Webmaidens Grimoire

De zon schijnt voor het eerst sinds we afgelopen weekend in Pousseaux zijn aangekomen om nieuwjaar te vieren. De afgelopen dagen waren koud en regenachtig maar op deze eerste dag van het nieuwe jaar is de hemel van een blauw waar Griekenland jaloers op kan zijn. Als je gelooft in omens kan dat alleen maar betekenen dat 2025 niet anders dan schitterend kan worden. Het is perfect wandelweer en dus trekken we onze sportschoenen aan en gaan het dorp in, richting het Canal du Nivernais, om de afgelopen nieuwjaarsnacht uit ons systeem te krijgen. Langs het kanaal zien we de sporen van het weer van de afgelopen weken. Een boom ligt geknakt langs het pad dat naast het kanaal loopt. Aan zijn takken hangen bossen maretak en daar kan ik natuurlijk niet aan weerstaan. :-) Ik duik de berm in en breek de groene takken van de maretak voorzichtig van de omgevallen boom en reik ze aan Verelna. Mijn liefste blijft geduldig wachten tot we klaar zijn. Het is de eerste keer dat ik zelf zie hoe maretak aan ...

De Olympische Spelen zijn neergestreken in Parijs! Iedereen keek reikhalzend uit naar de openingsshow die extra bijzonder beloofde te zijn, als de eerste show die de stad zelf als backdrop zou gebruiken in plaats van een olympisch stadion. Die speelde zich af met tableau’s op verschillende plekken op en langs de Seine, waar de deelnemende landen en atleten met een botenparade aan het publiek zouden worden voorgesteld en langs waar de Olympische vlam de stad zou worden binnengebracht. Ik zag zelf enkel de laatste anderhalf uur (de show duurde een hééél lange vier uur!) en dat was best te pruimen. Meteen na de opening barste de controverse echter al los. Op sociale media raasden en tierden conservatieve Amerikanen dat het een schande was en dat dit de slechtste openingsshow ooit was. De spelen van 1936 in Berlijn, met een heel stadion dat de Hitlergroet bracht, werden gemakshalve even vergeten …. De hele heisa ging over een tafereel waarbij een een vrouw met een zilveren soort van zonnek...

Heerlijk toch, zo’n traditionele dorpsfeesten! We zitten hier in la France profonde, tussen de velden en de kleine boerendorpjes. Het is alsof je hier net iets dieper kan ademhalen. Ruraal betekent hier toch net iets anders dan in Wilrijk. :-) Dat rurale karakter vind je ook terug in de eventkalender van de dorpen hier in de buurt. We hadden de affiches al zien hangen in de buurt en nieuwsgierig als we waren trokken we dus naar Lucy-sur l’Yonne voor Saint-Cochon. Aan de hoeveelheid volk te zien was het één van de hoogtepunten van het jaar. Blijkbaar wordt dat traditionele feest van Sint-Varken wel in meer Franse boerendorpjes gevierd. Het wordt ook wel “Le tue-cochon” of “La pelèra” genoemd, afhankelijk van de regio, en is ondertussen zelfs opgenomen in de Unesco-lijst van immaterieel erfgoed van Frankrijk. Het gaat niet om een echte heilige uiteraard, maar het geeft wel het belang aan dat in vroeger dagen aan de slacht werd gegeven. Blijkbaar is de traditie nog ouder dan Frankrijk zel...

Volgens onze gastvrouw Donna is Rochefort-en-Terre in het Bretoense departement Morbihan één van de mooiste stadjes van Frankrijk. Nieuwsgierig als we zijn besluiten we om er zelf een kijkje te gaan nemen en ze heeft absoluut niet gelogen. Anton Pieck had hier zijn hart opgehaald! Met die kleine geplaveide straatjes en prachtige verweerde gevels uit natuursteen lijkt het wel of we rondlopen in de 18de eeuw, ware het niet voor de winkeltjes met Bretoens handwerk, handgemaakte zeep en crèmes, gebak en andere dingen waar toeristen gek op zijn.  Nadat we op het stadspleintje Kouign Amann gebakjes hadden gekocht, die typische lekkernij uit Bretagne, slenterden we door de smalle straatjes en genoten van de schoonheid van het stadje. Zoals in wel meer van de Middeleeuwse stadjes waar we de afgelopen week hadden rondgelopen kan je hier overal sieraden met halfedelstenen kopen, of gewoon de stenen zelf. En dus is hier ook een kristallenwinkel en zelfs een heuse heksenwinkel waar behalve snu...

Vol bewondering kijken we naar het mechanisme van de klok en de bolletjes die boven ons hoofd hangen in de glazen koepel. We staan op het binnenplein van het klooster van de “Frères de l’Instruction Chrétienne” in Ploërmel, op zoek naar de astronomische klok, een verborgen pareltje op een half uurtje rijden van ons huisje. De klok is het werk van broeder Bernardin, die hem tussen 1850 en 1855 bouwde. Dat vertelt de oude man ons die een oogje in het zeil houdt. Broeder Arsène is zo’n beetje de bewaker van de klok en weet alles wat er over te weten valt. Met zijn kleine gestalte, twinkeloogjes en beetje kinderlijk gevoel voor humor doet hij me denken aan mijn grootvader. Die kon ook honderduit vertellen over zijn Leeuw van Waterloo, alsof hij de slag zelf had meegemaakt. :-) Broeder Bernardin - geboren  als Gabriel Morin in 1812 - was volgens hem een beetje een autist die het niet zo goed deed op school. Hij was wel heel goed in tellen en bloeide pas helemaal open toen hij als veerti...

Ze stonden hoog op onze bucketlist voor deze zomer en dus trapten we er onze vakantie in Bretagne mee af: de menhirs van Carnac. Ons huisje ligt op een uur rijden van de site en dus gaan we na een goed ontbijt op zoek naar deze fascinerende plek. En nog vele vele anderen met ons, zo blijkt. Er komen nu zoveel mensen de menhirs bekijken dat je er enkel nog langs de omheining omheen kan lopen, tenzij je met een gids meegaat. Alleen met een gids kan je tijdens de drukke zomermaanden nog echt tussen de rijen menhirs zelf lopen. Heel begrijpelijk maar wel jammer. Het zegt iets over onze tijd dat de stenen die hier al een paar duizend jaar weer en wind trotseren, nu op een fractie van die tijd verloren dreigen te gaan door de sturm & drang van onnozele mensen zonder respect voor de geschiedenis van deze speciale plek. Wetenschappers weten nog altijd niet waar de stenen echt voor dienden. Ze werden hier gezet tussen de 3.000 en de 5.000 jaar voor Christus, in een tijd waarin mankracht nog...

Als je het hebt over amazones, dan denkt iedereen aan de krijgsters uit de Griekse mythologie. Ondanks de overvloed aan verhalen en legenden is er echter maar één historisch gedocumenteerd voorbeeld van vrouwelijke strijders: het vrouwenleger van de Fon, een bevolkingsgroep in het West-Afrikaanse Dahomey, dat in 1975 zijn naam veranderde in Benin. Dahomey was in de 19de eeuw een koninkrijk dat berucht was om zijn slavenhandel en om zijn mensenoffers. Het was de periode waarop in Europa en de Verenigde Staten werd geijverd voor de afschaffing van de slavernij en dus stuurden de Britten in 1863 Richard Burton naar Dahomey, met de opdracht om koning Gelele te overtuigen om te stoppen met de slavenhandel en de mensenoffers. Burton, die als eerste niet-moslim (in het geniep) de Hadj had gedaan naar Mekka en die op zoek was gegaan naar de bronnen van de Nijl, was een vermaard avonturier en ontdekkingsreiziger. Hij greep de kans om naar dat beruchte stuk Afrika te reizen met beide handen aa...

The peace of wild things When despair for the world grows in me and I wake in the night at the least sound in fear of what my life and my children’s lives may be, I go and lie down where the wood drake rests in his beauty on the water, and the great heron feeds. I come into the peace of wild things who do not tax their lives with forethought of grief. I come into the presence of still water. And I feel above me the day-blind stars waiting with their light. For a time I rest in the grace of the world, and am free. Wendell Berry http://www.wendellberrybooks.com/

Vrijdag reden mijn liefste en ik naar Valence in het zuiden van Frankrijk voor het trouwfeest van mijn nichtje. Omdat de ceremonie pas begon in de namiddag, besloten we in de voormiddag nog een stapje in de wereld te zetten in plaats van op onze hotelkamer te wachten tot het tijd was. En dus brachten we een bezoekje aan het Palais Idéal in Hauterives, een dik half uur rijden van Valence. Het Palais Idéal is het levenswerk van Ferdinand Cheval. De man ging maar tot zijn twaalfde naar school, werd daarna bakker en uiteindelijk postbode. “Facteur rural” heette dat in die tijd – we spreken mid negentiende eeuw – want de postbode bracht zijn tijd niet door in één enkel dorp maar was verantwoordelijk voor een hele lijst dorpen in de regio, en dat in een tijd dat er nog geen auto’s bestonden. Facteur Cheval deed elke dag trouw zijn ronde van 43 kilometer. Jawel, drie-en-veertig kilometer, elke dag, winter en zomer, of het nu slecht weer was of niet. Tijdens zijn  lange rondes was e...

Toen ik de bescheiden affiches zag opduiken in het straatbeeld, wist ik meteen dat dit een expo was die ik wilde bezoeken. Ik dacht dat zowat iedereen wel zou weten wat Lascaux is, maar tot mijn verbazing is dat helemaal niet het geval. Nochthans staan de prachtige grotschilderingen uit de grot van Lascaux, samen met die van Altamira, in elk schoolboek over kunst of esthetiek ... Ik kende Lascaux al voor ik erover leerde in school. Toen wij nog klein waren, logeerden we regelmatig bij mijn grootouders. In de kamer die vroeger van mijn vader was geweest, stonden op de lage kasten overal beeldjes en reproducties van kunstwerken die mijn vader in zijn studentenjaren had meegebracht. Daar waren ook een soort van stenen platen bij met reproducties van grottekeningen van Lascaux. Papa blijkt één van de weinige mensen te zijn die ik ken die de grot nog hebben bezocht voor ze in 1963 de deuren sloot omwille van de schade die de bezoekers, enkel door hun aanwezigheid, toebrengen aan het ...

Telkens ik het Franse woord “ficelle” hoor, moet ik denken aan die keren dat ik met mijn grootouders mee naar Frankrijk trok. Mijn grootvader is geboren in Vaires-sur-Marne en ook al was hij mijn grootmoeder gevolgd naar België, hij bracht regelmatig bezoekjes aan zijn achtergebleven broers en zussen in de streek rond Parijs. Hij had ook een appartementsblok in Vaires waar hij af en toe een kijkje ging nemen. Als die uitjes in de grote vakantie vielen, dan mocht ik dikwijls mee. Ik herinner me met veel plezier het ingenieuze kippenhok waar Tonton Julien zo fier op was, en de vrieskou aan tafel toen mijn oma het aandurfde om tegen Tante Henriette te verkondigen dat Napoléon misschien toch geen heiligverklaring verdiende waarop zowel mijn opa als zijn broer geamuseerd naar elkaar keken en met hun ogen rolden. Of Tante Léontine die in een klein kasteeltje woonde en tot mijn grote verrukking gedecideerd een grote zak aardappelchips openscheurde bij het diner omdat ze geen zin had om aard...

Wat krijg je als je drie wetenschappelijke breinen en evenveel heksen samen laat nadenken over het einde van de wereld? Een bizarre mengeling van technologie en Middeleeuwse boerenwijsheid :-), zo blijkt. Ik vond het wel treffend hoe de heksen meteen nadachten over een meer duurzame manier van leven, terug naar de natuur en wat de aarde ons te bieden heeft, terwijl de technonerds in het gezelschap meteen strategieën bedachten over hoe de natuur naar onze hand te zetten. De pessimisten onder ons zouden meteen zeggen dat het begin van de volgende apocalyps al geboren was nog voor de vorige goed en wel was afgelopen ... Het is een feit dat als er ooit een bom wordt gegooid op België – niet ondenkbaar gezien Brussel niet alleen het hoofdkwartier van de Europese Gemeenschap herbergt maar ook dat van de NAVO – weinigen van ons dat waarschijnlijk zouden overleven. De kunst is dus om te gaan lopen voordat de grond – letterlijk – te heet onder ieders voeten wordt en gebruik te maken van ie...

Mijn liefste had me gevraagd om twee dagen in mijn agenda te blokkeren voor een verrassingsuitje zonder de kinderen. Waar we naartoe zouden gaan bleef een goed bewaard geheim, maar het was wel een fijne verrassing! Hij had een dinner cruise op de Seine geboekt, superromantisch, met een prachtig zicht op de pracht van de stad en een overnachting aan boord van één van de kajuiten van het schip. Parijs is altijd een beetje magisch en het was dan ook heerlijk genieten op het water. In goed gezelschap heeft het zelfs nog een tikje meer. We liepen gewillig in de toeristenval van de fotograaf en lieten ons Fred&Ginger-gewijs fotograferen met de Eiffeltoren op de achtergrond. Ook al heb ik Parijs al zeker tien keer bezocht – het helpt als de helft van de familie in Vaires-sur-Marne woont – toch was dit voor mij een première. Eentje die ik best nog wel eens zou willen herhalen! De dag nadien gingen we naar Versailles, dat een twintigtal kilometer ten zuiden van Parijs ligt. Versaill...