nodig voor een 10-tal pannenkoekjes: 3 eieren 115 g gewone bloem 1 zakje bakpoeder 140ml halfvolle melk 1 zakje vanillesuiker Boter of margarine voo...

Vanavond vieren we Imbolc, een feest dat traditioneel gekoppeld wordt aan de Ierse godin Bridget. We weten dat de Ierse kelten Imbolc vierden uit de geschriften van de Ierse monniken uit de vroege middeleeuwen. Sommige Ierse steencirkels uit het bronzen tijdperk laten enkel de zonsopgang op Samhain en Imbolc zien, waaruit je kan opmaken dat de donkere tijd van het jaar een belangrijke betekenis had, maar of dat ook in de rest van het keltische hinterland zo was, is nog maar de vraag. Het enige dat we zeker weten is dat het begin van de lente werd gevierd en de terugkomst van het licht. Dat gaan wij vanavond ook doen. Nodig voor dit ritueel: Een wit altaarkleed; Witte kaarsen voor het altaar, hoe meer hoe liever, in alle vormen en maten (mee te brengen door de priesteressen die deelnemen aan het ritueel); Een tuinkaars of windlicht; Bijvoetsmudge en smudgewings; Een persoonlijke invocatie voor een vuurgod of vuurgodin uit het pantheon waar je vooral mee werkt; Een kom die ka...

Het is eens wat anders dan de traditionele pannenkoeken. Tijdens ons Imbolc-ritueel van gisteren bakten we poffertjes met door de godin gezegende eieren. We aten ons buikje rond om de magie te doen werken en dat vonden we helemaal niet erg :-) Poffertjes zijn voor Nederland wat frieten zijn voor België. Op elke kermis, braderij, schoolfeest of gelijk welke andere openbare feestelijkheid worden gegarandeerd poffertjes geserveerd. Ieder van ons heeft ze waarschijnlijk als kind leren kennen bij een bezoekje aan de Efteling. Dat was zo’n beetje de enige plek waar je als Vlaming ooit poffertjes tegenkwam. De komst van Albert Heijn naar ons land heeft dat veranderd: nu verorbenen we ze met evenveel plezier als onze eigen traditionele pannenkoeken. Poffertjes mogen wal wel Nederlands trots in bange dagen zijn, nochthans weet niemand wat de origine ervan is. Wel is zeker dat al in de zestiende eeuw vergunningen werden gegeven voor poffertjeskramen op de kermis, zoals dat nu nog altijd het ...

Onze diepste angst, is niet dat we onmachtig zouden zijn. Onze diepste angst betreft juist onze niet te meten kracht. Niet de duisternis, maar het licht in ons is wat we het meeste vrezen. We vragen onzelf af: Wie ben ik wel om mezelf briljant, schitterend, begaafd, geweldig te achten. Maar waarom zou je dat niet zijn. Je bent een kind van God. Je dient de wereld niet door jezelf klein te houden. Er wordt geen licht verspreid, als de mensen om je heen, hun zekerheid ontlenen aan jouw kleinheid. We zijn bestemd om te stralen, zoals kinderen dat doen. We zijn geboren om de glorie Gods die in ons is te openbaren. Die glorie is niet slechts in enkelen, maar in ieder mens aanwezig. En als we ons licht laten schijnen, schept dat voor de ander de mogelijkheid hetzelfde te doen. Als we van onze diepste angst bevrijd zijn, zal alleen al onze nabijheid anderen bevrijden. Nelson Mandela (1918-2013) Uit zijn inauguratierede als President van Zuid-Afrika

Wij zijn ons huis - nog altijd - aan het verbouwen. In september 2007 trokken we bij mijn schoonouders in, met de hoop in een dikke zes maanden weer te kunnen verhuizen. Ondertussen zijn we bijna anderhalf jaar verder. Veel privacy hebben we niet, veel ruimte om uitgebreid aan rituelen te doen nog minder. Meer dan een grote kamer, waar we ook de twee kinderen in te slapen leggen, hebben we niet voor ons tweetjes. Gelukkig is mijn schoonmoeder zeer gelovig. Voor mij is dat absoluut een voordeel. Op de kast staat een groot Maria-beeld en daar brandt zeer regelmatig een kaarsje bij, als offer voor het afsmeken van allerlei gunsten: goede examens op school, geluk bij een sollicitatie, enz. ... Klinkt dat al wat bekender? :-) Deze week brandden de kaarsjes voor Maria Lichtmis. Dat is het laatste katholieke lichtfeest, na een periode van tweemaal veertig dagen. Het feest voor Sint-Maarten is het eerste lichtfeest. Het wordt gevierd op 11 november, veertig dagen vóór kerstmis. Maria Lichtmis ...

Maria Lichtmis is traditioneel pannenkoekendag. Ik hou wel van dergelijke culinaire tradities en vandaag stonden er dus inderdaad pannenkoeken op het menu. Ik bak wel eens meer pannenkoeken. De kinderen mogen dan meehelpen bij het beslag en vinden dat geweldig, ook al is er niets aan. En elke keer moet ik dan denken aan hoe mijn moeder vroeger pannenkoeken bakte. Als wij thuis kwamen van school en het rook al van ver naar gebak, dan wisten we dat mama pannenkoeken aan het bakken was. Mijn moeder is een geweldige kok maar bakken heeft ze nooit helemaal onder de knie gekregen. Verder dan Diplomats uit de diepvriezer halen ging het bakken dus niet. Behalve als het over pannenkoeken ging, want die zijn goddelijk lekker. Grote stapels werden er gebakken bij ons thuis, met twee pannen waar afwisselend beslag werd ingegoten en pannenkoeken werden in omgedraaid. Af en toe liet mama zich even aflossen aan het fornuis en dan moesten wij inspringen. Ik herinner me de golf van warmte, elke keer de...