De paardenmannen (De ceremonie van het ontwaken)

Eirinn heeft ons uitgenodigd om een jaar lang samen met haar de seizoenen te vieren. Samen met een groep gelijkgestemde vrouwen wil ze samenkomsten organiseren met overdag samen koken en voorbereiden en dan ’s avonds een Keltisch geïnspireerde ceremonie. Vandaag vierden we de lente en het ontwaken van de natuur en het ontkiemen van wat we hebben gezaaid.

Ter voorbereiding liet ze ons een kwartier lang fantaseren en schrijven over hoe we ons ideale leven zouden zien. Dat waren de kiemen, die nu met deze ceremonie verder zouden kunnen groeien in de vruchtbare aarde waar we ze vandaag in zouden stoppen. Tijdens de ceremonie neemt Eirinn ons mee naar de anderwereld, waar we de zaadjes die we hebben geplant kunnen opgraven om de kiemen licht te geven.

We moeten één van onze voorouders uitnodigen om mee te reizen (wat ik om de ene of de andere reden prompt vergeet) en verbinding maken met één van de typische Keltische dieren – zalm voor wijsheid, beer voor kracht, paard voor levensenergie en vrijheid, raaf voor transformatie en hinde voor zachtheid. Ik kies voor paard. Ik kan wel wat energie gebruiken :-).

NAAR DE BRON

Ik sta in een grasveld maar aan de groene sprieten te zien kan het ook een graanveld zijn met jonge graangewassen. Brigandhu staat een beetje verderop met in haar hand de leidsels van een paard dat naast haar staat. Is dit het paard waarmee ik me verbonden heb voor deze reis? Ik dacht dat totemdieren wild waren maar blijkbaar hebben godinnen daar een ander idee over. Al heb ik niet het gevoel dat het paard van haar is.

Naast het paard staat ook een man. Hij staat met zijn rug naar me toe en is duidelijk druk in gesprek met de godin. Hij klopt vol appreciatie op de flanken van het paard, dat zijn hoofd energiek op en heer beweegt en hinnikt. Ik ben verrast want ik ben er van overtuigd dat dit mijn overgrootvader René moet zijn – Pepe voor de kleuterversie van Bryd – die een paardenstoeterij had en gepassioneerd was door paarden. Oops, ik ben helemaal vergeten om een voorouder uit te nodigen, maar blijkbaar zag Pepe het wel zitten om mee te komen doen als er paarden bij betrokken waren.

Als de man me hoort aankomen, draait hij zich om. Het is René helemaal niet maar Alphonse, ook mijn overgrootvader en even gepassioneerd door paarden. Hij studeerde voor veearts tot de eerste wereldoorlog daar een stokje voor stak en was na de oorlog van plan om met een schip vol paarden naar Canada te emigreren, tot de Spaanse griep roet in het eten kwam gooien. Bye bye Canada (al werd het uiteindelijk wel bonjour la douce France). Ik had het moeten zien aan zijn lengte want Alphonse heeft de kenmerkende kleine pezige gestalte van de mannen langs de kant van mijn grootvader. Hij lacht breed als hij me ziet. Als ik zelf naast het paard sta, legt hij even zijn hand op mijn kaak. Hij is blijkbaar wel content met zijn nakomelingen. Jammer dat ik hem nooit zelf heb gekend: de man stierf al in 1945.

Dan zie ik achter Brigandhu boomlange gestalte van een andere man opdoemen. Hij heeft net dezelfde snor als Alphonse. René is dus ook gekomen. Hij schudt Alphonse de hand en mengt zich in het gesprek. Beide mannen kijken ondertussen taxerend naar het paard en geven het liefdevolle klopjes op zijn hals. Het paard laat het zich allemaal welgevallen.

Ik vraag me af of de mannen elkaar hebben gekend, al moet dat wel. Mijn grootouders – de jongste zoon van Alphonse en de enige dochter van René – trouwden in december van het jaar waarin Alphonse stierf. Ze moeten elkaar dus waarschijnlijk toch wel gekend hebben. Beide paardenmannen kwamen waarschijnlijk wel goed overeen ook, met hun gemeenschappelijke passie voor paarden. Ik hoop dat deze onverwachte ontmoeting een prettige verrassing is voor mijn beide overgrootvaders. Dat is het alleszins voor mij.

Achter mijn overgrootvaders en het paard – met de leidsels nog steeds in de handen van Brigandhu, die nu in gesprek is met liggen grote rotsblokken met aan de voet daarvan een ronde vijver. Het water lijkt wel een spiegel, zo glad is het. Ik kan de weerkaatsing van de hemel in de vijver zien.

Het paard laat zijn hoofd zakken en drinkt van de vijver. Over het wateroppervlak verschijnen diepe rimpels die zich naar alle kanten verspreiden. Brigandhu buigt zich en steekt haar wijsvinger in het water. De rimpelingen verdwijnen en het wateroppervlak is opnieuw glad en strak. Alleen zie ik er de hemel net meer in maar het toekomstbeeld dat ik gisteren ter voorbereiding van deze ceremonie neerschreef. Ik zie het huis met de witgekalkte muren, het grote terras bij de zwemvijver, de wilde tuin vol kleur en leven …

Eirinn vertelt dat we in de grond moeten graven op zoek naar de zaden van dat toekomstbeeld. Ik steek mijn handen in de zwarte, vochtige grond. Ik voel de aarde onder mijn nagels kruipen. Dan zit Alphonse naast me en helpt me te graven. Er glinstert iets tussen de zwarte aarde. Het zijn kristallen. Het lijken wel diamanten. Ik zie helemaal geen echte zaden die beginnen te ontkiemen, enkel de kristallen in mijn hand.

Dan lopen we doorheen wuivend graan. Het is alsof de plek met het jonge graan me wil laten zien hoe de toekomst er uit zal zien. Het lijkt op de hektaren en hektaren goudgeel graan van Alphonse in Frankrijk. We moeten de zaden van Eirinn terug in de aarde steken, maar ze niet te diep stoppen zodat ze voldoende licht krijgen. Alphonse gooit met een geoefende zwaai de kristallen in het graan, alsof hij staat te zaaien. Dat is natuurlijk ook zijn bedoeling. Als wat hij hier zaait het even goed doet als het graan op zijn ferme in Frankrijk, dan wordt het een boeiende oogst.