Webmaidens Grimoire

In 1999 was ik samen met mijn ouders en een hele hoop anderen te gast in het buitenhuis van één van hun vrienden in Luxemburg om samen naar de zonsverduistering te kijken. Daar kon je immers een volledige zonsverduistering zien, iets wat zo speciaal was dat je overal eclipsbrilletjes kon kopen of ze gratis bij de krant kreeg. Op het moment van de eclips zelf stonden we naast onze auto’s op de weg, samen met een hele hoop andere mensen die ook op zoek waren geweest naar een goed plekje en keken vol verwondering naar het duister dat over de heuvels kwam rollen. Als je ooit een film hebt gezien waarin zo’n reuze ruimteschip over een stad komt hoveren met als resultaat een gigantische schaduw die over de stad komt schuiven, dan weet je precies wat ik bedoel. Het werd ijskoud, het werd stil en toen begonnen alle honden begonnen te blaffen en de koeien te loeien. Die kwamen allemaal de heuvels afgewandeld, alsof het al tijd was om naar de stal te gaan. Een heel bijzonder moment. Toen we hoor...

Geef toe, als je vakantiehuis op vijf kilometer van de bron van de grootste rivier van Spanje ligt, dan wil je daar misschien wel eens naar op zoek. Van alle rivieren die in de Middellandse Zee uitmonden is alleen de Nijl langer! Dat wil wat zeggen … Die machtige rivier ontspringt hier dus een dorpje verder, in Fontibre. Je hoort het al in de naam: die komt van het Latijnse Fontes Hiberis en dat betekent letterlijk bron van de Ebro. We parkeren de wagen en lopen verder het kleine dorpje in, langs het kerkje en zo verder naar beneden. Het is een klein maar fijn wandelingetje in het groen langs het water en dan is ze daar, de bron van de Ebro. De groene oase is een heiligdom van de Virgen del Pilar. Dat is de belangrijkste beschermheilige van de Spaanstalige wereld. Haar bekendste heiligdom is de grote basiliek in Zaragoza, waar de Ebro ook langs stroomt. In het water van de bron staat een stenen pilaar met een beeldje van de madonna en in de rotswand is een nis uitgehakt voor een soort ...

Volgens onze gids is Napels voor sommige mensen die de stad voor het eerst bezoeken te overweldigend. Ik begrijp meteen wat ze bedoelt.  Het begint al bij de parking met zijn glanzende marmeren muren en valets die je auto met een zelfbewuste macho grijns tetrisgewijs dieper de garage in rijden. Dat macho rijgedrag is hier een vanzelfsprekendheid en geldt zowel voor mannen als voor vrouwen. Bumperkleven, je ertussen wringen, dubbel rijden op een eenvaksbaan, dubbel parkeren, ... we hebben het hier allemaal gezien. Om nog te zwijgen van de ogen die je in je rug moet hebben om de scooters te ontwijken die langs links en rechts en overal rond de auto kolken. Ik ben blij dat Bart rijdt, zelf had ik al lang een hartverzakking gehad. We hebben een gratis toer geboekt die ons langs de highlights van de stad brengt. In een uurtje toont gids Carmen ons de must see plekjes met wat historische context, daarna kunnen we zelf verder op ontdekking. Volgens Goethe was dit de mooiste stad ter werel...

Geschiedenisliefhebbers als we zijn konden we niet in de buurt van Napels zijn en geen bezoekje brengen aan Caserta. Dat koninklijk paleis ligt op een half uurtje van Napels en wordt gezien als het grootste gebouw dat in de 19de eeuw in Europa gebouwd werd. Dat geloof je direct als je naar de mastodont kijkt die in een gigantische kaal verschroeide vlakte voor je opdoemt. Koning Carlos VII van Napels (de latere koning van Spanje) gaf opdracht voor de bouw van het paleis. Hij had er al drie andere laten bouwen in Napels zelf maar dat was schijnbaar niet genoeg. Hij keek met afgunst naar het gigantische koninklijk paleis in Madrid (gebouwd tussen 1738 en 1755 en met een oppervlakte van 135.000 m² en 3.500 kamers het grootste koninklijk paleis ter wereld) en natuurlijk de pracht en praal van Versailles (dat bij Madrid in het niet valt). En dus startte in 1755 de bouw van nòg een koninklijk paleis voor de koningen van Napels. Niet dat Carlos er ooit heeft gewoond, tegen dat het paleis klaa...

Herculaneum ligt op een klein uurtje rijden van onze agriturismo, zo'n 7 km van de Vesuvius. Samen met Pompeï zijn het bij de best bewaarde Romeinse ruïnes ter wereld en ze staan al heel lang op onze reisbucketlist. Als we door de straten van de oude Romeinse havenstad lopen, ben ik onder de indruk. De stad is inderdaad bijzonder goed bewaard gebleven. Ik ben helemaal gecharmeerd van de mooie mozaieken en tegelvloeren en van de beschilderde muren in de huizen. Al die schoonheid waar zo veel moeite werd in gestoken en die op die fatale dag in 79 na Christus in één klap werd weggevaagd … Ook al is het bijna tweeduizend jaar geleden, toch doet het iets met een mens. Drie grote hoofdstraten vormen het kader waarbinnen handelshuizen, een bakkerij, openbare toiletten, huizen van rijke kooplui, enz. ... liggen, met elkaar verbonden door binnenplaatsen en zuilengalerijen. Het is hier heerlijk dwalen van patio naar patio en het is helemaal niet moeilijk om je de stad voor te stellen vol men...

Na de toeristische drukte van Sorrento willen we relaxen aan de Fjordo die Crapolla, een verborgen strandje in een diepe kloof waar vooral de locals komen zwemmen. Je geraakt er alleen per boot of via een wandelpad dat vertrekt in Sant'Agata sui Due Golfi (Massa Lubrense). Sant’Agata is zo'n typisch Italiaans stadje, met één hoofdstraat en een kerk die vele malen groter is dan het gemeentehuis. De sfeer is er gemoedelijk en we zijn gecharmeerd van de Harry Potterdecoratie die je overal in de stad ziet: bomen die vol hangen met gouden sleuteltjes met libellenvleugels, banieren van Grifindoro, slangen voor Serpeverde, enz. ... Tegenover onze parking vinden we warempel een quidditchveld! Het hele stadje is versierd en ze hebben er duidelijk veel moeite en plezier in gestoken. Blijkbaar wordt er in de zomer kinderanimatie georganiseerd in dit thema, met ploegen van de vier huizen, en doen niet alleen de kinderen van de stad enthousiast mee. Supertof! Het pad naar Crapolla loopt van...

We zitten hier in de streek van het citrusfruit en dus kan je hier niet om de citroenen heen. Sorrento is de stad van de limoncello - lekker! - maar ook van de nep citroenen in keramiek.  Die citroenen van Sorrento zijn overigens niet de zure citroenen die wij kennen van de supermarkt, maar een speciale kruising die minder zuur en zelfs lichtzoet smaakt. Die Sorrento citroenen hebben ook een veel dikkere pel waarvan de limoncello wordt gemaakt, de typische likeur van hier. Die kan je overigens gemakkelijk zelf maken en elke zichzelf respecterende Trattoria hier in de streekzou zijn eigen artisanaal bereide versie hebben. Ik moet meteen denken aan de lekkere tiramisu met limoncello die Tom meebracht naar ons jaarlijkse BBQ-treffen met vrienden! Als je de toeristenwinkels in de oude stad links laat liggen is dit best een gezellige stad. We genieten van de smalle straatjes. De stad voelt als een oude Italiaanse donna, een beetje in verval maar verder nog heel scherp. Het is zondag en ...

Toen ik ongeveer twaalf jaar was, ging ik met mijn grootvader mee naar het zuiden van Frankrijk, waar mijn nonkel in een vervallen bergdorpje een paar middeleeuwse huisjes had gekocht om daar met veel geduld één groot huis van te maken. We reden dus wel eens vaker naar Frankrijk, met een koffer vol bouwmaterialen en gereedschap (en Nutella!). Toen we op één van die tripjes langs de afrit van Saint-Quentin reden op de autostrade, wist mijn nonkel te vertellen dat hier de bron van de Schelde ontspruit. Nu hebben wij in onze familie wel eens vaker de neiging om een weggetje in te slaan dat we nog nooit hadden opgemerkt, gewoon uit nieuwsgierigheid om te zien waar je dan belandt. Dat was nu niet anders. En dus lieten we ons alle drie gewillig sidetracken en reed mijn opa gezwind de afrit af, op zoek naar de bron van de Schelde. Ik had de Schelde nog maar één keer in het echt gezien, tijdens een tripje met de veerboot naar Lillo Fort, een stukje bakermat van de familie. We hadden wel al ove...