Slakkenslijm
Toen ik laatst door de Action liep, viel mijn oog op een wit potje met een glanzend groene slak die me op het deksel van het potje vriendelijk aankeek. Slakkengel. Daar had ik nog nooit van gehoord, maar ik was geïntrigeerd. Mijn kleine stadstuintje is vergeven van de slakken. Op een regenachtige avond heb ik eens geteld hoeveel van de beestjes gezwind de muren opklommen om te ontsnappen aan het water. Het waren er 78. Achtenzeventig, I kid you not! Maar ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om ze dood te maken. Ik vind slakken eigenlijk best fascinerende beestjes. Ze hebben iets vertederends met hun beweeglijke oogjes op steeltjes, die ze even snel weer nieuwsgierig uitsteken als ze ze geschrokken hebben teruggetrokken. Alleen naaktslakken vind ik walgelijk. Ik las ooit eens in een tuinmagazine dat er maar drie oplossingen zijn voor slakken: ze dood maken met slakkenvallen (geen optie voor mij), je tuin platspuiten met slakkengif (ook geen optie) of ze over de tuinmuur bij j...