Webmaidens Grimoire

Ik loop naar beneden, de trap af, naar de benedenwereld. Rechts van mij staan de graanhalmen te wuiven in de bries. Het graan is rijp en geel, klaar om geoogst te worden. Plots springt een eekhoorn op mijn rechterschouder. Het zal wel geen toeval zijn dat dat net mijn totemdier is, al ben ik verbaasd het diertje hier al tegen te komen want meestal moet ik daarvoor nog een niveau dieper in de benedenwereld zijn. Voor me uit vliegt een rood vogeltje, dat me de weg lijkt te wijzen. Dat ben ik ook al eens tegengekomen in een meditatie. Ik voel me net Sneeuwwitje :-) Aan de einder, aan de andere kant van het graanveld, staat een boom. Deze keer staat hij er in volle zomerblad, ook al is het in de bovenwereld bijna winter. Blijkbaar is dat onze bestemming want het vogeltje leidt me dwars doorheen het graan. Ik waad doorheen de wuivende halmen naar de boom. Daar blijf ik verrast staan. Achter de boom ligt een vrolijk geblokte picknickdeken op de grond en alles staat klaar voor een picknick. I...

Vanavond heeft Anthea het over de dans van het lichaam. Alle sessies in de Gordel  van Aphrodite gaan over aandacht hebben voor jezelf. Pas als je aardig bent voor jezelf, kan je aardig zijn voor de mensen rondom je. En daar draait het eigenlijk om bij hekserij. Of bij gewoon mens zijn, als je het mij vraagt. Je moet gewoon “goed” zijn, niet alleen voor je omgeving maar ook voor jezelf. Je moet een voorbeeld zijn, een rolmodel. Eigenlijk gaat het zelfs nog verder dan dat. Heksen hebben geen tempels. Ze komen samen in de natuur, zonder de noodzaak van die stenen muren. Maar dat is eigenlijk helemaal niet zo. Heksen hebben wel degelijk tempels. De mooiste tempel die er is zelfs: hun eigen lichaam. Als je er even bij stilstaat is je lichaam het mooiste cadeau dat je ooit hebt gekregen. Je lichaam is je tempel en je moet er dus verdomd goed zorg voor dragen! Anthea geeft ons meteen een opdracht mee. We krijgen een heleboel vragen voorgeschoteld waar we goed over moeten n...

Gyhldeptis. Alweer een godin waar ik nog nooit van had gehoord en wiens kaart ik trok uit het Godinnenorakel als afsluiter van de laatste sessie van de Gordel van Aphrodite. Orde scheppen in de chaos. Dat is wat Gyhldeptis doet. Tja ... Mijn schatje hangt waarschijnlijk hikkend in de zetel als ik hem vertel dat net ik die kaart trok :-) Volgens hem ben ik de verpersoonlijking van chaos, en ik moet toegeven dat hij een punt heeft. Maar waar anderen gillend gaan lopen van de stress, kijken mensen als ik de naderende storm in de ogen en zetten de hakken in het zand. En op de ene of de andere manier, krijgen we het voor elkaar, iets waar we soms zelf verbaasd over zijn. Gyhldeptis is een  woudgodin van de Tlingit en Haida indianen uit het Noordwesten van Amerika. Voor hen was ze het groene mos dat overal in de cederbomen hangt, maar ze is ook een madam die van aanpakken weet. Ik moet ook al grijnzen als ik haar verhaal lees: ze werd bekend door de organisatie van het feestje van ...

Ik zit in een klein bootje dat heen en weer wiegt op de kalme zee. De zon straalt en ik ruik het zoute water. De meeuwen scheren schreeuwend over het water. In de verte zie ik een klein eiland. Het ziet eruit als een groene vlek op een schilderij van Turner. Ik kan de witte zandstranden zien en roei naar het eiland toe. Op het strand zie ik een klein jongetje met bruin krulhaar met een stok tussen de rotsen spelen. Hij zit op zijn hurken en pookt met zijn stok in het water. Hij draagt een rode zwembroek met witte bloemen, in die typische Hawai-stijl. Het zonlicht is heel fel en licht. Het jongetje kijkt op als ik het bootje het witte zand op drijf en komt naar me toe. Hij pakt mijn hand vast en neemt me mee een pad op. Ik zie flitsen van twee mannen in hemdsmouwen die een kind tussen hen in vrolijk omhoog laten springen, en vraag me af wie dit jongetje is. Dan zie ik de waterval. Het water spat hoog op, ik kan de spatten voelen. Het stort zich naar beneden, in een stroom die in d...

Heerlijk vind ik de samenkomsten die Anthea voor ons voorbereidt. Haar lessen zijn niet alleen gewoon maar lessen, waar we iets van leren, maar ook vertroetelsessies voor onszelf. Iedereen van ons kan dat wel gebruiken, zelfs ik die alleen maar bultjes in de weg tegenkom en me soms bijna schuldig voel over dat gebrek aan grote drama's in mijn leven, als ik de andere meisjes hoor vertellen. Deze sessie zou gaan over de liefde. We denken dan meestal meteen aan de liefde voor onze partner of voor onze kinderen, maar dat is een beetje eenzijdig. Liefde gaat ook over de dingen die je graag doet en die ervoor zorgen dat je jezelf bent. Anthea liet ons stilstaan bij de dingen die we echt graag doen. Alleen al aan al die dingen denken deed me volledig ontspannen en met een zucht van voldoening, pende ik in geen tijd een ellenlange lijst neer: koken voorlezen voor de kinderen activiteiten organiseren voor anderen, maar dan kleinschalig, niet professioneel lezen Naar muziek luister...

Vanavond deden we het bij Fjierra. Dat is niet zo ver van bij ons en dus profiteerde ik er van om met de fiets naar ginder te rijden. Het voelt goed aan om te fietsen. Je voelt je lichaam echt als je fietst en de wind haalt alle muizenissen uit je hoofd. Bovendien is er nauwelijks parkeerplaats in de buurt van Fjierra's huis, dus fietsen geeft nog een extra bonus! Anthea leidde ons vanavond naar de vijfde draad in de gordel van Aphrodite: de stem van de waarheid. De waarheid vertellen aan een ander en de waarheid van een ander erkennen zijn dingen die we allemaal moeilijk vinden maar waar we wel naar moeten streven. Het is één van de dingen die er al dan niet voor zorgen dat we heel zijn, in balans met onszelf. De waarheid erkennen is leren leven met jezelf, leren jezelf bloot stellen. Anthea liet ons een kwartiertje de tijd om de waarheid over onszelf opschrijven, zoals die kwam. Gewoon al het feit dat je daar eventjes over kon nadenken en die dingen onder woorden kon brengen,...