Webmaidens Grimoire

Soms kom je de oude goden op een heel onverwachte manier tegen. Dat doet mij altijd grijnzen. Ik zag deze week op Facebook een muurschildering passeren in de Franse stad Roubaix. Die stelt het Vrijheidsbeeld voor dat beschaamd haar handen voor haar ogen slaat, uiteraard een verwijzing naar de maniakale en onmenselijke manier waarop Amerika dezer dagen omgaat met migranten, terwijl het net een land is dat stoelt op de ijver van immigrés van overal in de wereld. Muurschildering in Roubaix Dat Vrijheidsbeeld staat aan de baai van New York, als een baken, en is het eerste dat de vele migranten die per schip naar Amerika reisden zagen als ze in Amerika aankwamen. Via o.a. de Red Star Line hier in Antwerpen trokken duizenden mensen  naar het land van belofte. Op het voetstuk van het beeld staat het sonnet The new Colossus (1883) van de Joodse dichteres Emma Lazarus, met de bekende regel “Give me your tired, your poor”, dat beschouwd wordt als een uitdrukking van de Amerikaanse gastvrijhe...

De katten liggen als roadkill op de tegelvloer die fris aanvoelt onder mijn voeten. Het is puffen geblazen, zelfs met de deuren en vensters dicht. Hier in huis voelt het frisser, al is dat relatief: als ik op de thermometer kijk zie ik dat het hier binnen ook 28° warm is. Onder normale omstandigheden was dat al een warme zomer geweest. Nu voelt het als ik de voordeur opendoe om de post te  halen alsof er een baksteen op mijn lijf valt en ik doorheen een warme dikke gelei moet waden als ik naar de brievenbus loop. Het is buiten 36°, dat is ongeveer even warm als die zomervakantie in Italië, toen we puffend in de schaduw van de pijnbomen aan het zwembad lagen. Bron: noodweer.be In Italië is het nu waarschijnlijk naar onze normen onleefbaar, met temperaturen die richting 50° gaan. In heel Europa worden temperaturen opgetekend die vlotjes boven de 30° gaan. Na tien jaar klimmende temperaturen met dank aan de klimaatverandering wordt het waarschijnlijk opnieuw een warmterecord, maar hop...

Op deze heerlijk zonnige eerste meidag vierden we samen de terugkeer van Persephone uit de onderwereld. We liepen samen met Haar het (blotevoeten)pad naar het licht en maakten zaadbommen om in haar naam van de wereld een mooiere plek te maken. En de godin zag dat het goed was. Kalo Mina! Dat betekent zoveel als “goede maand” en is de traditionele groet van de Grieken op de eerste dag van de maand. Maar 1 mei is toch net iets anders. Net als bij ons is 1 mei in Griekenland een feestdag. Die dag wordt in het Grieks Protomagia genoemd en viert de komst van de lente en de bloemen. Perfect voor deze Beltainviering want in tegenstelling tot onze traditionele vieringen wilden we er deze keer geen Keltisch geïnspireerd feest van maken maar eerder de kaart trekken van Persephone, de Griekse godin van de lente. Dat is een perfecte match en ik moest dus meteen denken aan de Griekse 1 mei-viering. Op die dag gaan veel Grieken naar buiten, de natuur in, om bloemen te plukken (en de barbecue boven t...

De Olympische Spelen zijn neergestreken in Parijs! Iedereen keek reikhalzend uit naar de openingsshow die extra bijzonder beloofde te zijn, als de eerste show die de stad zelf als backdrop zou gebruiken in plaats van een olympisch stadion. Die speelde zich af met tableau’s op verschillende plekken op en langs de Seine, waar de deelnemende landen en atleten met een botenparade aan het publiek zouden worden voorgesteld en langs waar de Olympische vlam de stad zou worden binnengebracht. Ik zag zelf enkel de laatste anderhalf uur (de show duurde een hééél lange vier uur!) en dat was best te pruimen. Meteen na de opening barste de controverse echter al los. Op sociale media raasden en tierden conservatieve Amerikanen dat het een schande was en dat dit de slechtste openingsshow ooit was. De spelen van 1936 in Berlijn, met een heel stadion dat de Hitlergroet bracht, werden gemakshalve even vergeten …. De hele heisa ging over een tafereel waarbij een een vrouw met een zilveren soort van zonnek...

Op de Van Meterenkaai, aan het gebouw van de Brabo-loodsen op het Eilandje, draait sinds een week of wat een groot rad met levensgrote skeletten. Het gaat om Charon, een installatie van de Amerikaanse kunstenaar Peter Hudson die eerder in première ging op het befaamde Burning Man.  We zijn naar hier gekomen om te genieten van het schouwspel bij de ondergaande zon die schittert op het water. Aan de hand van touwen en raderen doen de voorbijgangers het rad draaien en lichten de skelettten op. Ik doe met veel  plezier mee. Als het donker is, lichten de skeletten fel op in het licht van de stroboscoop, als een reuze stop motion movie. Om de zoveel tijd klinkt het galmende geluid van een eenzame kerkklok uit de boxen. Het is alsof elk moment gregoriaanse gezangen kunnen weerklinken, er hangt een beetje een Efteling spookslot-vibe :-). Het rad kreeg zijn naam van de Griekse veerman die de doden in zijn bootje over de Styx of de Acheron naar de onderwereld voerde. De oude Grieken gel...

Ik vond het echt balen voor Amara Fay, dat we met zo weinig waren bij deze covenbijeenkomst. Nu we eindelijk weer mogen samenkomen zou je denken dat iedereen naar die samenkomsten zou uitkijken. Bovendien stond de covenbijeenkomst van vanavond al maanden in de Arcadia kalender. Maar we waren maar met ons drietjes – Luna, Aurora en ik – en uiteindelijk zelfs maar met twee, aangezien Aurora meteen weer naar huis moest vertrekken om haar echtgenoot te gaan verlossen van een huilende baby. Amara Fay had de avond al eeuwen geleden voorbereid voor een workshop, maar toen kwam corona. Een stemmetje – de Morrigan? - vertelde haar dat ze niet moest vrezen dat ze voor niets had gewerkt maar de workshop gewoon voor ons moest bewaren. Toen ik Chinese vrijwilligers aan wilde duiden om de covenbijeenkomsten van de volgende zes maanden voor te bereiden, was Amara Fay de eerste en enige die haar hand opstak: de maand oktober, zo vlak voor Samhain, was voor haar. En het werd een echt fijne avond. We zo...

Omdat we nog altijd in ons kot moeten blijven door de coronacrisis konden we dit jaar geen covenbijeenkomst plannen voor de Rite van Haar Heilige Vuren , de speciale wereldwijd georganiseerde viering ter ere van Hekate. We zijn natuurlijk niet alleen en daarom mochten we gisteren via Facebook Live de rite meedoen met Sorita d’Este, die tien jaar geleden met dit initiatief begon. Eén van de krachtigste momenten in de rite is het moment waarop het vuur wordt aangestoken met een reeks van Griekse woorden die aandoen als een exotische toverspreuk: Askei Kataskei Erón Oreón Iór Mega Samnyér Baui. Phobantia Semné. Die toverspreuk bestaat uit zogenaamde Voces Magicae , onbegrijpelijke magische woorden waar kracht aan wordt toegekend. Juist, krachtwoorden dus. De spreuk komt uit de Griekse Magische Papyri ( Papyri Graecae Magicae ), een verzameling teksten uit het hellenistische Egypte met religieus-magische inhoud. Ze dateren van de 2de eeuw voor Christus tot en met d...

De tuin van mijn grootouders liep over in een bos waar wij als kind graag gingen spelen. Aan de voet van de lommerrijke berkenbomen verscheen in de lente een tapijt van heerlijk ruikende meiklokjes. De geur brengt me elke keer als ik hem ruik weer naar die tuin in mijn jeugd. Die typische geur mag dan ouderwets zijn, hij is nog altijd heel populair bij parfumiers en producenten van wasmiddelen allerhande. Als Pleasures van Estée Lauder, mijn all time favourite, zo’n lekker geurtje is, dan is dat omdat de bedwelmende zoete geur van meiklokjes er de basis van is. Nochthans is dat niet zo evident want de geurstoffen van het meiklokje lossen niet op in olie en dat betekent dat er geen natuurlijk meiklokjesparfum is. Die lekkere meiklokjesgeur van je wasverzachter is dus gegarandeerd synthetisch. Bij ons is het gebruik niet zo wijdverspreid maar ten zuiden van de taalgrens en in Frankrijk wordt op 1 mei traditioneel een boeketje van de tere bloemetjes gegeven aan de mensen di...

Elke ochtend lees ik de krant om op de hoogte te blijven van wat er zoal gebeurt in de wereld en zo af en toe wordt mijn innerlijke heks daardoor getriggerd. Deze keer kwam dat door een artikel over de dwergplaneet Haumea. Herinner je de schok die doorheen de wereld ging toen Pluto in 2006 ineens planeet af was? Dat kwam omdat betere telescopen er voor hadden gezorgd dat er ineens véél meer vliegende objecten werden waargenomen. En dus werd de classificatie van de planeten herzien. Vanaf toen Pluto de grootste dwergplaneet, het grote broertje van de andere kleintjes Eris, Makemake, Ceres en Haumea. In de astrologie en de magie wordt gesproken over “de zeven klassieke planeten”. Daar horen die dwergplaneten niet bij maar ook alles wat verder ligt dan Saturnus. In de oudheid waren maar vijf planeten gekend omdat je ze met het blote oog aan de hemel kon zien staan: Mercurius, Venus, Mars, Jupiter en Saturnus. En natuurlijk de maan en onze eigen aarde. Dat zijn de zeven waarvan sprake. W...