Webmaidens Grimoire

Ik ben net terug van een wandelingetje door de wijk, op zoek naar hulst en eik voor het Litha-ritueel van woensdag. Hulst groeit in overvloed in de tuin van de pastorij hier. En er staan ook eiken, maar in tegenstelling tot hun winterbroertjes zijn dat echte bomen en dus is het niet zo simpel om daar zonder ladder takken van te knippen. En zaailingetjes knippen krijg ik niet over mijn hart, al waren die door de hittegolf van de afgelopen weken bijna allemaal verdord … Gelukkig staan er ook eiken in het park. Eik en hulst zijn allebei verbonden met midwinter en midzomer, de twee liminale jaarfeesten. Het zijn de feesten die de grenzen tussen winter en zomer afbakenen, de twee oerseizoenen: vanaf midzomer worden de dagen weer korter en de nachten langer, en het omgekeerde geldt voor midwinter. Traditioneler dan hulst met zijn typische rode besjes vind je haast niet als winterse kerstdecoratie. Hij blijft altijd groen en staat voor de kracht van de natuur, zelfs in  tijden waarop het ...

De laatste paar dagen loop ik rond met een beklemd gevoel, alsof ik net niet genoeg lucht krijg. Het verrast me hoe erg de Russische inval in Oekraïne me raakt en nu Vladimir Poetin ermee dreigt om zelfs kernwapens in te zetten wordt het er niet beter op. Het is moeilijk weg te kijken van de beelden die ons via de nieuwszenders en de social media bereiken. En ik wil ook niet wegkijken van de vrouw die aan de Poolse grens met trillende stem en bevende handen, doodsbang, vertelt hoe haar man achtergebleven is, van de oude dame die zich huilend afvraagt waar ze nu naartoe moet nu ze alles kwijt is, van het kleine jongetje dat met zijn machinegeweer van Lego vastberaden vertelt dat hij zijn land gaat verdedigen, van de pasgeboren babies die uit hun couveuses zijn gehaald en samen met de verpleegsters van de neonatologie schuilen tegen bominslagen in een berghok ergens in de kelder van het hospitaal ... Maar na vier dagen blitzkrieg heeft hij Oekraine nog niet klein gekregen. Integendeel, d...

Met tegenzin legde ik het boek weg: deel drie van de Winternacht-trilogie van Katherine Arden. Boek 1 was ik aarzelend begonnen, boek 2 had me bij de keel gegrepen en na boek 3 had ik zowaar last van ontwenningsverschijnselen. :-)   Katherine Arden neemt ons mee naar het Rusland van de vroege middeleeuwen, de tijd voordat het Christendom helemaal vaste voet aan wal kreeg in het oude Roes, zoals zij het noemt. De wereld is nog jong en magisch, vol bossen, vol sneeuw, vol sfeer, vol magische wezens die niemand kan zien. We volgen de lotgevallen van de jonge Vasja, een meisje dat over bijzondere gaven beschikt en de tsjerti kan zien, de Russische versie van het kleine volkje. Het leven in het oude Rusland is hard en sommige tsjerti helpen graag een handje, maar enkel diegenen die een goede band met hen onderhouden en hen van voedsel voorzien. Een stuk brood en een glas melk kan wonderen doen. We bevinden ons echter op dat kantelpunt in de geschiedenis waarop de christelijke ker...

Mijn kleine stadstuin ziet er uit als een explosie van paars. Dat komt door de reukerwten die ik er een paar jaar geleden had gezaaid en die volgens het pakje nooit konden uitzaaien in onze contreien. Daarvoor was het hier veel te koud. Niet dus. Een hoek van de tuin wordt helemaal ingepalmd door salie die zich weelderig uitstrekt over een dikke vierkante meter en die dit jaar zelfs in bloei staat met prachtige paarse bloemetjes. Niets doet vermoeden dat de uit de kluiten gewassen plant het resultaat is van een armtierig resttakje uit de keuken dat zo goed als dood was. Niet dus. De bijvoet groeit enthousiast in een dikke bos rond het stammetje van mijn appelboompje. Het begon nochtans met één stengeltje, voorzichtig uitgetrokken van tussen de straatstenen tijdens een fietstochtje door de oude petroleumhaven in Hoboken. Het plantje liet heel de zomer zijn kopje hangen en verdween tijdens de winter gewoon. Bijvoet groeide overal graag behalve in mijn tuin, dacht ik. Niet dus. Elke d...