De geur van nieuw

Ik snuif met gesloten ogen de geur in van de wagen waar ik net ben ingestapt. Het is de geur van nieuw, die typische geur die maar heel eventjes blijft hangen. Die geur is een combinatie van vluchtige organische stoffen die vrijkomen uit materialen als leer, lijm, plastic en verf. Puur chemie dus maar wel zo lekker.

Geur heeft een directe, krachtige invloed op je brein. Uit onderzoek blijkt dat de hersengolven in je hersenen veranderen zodra je iets ruikt. Dat komt omdat je reukzin het enige zintuig is dat direct verbonden is met het zogenaamde limbisch systeem, het gebied in je hersenen voor emoties en herinneringen. Geur kan dus onbewust je stemming beïnvloeden, stress verminderen (denk aan de kalmerende geur van lavendel), je concentratie en focus verhogen (citrus!) en levendige herinneringen ophalen. De geur van nieuw is zo’n kenmerkende geur omdat zo’n nieuwe wagen kopen spannend is en een positie gevoel geeft. Je krijgt er dus een dopamineshotje van :-). Vandaar dat lekker gevoel als je in een nieuwe auto gaat zitten, zeker als het jouw eigen nieuwe auto is.

Je koopt niet elke dag een nieuwe auto. Ik toch niet. Dit is mijn zesde wagen en het is de eerste die ik niet tweedehands heb gekocht. Als het aan mij lag, had ik mijn Skoda helemaal opgereden, maar de Brusselse rechtbank dacht daar anders over. Om de luchtkwaliteit – zeer terecht – te verbeteren, mocht je vanaf 1 januari van dit jaar in principe niet meer binnen in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest met een dieselauto die niet voldoet aan minstens Euronorm 5.

Het lijkt gisteren, maar onze eigen Antwerpse LEZ is al van kracht sinds 2017! De meest vervuilende wagens mochten toen de stad niet meer in en daar was heel wat heibel over. Eerlijk gezegd begreep ik dat wel. Stel je dat oude dametje voor met een oude auto met 5.000 kilometer op de teller... Het mocht dan een ecologisch absoluut te verdedigen maatregel zijn, erg sociaal was ze niet. Rijkelui wisselden hun Mercedessen – weliswaar met enige gemopper – in voor een dure Tesla en ook voor de mannen met een bedrijfswagen was de invoering van de lage emissiezone niet echt een probleem, maar dat was niet het geval voor de minder gegoede bevolking. Die moesten niet alleen hun oude karretje aan de kant laten, ze kregen ze ook aan de straatstenen niet meer kwijt ... 

Met slepende voeten begon ik aan de zoektocht naar een andere auto. De deadline van 1 januari kwam en ging. Elektrisch rijden en tegelijk een grote koffer hebben, dat is nog steeds geen evidentie. Tenzij je daar veel geld voor veil hebt. Heel veel geld. Na drie maanden aarzelen, werd de knoop doorgehakt: het werd een hybride Peugeot 508. Een benzinewagen met een klein batterijtje voor in de stad. Niet helemaal ecologisch maar een praktisch compromis waar ik mee kan leven en mijn portefeuille ook.

Ik moet mijn best doen om niet automatisch naar de versnellingspook te grijpen elke keer als het licht op rood springt. Zo’n automatische versnellingsbak is wennen. Het voelt alsof ik met iemand anders zijn auto rijd, maar dat zal wel snel overgaan. De geur van nieuw is ondertussen al verdwenen.