Webmaidens Grimoire

Vanavond spoedden we ons naar Naja's huis, geen sinecure want de E313 was helemaal afgesloten wegens een ongeluk, en we waren pas voltallig rond 21u. Niet echt een ontspannen start van onze covenbijeenkomst! Naja nam ons mee naar boven, waar ze haar Aphrodite-altaar heeft staan. Over Aphrodite zouden we het vandaag ook gaan hebben. Naja werkt met Aphrodite en was net een weekje terug van Cyprus, de geboorteplaats van de godin. Aphrodite werd geboren uit het schuim van de zee als een volwassen beeldschone vrouw en kwam op Cyprus aan land. Daar heerste al een cultus voor de oude Fenicische godin Astarte, maar die ging over in de cultus van Aphrodite. Het eiland herbergt dus de oudste tempels van Aphrodite en die was Naja natuurlijk gaan bezoeken. We bekeken de postkaarten die ze had meegebracht. Naja liet ons een kaart zien van "het bad van Aphrodite", volgens haar echt een magische plek. Het is een soort van waterbassin waar je jammer genoeg niet zelf in mag gaan baden...

Toen ik voor het eerst vertelde dat we naar de Midlands op vakantie gingen, schudde Craig met een medelijdende blik zijn hoofd en verzuchtte dat daar niks, maar dan ook echt niks voor een meisje als ik te vinden zou zijn. Hij komt uit Manchester, een stad in het noorden van de Midlands, en kon het weten. Het is inderdaad wel waar dat de meeste mensen die ik ken die kiezen voor Groot-Brittannië een specifieke regio in gedachten hebben, zoals Wales, of Cornwall, of Londen, en de Midlands liggen zo'n beetje vergeten tussen al die regio's in. Gelukkig had Craig ongelijk, en hoe! We hebben een huisje gehuurd in het Peak District. Dat ligt ergens halverwege de Midlands en is een redelijk ruige streek. Langs de ene kant vind je er echte desolate heide, langs de andere kant kilometers en kilometers weiden, afgeboord met muurtjes van op elkaar gestapelde stenen. De hele regio ligt bezaaid met kastelen, en de meeste daarvan mogen ook nog eens gerekend worden tot de mooiste die in Groot...

Toen ik daarstraks naar een afspraak reed in Schoten, liet mijn GPS me via Vordenstein rijden. Daar waren we in het najaar al eens gaan wandelen met vrienden en de prachtige tuinen waren mij toen al erg bevallen. Op de terugweg besloot ik dus eventjes te stoppen en een toertje te gaan maken in de kruidentuin op het domein. De dochtertjes van die vrienden van ons hadden van hun oma geleerd dat dit een echte Heksentuin was, en het moet gezegd dat er veel meer staat dan alleen maar knoflook en basilicum :-) De Oranjerie van Vordenstein Behalve een jong koppeltje met hun twee kinderen, was er helemaal niemand in de tuin en had ik het hele domein voor mij alleen. Het enige dat ik kon horen was het lichte gezoem van de zweefvliegen en het gebrom van de kleine hommeltjes die de bloemen druk bezochten. Het rook er heerlijk naar zomer. Ik voelde mezelf helemaal ontspannen en dat was eigenlijk al wel een tijdje geleden, ook al ben ik momenteel driekwart werkloos. Na een half uurtje vertr...

Mijn liefste en ik hebben er een paar daagjes Frankrijk op zitten. We waren naar ginder getrokken voor nog een rollenspelevent(je) dat werd georganiseerd in het buitenhuis van de ouders van een vriend van ons. Zij hebben begin van de jaren tachtig in Pousseaux, een boerengat op de grens van de Bourgogne, een klein vervallen kasteeltje gekocht om dat vervolgens met veel liefde samen met hun vier zonen op te knappen in evenzovele jaarlijkse werkvakanties. Nu is het nog steeds een klein vervallen kasteeltje :-) maar eentje met zoveel charme dat je de gigantische duizendpoten die op spinnenjacht gaan er met plezier bij neemt. Dat komt omdat de vrouw des huizes het "Château des Belges" ingericht heeft met alles wat ze op de wekelijkse inboedelverkopen op de Vrijdagmarkt in Antwerpen op de kop kon tikken en dat een beetje aan het interbellum doet denken. Het resultaat is een rommelige jaren twintig bric à brac die vreemd genoeg helemaal niet chaotisch aandoet maar je he...

Na een week van helse stress op het werk na dagen en dagen thuiskomen om elf uur 's avonds, porde mijn wederhelft mij zondagochtend het bed uit. Ik was - jammer genoeg of gelukkig, 't is maar hoe je het bekijkt :-) - vergeten dat ik had beloofd om mee te gaan herfstwandelen met vrienden. Veel liever had ik mij gewoon omgedraaid, het hoofd diep in het kussen geboord, om nog een dag of wat verder te slapen, maar mijn betere helft was onverbiddellijk. Kreunend kroop ik uit bed. Binnensmonds vervloekte ik alle Antwerpenaren om hun verschrikkelijke drang om uurwerken als leidraad te nemen in hun goed geregelde leven, maar na een douche en een sloot thee besloot ik uiteindelijk dat ik wakker genoeg was om het huis te verlaten ... Plaats van afspraak was het park Vordenstein in Schoten, een groene long aan de rand van de stad, dat naar eigen zeggen een oase wil zijn van rust en stilte. Honden zijn er verboden, enkel wandelaars zijn welkom "om het drukke leven van alledag even ...

Het is zomer en dat betekent garnalentijd op TV. Meestal loopt "Duizend zonnen en garnalen" zo ongeveer rond etenstijd, en dat betekent dat ik er slechts met een half oor naar luister. Deze keer werd mijn aandacht echter getrokken door een stukje over een gigantische boom in Limburg. In het programma zit een rubriekje "1000" en deze keer ging dat over een duizendjarige eik die in Lummen staat. Het was een prachtige en imposante boom, die waarschijnlijk al vele jaren duizend jaar oud is :-), al schatten kenners hem eerder tussen de zeshonderd en de achthonderd jaar oud. Op Midzomer hadden ze nog een groot feest gevierd aan de voet van de boom, in navolging van het eerste grote "boomenfeest" dat in 1915 werd georganiseerd. De schitterende boom blijkt al sinds mensenheugnis een favoriete plek van de plaatselijke bevolking, om af te spreken met je liefste bijvoorbeeld. Vroeger werd hij nochthans gebruikt om recht onder te spreken: in de zeventiende eeuw zo...

Vorige zaterdag was het familiefeest langs de kant van Barts moeder. Elk jaar wordt de hele zwik opgetrommeld om te genieten van het gezellig samenzijn in één of ander pretpark. Zo gingen we al naar de Efteling, Walibi en Bokrijk. Dit jaar stond het Boudewijn Seapark op het programma met in de voormiddag een wandeling met gids doorheen Brugge die Scone. Daarvoor moesten we wel om 9u30 aan het station van Brugge staan en dat is hemeltergend pokkevroeg op een zaterdag, zeker als je de dag ervoor nog tot een kot in de nacht achter de computer hebt gezeten omdat je niet kon slapen, courtesy de energiebal die ik van Freya in mijn maag kreeg gesplitst tijdens Elenors trance prophecy probeeravond , en al om 7u00 uit je warme gezellige nest wordt gekoterd door je kroost. Al vind ik 9u30 op een zaterdag altijd pokkevroeg, hoor! Maar om 9u30 stonden wij dus met ons gezinnetje paraat aan het station, alwaar wij tijdens het wachten een kop hete koffie achterover sloegen. Bart was verbaasd dat ik...