Webmaidens Grimoire

"Meer vrouw op straat", dat was het televisieprogramma uit 2020 waarin Sofie Lemaire vrouwen in Vlaamse steden onder de aandacht bracht die volgens hun inwoners een straatnaam verdienen. Ze merkte terecht op dat er een grote ongelijkheid is tussen het aantal straten genoemd naar mannen (85%) en vrouwen (15%) en deed een oproep om namen van straffe madammen door te geven die een straatnaam zouden moeten krijgen. Fjierra gaf toen de naam van Clara Goessen door, de enige heks die in Antwerpen ooit op de brandstapel werd gezet. Daar ijverde ook Walter Clement voor, de Antwerpse stadsgids die een boekje over haar schreef en ondertussen al jaren onverdroten de stad aan de mouw trekt om eerherstel voor haar te krijgen of toch minstens een straatnaam of een gedenksteen. Dat ze op de lijst stond voor de eerstvolgende batch van straatnamen wisten we al via onze eigen contacten (als ‘oorlogsvluchteling uit Straatsburg werd ze door de stad eerst als ‘niet Antwerps genoeg’ beschouwd, kan ...

Volgens onze gastvrouw Donna is Rochefort-en-Terre in het Bretoense departement Morbihan één van de mooiste stadjes van Frankrijk. Nieuwsgierig als we zijn besluiten we om er zelf een kijkje te gaan nemen en ze heeft absoluut niet gelogen. Anton Pieck had hier zijn hart opgehaald! Met die kleine geplaveide straatjes en prachtige verweerde gevels uit natuursteen lijkt het wel of we rondlopen in de 18de eeuw, ware het niet voor de winkeltjes met Bretoens handwerk, handgemaakte zeep en crèmes, gebak en andere dingen waar toeristen gek op zijn.  Nadat we op het stadspleintje Kouign Amann gebakjes hadden gekocht, die typische lekkernij uit Bretagne, slenterden we door de smalle straatjes en genoten van de schoonheid van het stadje. Zoals in wel meer van de Middeleeuwse stadjes waar we de afgelopen week hadden rondgelopen kan je hier overal sieraden met halfedelstenen kopen, of gewoon de stenen zelf. En dus is hier ook een kristallenwinkel en zelfs een heuse heksenwinkel waar behalve snu...

En zo werd ik een eerstegraads stamboekheks. Echt waar. Niet dat ik daar zelf voor iets tussen zit ... :-) Binnen de klassieke hekserij of wicca bestaat een systeem van graden. Het woord “graad” alleen al verwijst naar een bepaalde hierarchie en status. Jammer genoeg zijn er nog altijd heksen die meer belang hechten aan zo’n graad dan aan de persoon die die graad draagt. Volgens mij zijn zij meer bezig met hun ego dan met de zoektocht naar persoonlijke groei. Het is ook niet omdat je een bepaalde graad hebt, dat je per definitie sterker bent dan iemand die niet meegaat in het gradenverhaal. Er zijn tegenwoordig een heleboel erg krachtige solitaire heksen die nooit een inwijding hebben gehad, laat staan een “graad”. Ik denk dat sommige heksen een graad ook zien als een soort van diploma. Je loopt mee in het verhaal en dan krijg je automatisch je graden. Zo werkt het dus niet. Net als de rest van de “founding mothers” van Arcadia zijn die graden niet echt iets waar ik elke dag van wa...

Meer dan drie uur hadden we nodig om een naam te vinden voor onze nieuwe coven. Elk van ons had zijn huiswerk gemaakt. Ik had voor mijzelf een aantal criteria opgesteld waaraan de naam zou moeten voldoen: stevig met de voeten op de grond, verwijzend naar de aardse aanpak waar we voor wilden gaan, liefst met een duidelijke band met onze regio en als het even kon iets Nederlandstaligs, of op zijn minst met een link naar één van de twee oude religies die in onze streken elkaar tegenkwamen: de centraal-europese versie van het keltische pantheon (de Galliërs) of de Noordse traditie (de Germanen). Geen zweverige pseudo-Indische of Egyptische tralala dus. Bij de eerste namen die de revue passeerden moest ik toch even nadenken hoe ik mijn veto kon stellen zonder boven de pot te gaan hangen en mijn medezusjes te schofferen :-). Maar we waren het stilzwijgend eens: elke beslissing zou met unanimiteit genomen worden. En zo vordere de avond gestaag, met uren googlen en ettelijke rondjes op een o...