Webmaidens Grimoire

Eirinn heeft ons uitgenodigd om een jaar lang samen met haar de seizoenen te vieren. Samen met een groep gelijkgestemde vrouwen wil ze samenkomsten organiseren met overdag samen koken en voorbereiden en dan ’s avonds een Keltisch geïnspireerde ceremonie. Vandaag vierden we de lente en het ontwaken van de natuur en het ontkiemen van wat we hebben gezaaid. Ter voorbereiding liet ze ons een kwartier lang fantaseren en schrijven over hoe we ons ideale leven zouden zien. Dat waren de kiemen, die nu met deze ceremonie verder zouden kunnen groeien in de vruchtbare aarde waar we ze vandaag in zouden stoppen. Tijdens de ceremonie neemt Eirinn ons mee naar de anderwereld, waar we de zaadjes die we hebben geplant kunnen opgraven om de kiemen licht te geven. We moeten één van onze voorouders uitnodigen om mee te reizen (wat ik om de ene of de andere reden prompt vergeet) en verbinding maken met één van de typische Keltische dieren – zalm voor wijsheid, beer voor kracht, paard voor levensenergie en...

Wat was dat, zeg! Na de performance van Bambie Thug op de eerste halve finale voor het Eurovisiesongfestival wist ik niet goed wat ik ervan moest denken. Mijn brein zat ergens tussen tussen WTF! en WOW! Ik vond het geweldig! :-) In plaats van de brave liefdesliedjes die we van Ierland gewend zijn en waarmee het land al zeven keer heeft gewonnen sinds het in 1956 voor de eerste keer meedeed, kregen we nu Doomsday Blue voorgeschoteld, een spectaculaire performance met een soort van baby Maleficent die in een cirkel van kaarsen een demon lijkt op te roepen. Heel gedurfd voor zo'n katholiek land als Ierland. En het mocht ook wel, want sinds 2018 is geen enkele Ierse kandidaat meer in de finales geraakt terwijl het land nu zelfs een van de favorieten was van de bookmakers! Ik denk dat elke heks in Europa rechter ging zitten bij het zien van deze act. Of je nu van de muziek hield of niet, onze ogen gingen allemaal naar de brandende kaarsencirkel en de vele Keltische symbolen die de '...

 Als we denken aan Beltane, dan denken we natuurlijk ook aan dansen rond een meiboom en het kiezen van een meikoningin. Zo’n meiboom werd traditioneel gemaakt van meidoorn. Die boom staat in deze periode normaal gezien helemaal in bloei. Zijn stekelige takken staan vol prachtige witte bloemetjes. Die zouden helpen om gebeden naar de hemel te helpen sturen. Toverstokken gemaakt van dit hout zijn dan ook zeer krachtig. Meidoorn kan gebruikt worden voor bescherming, liefde en huwelijksspreuken. De bloesems van de meidoorn worden gebruikt in spreuken voor vruchtbaarheid en geluk (en geluk bij het vissen!). Ze zouden ook zeer erotisch zijn voor mannen.  In zijn boek The White Goddess schrijft Robert Graves dat de meidoorn wordt beschermd door een godin, Blodeuwedd, die bekend staat als de meikoningin. Net als Bloddeuwedd ziet de meiboom er fantastisch en lieflijk uit maar onder het oppervlak zitten scherpe doornen voor wie niet oplet. Blodeuwedd kennen we uit de Mabinogion. Haar na...

We hadden allemaal de poepers, Amara Fay, Aurora, Tara Rea en ik, want we hadden geen idee hoeveel mensen er zouden komen opdagen voor ons open Samhain ritueel. Er was best wat interesse op ons Facebook event en de Pagan Federation had zelf ook nog reclame gemaakt, maar het bleef gissen. Toen Fjierra had gezegd dat zij dit jaar alle jaarfeesten zou organiseren en dat die allemaal open zouden zijn – zoals altijd: diegene die organiseert bepaalt wie wordt uitgenodigd – had ze er meteen bij gezegd dat Samhain niet ging lukken. Nu waren we met ons vieren sowieso al bezig met de covenbijeenkomsten rond de elementen, dus één avond meer of minder zou het niet maken. Dat dacht ik alleszins, dus toen Aurora een Facebook eventje had aangemaakt, gooide ik dat meteen open op onze socials. Ik ging er van uit dat dat net als alle andere ook een open ritueel zou zijn. De andere meisjes hadden dat zo niet begrepen, maar het kwaad was al geschied. Nu ja, het kwaad. Eerder het tegenovergestelde! Uiteind...

Deze week vieren we Samhain en in ons ritueel willen we de Morrigan aanroepen. Amara Fay is een priesteres van deze Godin en aangezien zij één van de trekkers is van ons open Samhain jaarfeest, is het ook logisch dat we met Haar werken. Daar ging de Morrigan zelf zeker ook van uit :-) De Morrigan kan vele gedaantes aannemen, vaak die van een raaf of een kraai, maar ook van een mooie jonge vrouw of een griezelig oud wijf, een vogel, een wolf, een paling of een koe. Ze is een shapeshifter en kan zowel op het droge, in het water als in de lucht verschijnen, de drie aspecten van de wereld volgens de Kelten, en dat toont ook al meteen aan hoe machtig deze Godin is.  De Morrigan is eigenlijk niet één maar drie Godinnen: ook haar zussen Badb (Baev) en Macha (Ma’ka) en de Morrigu worden The Morrigan genoemd (en soms ook Nemain). De drie zussen Badb, Macha en Morrigu staan gezamenlijk bekend als de drie Morrigans.  Badb (Baev) betekent ‘Fighting Lady’ en zij is een Godin van de strijd,...

Galicië mag dan in het noorden van Spanje liggen, hun cultuur staat bol van mooie legendes, culturele feesten en doedelzakmuziek. Je hoort het al in de naam van de regio, waar je het woord Gaelic in kan  herkennen zonder zelfs al te diep te moeten graven. De Romeinen veranderden de naam niet voor niets naar Gallaecia. De naam komt immers van de Kelten die in twee golven, rond 1800 en rond 400 voor Christus, naar het Iberische schiereiland kwamen en er zich vestigden.  Dat Keltische erfgoed vind je in Galicië niet enkel onder de vorm van de castro’s, ruines van oude Keltische stadjes vol ronde gebouwen, maar ook in mysterieuze rituelen die hun herkomst lijken te vinden bij de Kelten (en soms ook bij de Romeinen en zelfs de Vikingen). De Queimada is er zo een. Dat is een soort van punch op basis van Galicische aguardente, de zogenaamde orujo , een  soort grappa gedistilleerd uit de resten van de druiven die overschieten nadat er wijn van is gemaakt. Aan de orujo worden citr...

Een vriend van mijn broer noemde mijn haar ooit in een ver verleden "net stro", iets waar ik toen erg beledigd over was. Nu, dertig jaar later, vat ik het op als een compliment want het is nog altijd dik en vol :-) En ook heel lang ondertussen. Sinds corona ben ik immers niet meer naar de kapper geweest. Ik ben niet zo'n held in het plannen van mijn leven en daar horen ook afspraken met de kapper bij. Ondertussen komt mijn haar dus al tot ergens halverwege mijn rug.  Elke avond ga ik slapen met een dikke vlecht - zoals de zusjes Bennet in Pride and Prejudice - en elke ochtend kam ik die weer netjes helemaal uit. Dat moet ook want anders zijn de knopen binnen de kortste keren niet meer te tellen. Sommigen noemen dat elfenhaar (elf-locks of fairy-locks) of heksenhaar (witch-locks) - al heb ik dat altijd natuurlijk, haha. Elfenhaar zijn knopen die 's nachts terwijl je slaapt op onverklaarbare wijze in je haar zouden verschijnen en waarvan wordt gezegd dat ze zijn veroorz...

Wie zich een beetje dieper smijt in het Keltische heidendom en het Ogham, komt waarschijnlijk ooit de Fege Find tegen, beter bekend als “Fionn’s window”, een grafische voorstelling van de Keltische anderwereld.  Belangrijk om weten is dat wat we weten over de Kelten meestal niet komt van de Kelten zelf, maar van monniken die verhalen opschreven die tot nu toe oraal waren overgeleverd of teksten copieerden die vele malen ouder waren, zoals ook het geval met het Boek van Ballymote, een manuscript dat eind van de veertiende eeuw werd gemaakt voor de kasteelheer van Ballymote, als een soort van encyclopedie van de Ierse kennis op dat moment. Het is een verzameling van verschillende teksten, waaronder ook veel oudere die van generatie op generatie waren doorgegeven, waarin o.a. ook de de Auraicept na n-Éces (“The Scholars’ primer” of “basis van de geleerde”), een tekst uit de 7de eeuw (met véél aanvullingen van latere datum) waarin de gesproken taal van het gewone volk en dus het Iers w...